Ανανέωση{CR}

Οταν η Μάρθα Γκράχαμ, η πρωτοπόρος του σύγχρονου χορού, είχε πλέον επιβάλει το καλλιτεχνικό όραμά της και την είχαν αποδεχθεί ακόμη και αυτοί που, αρχικά, την αμφισβητούσαν, ρωτήθηκε από κάποιον δημοσιογράφο πώς αισθάνεται που είναι μπροστά από την εποχή της. Η απάντησή της ήταν ενδεικτική: «Κανείς, ποτέ δεν μπορεί να είναι μπροστά από την εποχή του. Απλώς, όταν ο ίδιος βρίσκεται ήδη στην εποχή του, οι άλλοι έχουν μείνει πίσω».

Το σκέφθηκα αρκετές φορές καθώς παρακολουθούσα τις δύο τελευταίες μέρες τις ομιλίες των πολιτικών αρχηγών και λοιπών πολιτευτών στις πρώτες συνεδριάσεις της νέας Βουλής. Το εμπέδωσα όμως όταν στο βήμα βρισκόταν ο υπουργός Επικρατείας και Ψηφιακής Διακυβέρνησης, Κυριάκος Πιερρακάκης.

Η ομιλία του, πιθανότατα δεν θα ενδιέφερε και τόσο πολύ αυτούς τους πολίτες που, παλαιότερα, λυρικός συνάδελφος αποκαλούσε, λόγω πληθυσμιακής υπεροχής, «ο χοντρός λαός». Δεν αφορούσε σε φοροελαφρύνσεις, επιδοματικές παροχές, προσλήψεις. Ηταν μια άλλου είδους παρακαταθήκη για το μέλλον. Ο υπουργός μίλησε για απλούστευση, πέρα από την ψηφιοποίηση, των συναλλαγών του πολίτη με το Δημόσιο. Για την ανάπτυξη Εθνικού Πλαισίου Απλούστευσης Διαδικασιών και Μείωσης της Γραφειοκρατίας. Για αναβάθμιση των απαξιωμένων σήμερα ΚΕΠ. Για τη δημιουργία κεντρικής Διαδικτυακής Πύλης, του gov.gr, όπου θα είναι συγκεντρωμένες όλες οι ψηφιακές λύσεις, όλα όσα θα πρέπει να γνωρίζουν οι συναλλασσόμενοι με το Δημόσιο. Εχοντας ζήσει τις τελευταίες εβδομάδες από κοντά την Οδύσσεια ενός ανθρώπου που προσπαθεί να κατοχυρώσει το επίδομα το οποίο ούτως ή άλλως δικαιούται για το ΑΜΕΑ πεντάχρονο παιδί του, αντιλαμβάνομαι ότι ο κύριος Πιερρακάκης δεν μίλησε για μία χώρα του μέλλοντος αλλά για μια χώρα όπως θα έπρεπε να είναι ήδη η Ελλάδα. Αλλά δεν είναι. Και δεν πρόκειται περί ψηφιακής πολυτέλειας. Στην πραγματικότητα είναι θέμα οικονομίας. Και για το κράτος και για την τσέπη του πολίτη.

Ο Κυριάκος Πιερρακάκης, που προέρχεται από την Κεντροαριστερά, είναι παλιός γνώριμος, τουλάχιστον για εμάς τους δημοσιογράφους. Πρόκειται για τον άνθρωπο πίσω από τις έρευνες του μη κερδοσκοπικού οργανισμού «διαΝΕΟσις». Αυτές που, έμμεσα ή άμεσα, έριξαν φως, για παράδειγμα, στη διαφορά ανάμεσα σε διατυπώσεις (που παραπέμπουν σε έννοιες) όπως «λαός» και «πολίτες», «Ελλάδα» και «Ρωμιοσύνη». Απόφοιτος των δαιμονοποιημένων από τις λαϊκίστικες κορόνες Χάρβαρντ και ΜΙΤ, αντιλαμβάνεται την ψηφιακή διακυβέρνηση όχι ως πλανητικές τροχιές αλλά ως επείγουσα καθημερινότητα για ένα Δημόσιο όπου σε υπηρεσίες του χρησιμοποιούν ακόμη καρμπόν (ναι, καρμπόν).

Ο υπουργός, λοιπόν, δεν είναι καθόλου μπροστά από την εποχή του. Απλώς, ο ίδιος βρίσκεται στην εποχή του όταν η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Σία Αναγνωστοπούλου κάνει αντιπολίτευση με όχημα τα Ιουλιανά του 1965 και ο βουλευτής του ΜέΡΑ25 Κλέων Γρηγοριάδης μιλάει για αόριστα «ένοχα μυστικά» που πρέπει να μοιράζονται οι κυβερνήσεις με τον «αθώο λαό».