Το βάρος της γραφικότητας

Δεν μπορεί κανείς να εφευρίσκει συνεχώς τον εαυτό του. Δεν μπορούν ούτε οι μικροί της Βουλής. Πόσο Βαρουφάκη να εφεύρει, ας πούμε, ο Βαρουφάκης; Πόσες βελοπουλικές εκδοχές να πουλήσει στους πελάτες του ο Βελόπουλος; Και γιατί να εφεύρει κάτι άλλο η Γεννηματά όταν το εφεύρημα του «αυθεντικού ΠΑΣΟΚ» και του διμέτωπου της προσέφερε ένα ποσοστό που δεν επιτρέπει σε κανέναν να την αμφισβητήσει;

Ακόμη κι έτσι όμως, η παρουσία των μικρών στη συζήτηση για τις προγραμματικές δηλώσεις έχει το ενδιαφέρον της. Εχει όσο, αν εξαιρέσει κανείς το ΚΚΕ του οποίου η μοναδική του εφεύρεση είναι η μονολιθικότητά του, μπορεί να διακρίνει κανείς στις τοποθετήσεις τους τα πρώτα στοιχεία από τους μετεκλογικούς εαυτούς τους. Ο Βαρουφάκης δεν μπορεί να εφεύρει κι άλλο Βαρουφάκη, θα κυριαρχεί πάντα ο ναρκισσιστικός καθηγητισμός του. Αλλά από την αποστροφή του πως ό,τι και αν κάνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο αξεπέραστος εκλεκτός των δανειστών θα είναι πάντα ο Αλέξης Τσίπρας, φάνηκε ποιος θα είναι στο εξής ο θανάσιμος εχθρός του. Οπως στην περίπτωση της Φώφης Γεννηματά, φάνηκε ποιο είναι το αυθεντικό ΠΑΣΟΚ από όλα εκείνα που δημιούργησε το ίδιο το ΠΑΣΟΚ εφευρίσκοντας, σαν την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα, πολλές φορές τον εαυτό του. Φάνηκε από την αναφορά στη Συμφωνία των Πρεσπών και τον τόνο απέναντι στον Μητσοτάκη πως το δικό της ΠΑΣΟΚ είναι αυτό που έκανε καριέρα ως αντιδεξιό και πατριωτικό. Είναι το ΠΑΣΟΚ της δεξαμενής των υπερηλίκων πια νοσταλγών της πρωτοπαπανδρεϊκής περιόδου.

Κι ο Βελόπουλος; Εχει τη σημασία του το γεγονός ότι συστήθηκε ως «σταλεγάκιας» – δεν τα έλεγε αυτός για τον πλούτο σε υδρογονάνθρακες στην παλαιότερη θητεία του στη Βουλή και τον θεωρούσαν όλοι γραφικό; Τα έλεγε. Τα έλεγε για να αποδειχθεί πως από τους τρεις αυτός είναι που θα επιχειρήσει να εφεύρει έναν νέο εαυτό – έναν εαυτό χωρίς το βάρος της γραφικότητας. Κι έχει δίκιο να προσπαθήσει: οι επιστολές του Ιησού δεν μπορούν να συγκριθούν ούτε με τις νεοαντιμνημονιακές ρητορικές ούτε με τις παλαιοπασοκικές νεκραναστάσεις.