Ο κυβερνητικός σχεδιασμός για τα ΑΕΙ

Από τις προγραμματικές δηλώσεις και τις συνεντεύξεις της υπουργού Παιδείας διεφάνη ότι η κυβέρνηση σχεδιάζει να κάνει πράξη το αυτοδιοίκητο των ΑΕΙ, δηλαδή να τα εξοπλίσει με τα εργαλεία που θα τους επιτρέψουν να ρυθμίζουν τα του οίκου τους. Η κατάργηση του ασύλου της ανομίας θα διασφαλίσει την αυτονόητη κανονικότητα. Η μεταβίβαση στα ΑΕΙ της αρμοδιότητας για τον καθορισμό των βάσεων εισαγωγής και του αριθμού των εισακτέων έχει τεράστια σημασία.

Αν η ρύθμιση ισχύσει χωρίς όρους και προϋποθέσεις, μπορεί να επιφέρει (ευτυχείς) κοσμογονικές αλλαγές. Ποιο τμήμα θα δεχτεί διακόσιους φοιτητές, όταν μπορεί να εκπαιδεύσει σωστά τους μισούς ή και λιγότερους; Ποιο τμήμα θα παραδεχτεί ότι το επίπεδό του είναι για φοιτητές του δώδεκα, όταν οι απαιτήσεις του είναι για φοιτητές του δεκαέξι αλλά έπεσε στο δώδεκα εξαιτίας του ισχύοντος «χρηματιστηρίου βάσεων»;

Οι συγχωνεύσεις των ΑΕΙ με τα TEI δημιούργησαν ΑΕΙ δύο ταχυτήτων: αυτά που θα πρέπει να διαχειριστούν τις συγχωνεύσεις με τα ΤΕΙ και αυτά που διατήρησαν τη δομή τους και θα έχουν ευκολότερο έργο. Ο ακαδημαϊκά αυτονόητος καθορισμός του δέκα ως ελάχιστης βάσης εισαγωγής θα περιορίσει εκ των πραγμάτων τον αριθμό των εισακτέων στα τμήματα των πρώην ΤΕΙ και ενδέχεται να οδηγήσει ορισμένα σε κλείσιμο, λειτουργώντας ως ένα είδος μηχανισμού επιλογής και επιβίωσης του ικανότερου.

Επιπλέον, αν η δήλωση της υπουργού ότι «ο ακαδημαϊκός χάρτης της χώρας θα προκύπτει από την αξιολόγηση της ΑΔΙΠ και στη βάση συγκεκριμένων κριτηρίων» ισχύσει για τα τμήματα που προέκυψαν από τον νόμο Γαβρόγλου, πόσα θα μπορέσουν να επιβιώσουν; Ή θα συνεχίσουν να υπάρχουν αλλά θα εγκαταλειφθούν στην τύχη τους; Και είναι δυνατόν να αποδεχθεί η ΑΔΙΠ, χωρίς να αυτοκαταργηθεί, ότι π.χ. το Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδος θα διατηρήσει στη δομή του τμήματα ασύμβατα με τον σκοπό για τον οποίο ιδρύθηκε και μάλιστα διεσπαρμένα σε επτά πόλεις;

Ο Μιχαήλ Πασχάλης είναι ομότιμος καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης