Ο υποκλέψας του υποκλέψαντος

Οσο απεχθές και να φαίνεται, άλλο τόσο λογικό ακούγεται: Ο,τι τελείωσε με Πολάκη δεν μπορεί παρά να αρχίσει με Πολάκη. Ο,τι τελείωσε με τον πρώην αναπληρωτή Υγείας σε υποχρεωτική σιωπή δεν μπορεί να παρά να αρχίσει με την κλήση του από τη νέα Βουλή για να μιλήσει. Να κληθεί για να εξηγήσει πώς και κάτω από ποιες προϋποθέσεις ένα μέλος της εκτελεστικής εξουσίας υποκλέπτει τη συνομιλία του με τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας εν αγνοία του συνομιλητή του.

Είναι ένα ερώτημα τι σόι δημοκρατία ήταν αυτή όπου ένας θεσμικός παράγοντας απειλεί και παγιδεύει άλλους θεσμικούς παράγοντες. Είναι ένα άλλο, ενδεχομένως πιο ενδιαφέρον στην παρούσα φάση, πόση αψάδα από εκείνη που υποχρεώθηκε να καταπνίξει μετά τις ευρωεκλογές, έχει περισσέψει στον Παύλο Πολάκη. Θα είναι το ίδιο αψύς τώρα που είναι απλός βουλευτής όσο ήταν από τη θέση του πανίσχυρου κυβερνητικού στελέχους, του μοναδικού ίσως στελέχους περιβεβλημένου με τόση πρωθυπουργική στήριξη και εμπιστοσύνη;

Μια απάντηση θα δοθεί σήμερα όπου επρόκειτο να παρουσιαστεί ο πρώην υπουργός στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, η οποία και θα κρίνει εάν πρέπει να αρθεί η ασυλία του για τις μηνύσεις που έχουν καταθέσει σε βάρος του τόσο ο διοικητής της ΤτΕ για την παράνομη ηχογράφηση όσο και ο πρώην πρόεδρος των εργαζομένων του ΚΕΕΛΠΝΟ για συκοφαντική δυσφήμηση. Από την πρώτη αντίδραση του ίδιου, πάντως, φαίνεται πως ο Πολάκης αναζητά αυτό που δεν αναγνώριζε σε κανέναν όσο ασκούσε τα υψηλά του καθήκοντα στο υπουργείο και το Facebook. Αναζητά θεσμική προστασία. Δεν είναι η επιτροπή, λέει, που θα πρέπει να κρίνει την υπόθεση, αλλά η ολομέλεια της Βουλής επειδή ό,τι έκανε, το έκανε στο πλαίσιο των υπουργικών του καθηκόντων.

Είναι το σημείο όπου αποκτά νέα σημασία το πρώτο ερώτημα: Τι σόι δημοκρατία ήταν αυτή όπου ανάμεσα στα υπουργικά καθήκοντα περιλαμβάνονταν και οι παγιδεύσεις των τηλεφωνικών συνομιλιών; Ενα μέρος της απάντησης θα δώσει ασφαλώς ο ίδιος ο Πολάκης. Αλλά θα ήταν πάντα καλύτερα να τη δώσει στην επιτροπή. Γιατί μπορεί ό,τι τελείωσε με Πολάκη να μην μπορεί παρά να αρχίσει με Πολάκη, αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να μετατραπεί υποχρεωτικά η ολομέλεια σε τοίχο του Facebook για να λουστεί ο βουλευτής Πολάκης στο μιντιακό φως μιας προανακριτικής επιτροπής. Εκεί δηλαδή όπου θα μπορέσει να κυνηγήσει τη δημοσιότητα ως διωκόμενος αντιστασιακός και πάντα ως αψύς Σφακιανός.

Αλλά, πάλι, τι σόι δημοκρατία θα ήταν αυτή που θα δίκαζε έναν πρώην υπουργό για μια παράβαση του κοινού ποινικού δικαίου ως πρώην υπουργό και όχι ως απλό πολίτη; Θα ήταν μια δημοκρατία φεϊσμπουκική ενδεχομένως. Αλλά πάντως όχι κανονική.

ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ

Θα μπορούσε ό,τι ξεκίνησε με μια χειραψία ανάμεσα στον Παύλο Πολάκη και τον Αδωνη Γεωργιάδη να συνεχιστεί με ανάλογες εκδηλώσεις αβροφροσύνης;  Ή εκείνη η χειραψία ήταν η αρχή και συγχρόνως το τέλος του πολιτικού πολιτισμού; Οσο είναι βέβαιο πως ο Πολάκης θα αφήσει ελεύθερη την αψάδα του, άλλο τόσο είναι βέβαιο πως ο Γεωργιάδης δεν θα συγκρατήσει το στριγκό ταμπεραμέντο του. Γιατί από όποια σκοπιά και να το δει κανείς, αυτή εκτός όλων των άλλων είναι και μια δημοκρατία ανοιχτών λογαριασμών.