Ενα ιστορικό λάθος

Γιορτή της Δημοκρατίας σήμερα – 45 χρόνια συμπληρώνονται από την πτώση της χούντας και την εγκαθίδρυση δημοκρατικού πολιτεύματος – και η επέτειος θα γιορταστεί, κατά τα ειωθότα, με μια δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο και επετειακές δηλώσεις του Πρωθυπουργού και των πολιτικών αρχηγών. Ωστόσο υπάρχει ένα ιστορικό παράδοξο, για να μην πω μια ιστορική απάτη και πέσει βαριά η λέξη, και έχουμε τίποτε εκδηλώσεις δυσπεψίας – καθότι Δεξιά κυβερνάει από την 7η Ιουλίου και εντεύθεν, μην ξεχνιόμαστε.

Πότε λοιπόν πρέπει να γιορτάζουμε την πτώση της χούντας; Στις 24 Ιουλίου ή μία ημέρα νωρίτερα, στις 23;

Για να θυμούνται λοιπόν οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι, και να μη μασάνε εύκολα ό,τι τους σερβίρεται, εξαρχής οφείλω να καταγγείλω ότι – και εδώ! – υπάρχει δάκτυλος της Δεξιάς, και δη της καραμανλικής Δεξιάς. Η οποία διά του πατριάρχη της Κωνσταντίνου Καραμανλή του πρεσβύτερου επέβαλε, τον καιρό της παντοδυναμίας του, να εορτάζεται η επέτειος της αποκατάστασης της δημοκρατίας, της παλινόρθωσης του δημοκρατικού καθεστώτος στη χώρα, στις 24 Ιουλίου ετησίως ή άλλως πως every year, annually ή έστω yearly, όπως θα λέγαμε και στην εύανδρο Ηπειρο με τη γνωστή οξφορδιανή προφορά που σκοτώνει. Αλλά ο ιστορικός (και εκείνος του μέλλοντος σίγουρα) έχει καταγράψει ότι η χούντα δεν έπεσε στις 24 Ιουλίου 1974, αλλά στις 23 Ιουλίου του 1974, όταν από το μεσημέρι εκείνης της ημέρας χιλιάδες κόσμου άρχισαν να εισρέουν στην Πλατεία Συντάγματος απαιτώντας να φύγει η προδοτική χούντα, η οποία ωστόσο είχε ήδη εξαφανιστεί από προσώπου γης υπό το βάρος των ευθυνών της για την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο – αυτό δεν μπορεί να το διαψεύσει κανείς. Ημουν κι εγώ εκεί, μαζί με κάτι παιδιά από τον Αγιο Δημήτριο…

Είναι χαρακτηριστικό ότι από το μεσημέρι εκείνης της ημέρας, απεσταλμένος του αμερικανού προέδρου, ο υφυπουργός Εξωτερικών Κρίστοφερ, που επισκέφθηκε την Αθήνα για να συζητήσει τους όρους της εκεχειρίας στην Κύπρο, δεν βρήκε κανέναν χουνταίο κυβερνητικό να συνομιλήσει και μόλις το απόγευμα εντόπισε και διαπραγματεύτηκε με τον τότε αρχηγό του Ναυτικού Αραπάκη. Ολοι οι άλλοι είχαν εξαφανιστεί.

Αυτό ήταν το (ενθαρρυντικό) νέο που κυκλοφόρησε από στόμα σε στόμα (το ακαταμάχητο social media της εποχής) και έφερε χιλιάδες κόσμου στο κέντρο της Αθήνας, που στην αρχή μουδιασμένα και όσο περνούσε η ώρα πιο θαρρετά άρχισαν να ζητούν «να φύγει η χούντα».

Το πλήθος ενισχύθηκε όταν έγινε γνωστό ότι ο χουντικός πρόεδρος της «Δημοκρατίας» Γκιζίκης συγκάλεσε συμβούλιο με τους πολιτικούς αρχηγούς, στη διάρκεια του οποίου τους προσέφερε τη διακυβέρνηση της χώρας. Εκείνοι μεταξύ τους επέλεξαν τον συντηρητικό πολιτικό Παναγιώτη Κανελλόπουλο να αναλάβει πρωθυπουργός.

