Η υπόθεση Πολάκη ήταν μόνο η αρχή;

Η Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής  πρότεινε την άρση της ασυλίας του Παύλου Πολάκη! Για ποιο λόγο; Γιατί ορθότατα θεώρησε, ότι η ενδεχόμενη εκ μέρους του πρώην υπουργού  παράνομη ηχογράφηση της συνομιλίας που είχε με τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας δεν συνιστά μια πράξη η οποία στοιχειωδώς συσχετίζεται με την άσκηση των υπουργικών του καθηκόντων.

Ετσι θεώρησε, ότι δεν χρειάζεται να τεθεί κάτω από την ομπρέλα της – φαύλης μερικές φορές – προστασίας που προσφέρει στα μέλη της εκάστοτε κυβέρνησης ο νόμος περί της ποινικής ευθύνης των υπουργών (και το άρθρο 86 παρ. 1 του Συντάγματος). Και έχω την εντύπωση, ότι στο ίδιο συμπέρασμα θα κατέληγε και ένας απλός λαϊκός άνθρωπος!

Και τίθεται πλέον ένα εκρηκτικό ερώτημα: Τι θα γίνει και με τις υπόλοιπες υποθέσεις πρώην υπουργών για τις οποίες η κυβερνητική πλειοψηφία της προγενέστερης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ είχε αξιολογήσει εντελώς απαράδεκτα, ότι υπάγονται στο προστατευτικό καθεστώς των περίφημων «υπουργικών καθηκόντων»;

Επειδή το άρθρο 86 παρ. 1 του Συντάγματος κρίθηκε δυστυχώς ως «μη αναθεωρητέο», είναι απαραίτητο η σημερινή κυβερνητική πλειοψηφία να μη συμπεριφερθεί με τον ίδιο φαύλο τρόπο που υιοθέτησε η προηγούμενη!

Και θα αναφέρω ενδεικτικά δύο απίστευτες υποθέσεις κατά τις οποίες είχε γίνει κατάχρηση της συζητούμενης συνταγματικής διάταξης από την προηγούμενη κυβέρνηση. Ετσι όταν έφθασε στη Βουλή το αίτημα άρσης ασυλίας του Ανδρέα Λοβέρδου για την υπόθεση Novartis, τότε η τότε κυβερνητική πλειοψηφία αποφάσισε μικροκομματικά και αυταρχικά, ότι η (ενδεχόμενη) δωροδοκία ενός υπουργού δεν συσχετίζεται με τα καθήκοντά του. Και έστειλε την υπόθεση και πάλι στην Εισαγγελία Διαφθοράς!

Ομως η θέση τούτη βρισκόταν σε πλήρη πρόσκρουση με την πάγια Νομολογία του Αρείου Πάγου, η οποία σταθερά υποστηρίζει ότι «η δωροδοκία ενός υπουργού συνάπτεται αναγκαίως με την εκτέλεση των καθηκόντων του» (τα οποία ο υπουργός παραβιάζει όταν ένας πολίτης του υπόσχεται 50.000 ευρώ, αν του κάνει μια παράνομη εκδούλευση, ΑΠ 236/2007)!

Ωστόσο, όταν έφθασε στη Βουλή το αίτημα άρσης της ασυλίας του πρώην υπουργού Πάνου Καμμένου για συκοφαντική δυσφήμηση (επειδή είχε ισχυριστεί ατεκμηρίωτα ότι ο τότε βουλευτής Αδωνις Γεωργιάδης «ήταν κάτοχος offshore εταιρείας»), τότε η κυβερνητική πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ «άλλαξε φιλοσοφία»!

Και για να προστατεύσει το «φίλο της» Πάνο Καμμένο αποδέχθηκε, ότι το ενδεχόμενο έγκλημα της συκοφαντικής δυσφήμησης που είχε διαπράξει ο τελευταίος, συσχετιζόταν στενά με τα υπουργικά του καθήκοντα!

Επομένως με αυτή την κοσμοθεωρία θα μπορούσε ο οποιοσδήποτε υπουργός να συκοφαντεί εκ του ασφαλούς έναν πολίτη, χωρίς να φοβάται ότι θα αντιμετωπίσει ποτέ την ελληνική Δικαιοσύνη!

Το συμπέρασμα; Οταν θα φθάσουν στη Βουλή και οι άλλες υποθέσεις μελών της προηγούμενης κυβέρνησης, είναι επιτακτικό η σημερινή κυβερνητική πλειοψηφία να ερμηνεύσει τα διαβόητα «υπουργικά καθήκοντα» με όρους συνταγματικής νομιμότητας.

Διαφορετικά θα βυθιζόμαστε ως χώρα σε έναν ασταμάτητο κύκλο αξιακής φαυλότητας !

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