(Αν)ικανότητες

Λέγονται πολλά περί του πότε και πώς μετριέται το ψυχικό σθένος του ατόμου. Σε ποια αλώνια αναμετριέται ο καθένας με τους ίσκιους του. Κάτω από ποιες συνθήκες ένας μαζεμένος, μετριοπαθής, καθημερινός άνθρωπος υψώνεται πολύ πιο πάνω από το μπόι του. Και ποιες είναι εκείνες οι συγκυρίες που κάνουν τις καταχωρημένες, στην κοινή συνείδηση, ως «λαμπερές» προσωπικότητες να θαμπώνουν και να συρρικνώνονται; Θέμα που απασχολεί από αρχαιοτάτων χρόνων την Ηθική και όλες τις ανθρωποκεντρικές επιστήμες. Και τροφοδοτεί την Τέχνη με μοιραίους ήρωες.

Αλλοι λένε ότι αυτό συμβαίνει στον μεγάλο πόνο και άλλοι στην απροσμέτρητη χαρά. Οταν κάποιος στριμώχνεται στην απόλυτη αδυναμία ή όταν διαχειρίζεται τη μέγιστη εξουσία. Οταν βρίσκεται σε τροχιά ανόδου ή σε ελεύθερη πτώση. Κατά την άποψή μου, περιπτωσιολογικά, όλα ισχύουν. Εχω δει όμως πολλούς ανθρώπους να «αλλάζουν μέγεθος» όταν έρχονται αντιμέτωποι με τις ανεπάρκειές τους. Ολοι έχουμε από δαύτες. Ο τρόπος που τις διαχειριζόμαστε όμως είναι αυτός που εγγράφεται τελικά στην ούγια μας.

Το είδα, το είδαμε και στο Μάτι μια και αυτές τις μέρες ζούμε την ολική επαναφορά της τραγωδίας έστω και ως μνήμη λόγω της επετείου. Εναν χρόνο μετά η εικόνα θα ήταν πιο ξεκάθαρη λόγω της εκτόνωσης που δημιουργεί η χρονική απόσταση. Εδώ ωστόσο δεν συμβαίνει ακριβώς αυτό. Η εικόνα ήταν ξεκάθαρη από την αρχή σχεδόν (άσε που τέτοια δράματα δεν εκτονώνονται μέσα σε λίγους μήνες). Ο τότε πρωθυπουργός και οι λοιποί κυβερνητικοί παράγοντες, πανικόβλητοι από αυτό που δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν, προσπάθησαν απροκάλυπτα να ξαναβάλουν την οδοντόκρεμα στο σωληνάριο. Θέλοντας να επικοινωνήσουν ως επάρκεια την ανεπάρκειά τους «κατάφεραν» τον απόλυτο επικοινωνιακό όλεθρο.

Αυτός ωστόσο που «κάηκε» ολοσχερώς, μια και δεν διέθετε το κομματικό «αντιπυρικό γιλέκο» το οποίο εξασφάλισε στη Ρένα Δούρου μια στις τρεις ψήφους στις περιφερειακές εκλογές, ήταν ο δήμαρχος Μαραθώνα Ηλίας Ψινάκης. Ο μάνατζερ που έγινε δήμαρχος, ο «μάγος της επικοινωνίας» όπως τον έλεγαν, κατάφερε επί τέσσερα χρόνια να επιβάλει στα μέσα την ιδιότυπη φιγούρα του και τον ακραίο λόγο του, κάτι που δεν θα μπορούσε να κατορθώσει κανένας άλλος πολιτικός. Χαριεντίστηκε με τη συριζαϊκή εξουσία, τη χρησιμοποίησε όπως τον βόλευε, έκανε αρκετούς υπουργούς χειροκροτητές του, ικανοποίησε και το λαϊκό ένστικτο με κάτι on camera «ντου» σε κατασκηνώσεις και λοιπές επιδρομές. Αλλά στην πιο κρίσιμη στιγμή της θητείας του δεν μπόρεσε να επικοινωνήσει ούτε με το επιτελείο του. Οταν χρειάστηκε να διαχειριστεί πραγματικές φλόγες και όχι τη λάμψη των προβολέων ο «πιο πετυχημένος μάνατζερ» αποδείχθηκε τραγικά ανεπαρκής. Και η απαστράπτουσα δημόσια φιγούρα του εξαερώθηκε.

Αν δεν υπήρχε το Μάτι, ο Ηλίας Ψινάκης θα ήταν ένας πολύ πετυχημένος δήμαρχος. Ο άνθρωπος που θα μπορούσε να γίνει βασιλιάς «κάηκε» μαζί με την ψευδαίσθηση του «όλοι κάνουν για όλα».