Και ενώ αποχώρησαν όλοι από τη σύσκεψη με αυτήν τη συμφωνία, ένας εκ των μετεχόντων, ο Ευάγγελος Αβέρωφ, είχε την «έμπνευση» (από μόνος του; Από «παραίνεση» του ξένου παράγοντα; Αγνωστο…) να τηλεφωνήσει στον Κωνσταντίνο Καραμανλή που ζούσε αυτοεξόριστος στο Παρίσι και να του ζητήσει να επιστρέψει και να αναλάβει αυτός πρωθυπουργός.

Εκείνος δέχθηκε, αφού έλαβε εγγυήσεις από τους Αμερικανούς, έφτασε στην Αθήνα τα ξημερώματα της 24ης Ιουλίου, μετέβη κατευθείαν στο Προεδρικό Μέγαρο και στις 5 το πρωί ορκίστηκε πρωθυπουργός.

Βεβαίως η δημοκρατία τού οφείλει πολλά. Βεβαίως είναι αυτός που κατά μείζονα λόγο τής έδωσε τα εφόδια να μπορέσει να ανδρωθεί και να εδραιωθεί. Βεβαίως ξεδόντιασε τη χούντα από το στράτευμα. Αλλά είναι ιστορικό λάθος να γιορτάζεται ως επέτειος αποκατάστασης της δημοκρατίας η επιστροφή του στην Ελλάδα, έπειτα από 11 χρόνια αυτοεξορίας στο Παρίσι. Και επίσης δεν τιμά τους ανώνυμους αγωνιστές που επέβαλαν με τη δυναμική παρουσία τους στο κέντρο της Αθήνας την προσφυγή σε πολιτική λύση για το αδιέξοδο που είχε δημιουργηθεί. Νομίζω…

«Παλικάρι»

Πιστεύω ότι δεν είναι καθόλου τυχαίο που η Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής, της νέας Βουλής, ξεκινάει το έργο της με Πολάκη. Ο «πολλά βαρύς και όχι υπουργός», που θεωρούσε ότι με την άνεση, την ελευθερία, την άδεια και την κάλυψη που του έδινε ο μέντοράς του Τσίπρας μπορούσε να καθυβρίζει όποιον του ασκούσε κριτική ή όποιον δεν γούσταρε (προσωπικά είμαι ένα ακόμη θύμα του…), δεν κατάλαβε ποτέ ότι όλα αυτά, τα χαϊλίκια δηλαδή του να είσαι υπουργός, κάποια στιγμή τελειώνουν. Κι όταν τελειώνουν, τότε να σε δω τι κάνεις. Ο ίδιος το έριξε χθες στον μπάλο. Η παράνομη καταγραφή της συνομιλίας του με τον Γιάννη Στουρνάρα έγινε, λέει, κατά την άσκηση των υπουργικών του καθηκόντων, άρα η υπόθεση πρέπει να συζητηθεί με τη διαδικασία του νόμου περί ευθύνης υπουργών – είναι η ίδια επιχειρηματολογία πίσω από την οποία είχαν οχυρωθεί στην προηγούμενη Βουλή από κοινού με τον Καμμένο για να μην οδηγούνται οι υποθέσεις τους στον φυσικό τους δικαστή.

Ε, αυτά τελείωσαν τώρα. Και χθες χτυπιόταν, γιατί τον κάλεσαν για σήμερα να παρουσιαστεί στην Επιτροπή. Προσωπικά δεν θα στοιχημάτιζα ότι θα παρουσιαστεί στη συνεδρίαση…

Θέλει η υπόθεσή του να πάει στην Ολομέλεια της Βουλής για να μιλήσει, λέει, για όσα έχει καταγγείλει εις βάρος του Γ. Στουρνάρα (αλλά και του προέδρου των εργαζομένων στο ΚΕΕΛΠΝΟ Στ. Πουλή) – να το κάνει δηλαδή το σόου, πριν πέσει ο πέλεκυς βαρύς, της παραπομπής του στη Δικαιοσύνη.

Μα αν είναι αθώος, όπως υποστηρίζει, έπρεπε ο ίδιος να ζητήσει να εκδικαστούν άμεσα οι δύο μηνύσεις που έχουν υποβληθεί εις βάρος του από τη Δικαιοσύνη. Τι «παλικάρι» είναι (λέμε τώρα)…

Xαμένη έδρα

Τώρα που η καινούργια Βουλή έπιασε δουλειά, τα κόμματα μέτρησαν τις δυνάμεις τους στις εκλογές της 7ης Ιουλίου και όπου να ‘ναι θα αρχίσουν να αποτιμούν και το εκλογικό αποτέλεσμα, θα φέρω στην επιφάνεια μικρή – πικρή, αλλά τόσο ενδεικτική – ιστορία που έλαβε χώρα στο παρασκήνιο και μπορεί ίσως να εξηγήσει γιατί το ΚΙΝΑΛ δεν κατάφερε να επαναπατρίσει τους ψηφοφόρους του που το εγκατέλειψαν μαζικά το 2015.

Στις προηγούμενες εκλογές το ΠΑΣΟΚ είχε εκλέξει στα Δωδεκάνησα έναν βουλευτή, τον Δημ. Κρεμαστινό. Γι’ αυτές τις εκλογές εκδήλωσε την πρόθεση να είναι και πάλι υποψήφιος ο πρώην υπουργός Τουρισμού και πρώην βουλευτής Δωδεκανήσου Γιώργος Νικητιάδης. Στην αρχή το περιβάλλον της προέδρου Φώφης τον αποθάρρυνε. Μετά του έδωσαν κάποιες ελπίδες, εκεί κατά τον Μάρτιο όμως του το ξέκοψαν. Στις πιεστικές ερωτήσεις για την απόφαση αυτή, του ανέφεραν, χωρίς ίσως να το γνωρίζει και ο ίδιος, ότι «έχει βάλει βέτο ο Κρεμαστινός. Ή αυτός ή εσύ». Τον Απρίλιο, του χρύσωσαν το χάπι. Δεν θα έμπαινε μεν στον συνδυασμό των εθνικών εκλογών, αλλά θα τον ενέτασσαν στο ψηφοδέλτιο του ΚΙΝΑΛ των ευρωεκλογών. Ο Νικητιάδης πήρε πανελλαδικά 10.532 σταυρούς, τους μισούς από τους οποίους στα Δωδεκάνησα – 5.332.

Στις εθνικές εκλογές το ΚΙΝΑΛ απώλεσε την έδρα των Δωδεκανήσων για πρώτη φορά εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Ελαβε 10.062 ψηφοδέλτια, εκ των οποίων ο Κρεμαστινός που δεν κατάφερε να εκλεγεί συγκέντρωσε 5.756 ψήφους. Το ερώτημα που προκύπτει αλλά ποτέ δεν θα απαντηθεί είναι ποιος έκοψε τελικά τον Νικητιάδη από το ψηφοδέλτιο, στερώντας από το κόμμα τη σίγουρη έδρα στα Δωδεκάνησα; Ποιος φοβήθηκε εκεί τον ανταγωνισμό μεταξύ των δύο αυτών στελεχών, και όχι ας πούμε στην Ηλεία, όπου το ΚΙΝΑΛ αύξησε τις δυνάμεις του, πήγε στο 14,5%, εξαιτίας προφανώς της «κόντρας» των Μ. Κατρίνη και Γ. Κουτσούκου (εξελέγη ο πρώτος);

Σημειωτέον ότι στα Δωδεκάνησα το ΚΙΝΑΛ έλαβε στις εθνικές εκλογές λιγότερες (περίπου 800) ψήφους σε σχέση με τις ευρωεκλογές…

Τα συμπεράσματα, δικά σας…