Να σ’ αγναντεύω θάλασσα

Ο Οτις Ρέντινγκ το τραγουδούσε καθισµένος στην αποβάθρα: «Φαίνεται ότι τίποτα δεν θα αλλάξει. Ολα µένουν τα ίδια». Ο Νίκος Παπάζογλου το διατύπωσε στον «Υδροχόο»: «Ολα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια µένουν». Ο Μάνος Χατζιδάκις καληνύχτιζε τον Κεµάλ, ψιθυρίζοντας πως «αυτός ο κόσµος δεν θα αλλάξει ποτέ». Ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος, βουλευτής ΚΙΝΑΛ, το τραγούδησε στη Βουλή µε ακρίβεια που µας εντυπωσίασε: «Κοιτάω αριστερά, κοιτάω δεξιά και βλέπω παντού πασόκους».

Δίδασκε σκηνοθεσία στην Εθνική Δραµατική Σχολή της Ιταλίας, ένας αριστερός διανοούµενος άγνωστος στο ευρύ κοινό. Στα 68 του χρόνια ο Αντρέα Καµιλέρι έγραψε την πρώτη νουβέλα µε πρωταγωνιστή τον σικελό ντετέκτιβ Σάλβο Μονταλµπάνο. Ας τον ακούσουµε: «Από ένα τίποτα είναι πλασµένη η ευτυχία. Σαν εκείνες τις πεταλούδες που τις πιάνεις από τα φτερά και µετά τις αφήνεις και πάνω στα δάχτυλά σου µένει µια χρυσαφένια σκόνη. Προσοχή, γιατί η ευτυχία, κάποιες φορές, περνά δίπλα µας και δεν την καταλαβαίνουµε».

«Η λογική θα σε πάει από το Α στο Ω» έλεγε ο Αϊνστάιν. «Η φαντασία θα σε πάει παντού». Στον Ελον Μασκ, τον δισεκατοµµυριούχο εφευρέτη και επενδυτή, δεν λείπει η φαντασία. Η εταιρεία του NeuraLink, που αναζητά τρόπους σύνδεσης του εγκεφάλου µας µε έναν υπολογιστή, θέλει τώρα να αρχίσει πειράµατα µε ανθρώπους. Ηδη έχει δοκιµαστεί το σύστηµα σε µαϊµού που έλεγξε κοµπιούτερ µε το µυαλό της. Για ιατρικούς σκοπούς ή για τη δηµιουργία µιας «υπερνοηµοσύνης», το µέλλον είναι εδώ και µας κοιτά στα µάτια. Κι ας µας ανατριχιάζει κάποιες φορές.

Ο καινούργιος του προπονητής, ο Ισπανός Πέπε Ιµάζ, πιστεύει στην αξία της αγκαλιάς. Ο Νόβακ Τζόκοβιτς κέρδισε στο Γουίµπλεντον σ’ ένα παιχνίδι απέναντι στον Φέντερερ που θα θυµόµαστε για πολύν καιρό. Οταν όλο το γήπεδο χειροκροτούσε τον αντίπαλό του, εκείνος έµεινε ατάραχος. Προτιµά τις ενεργειακές θεραπείες, κάνει διαλογισµό και γιόγκα. Εχει πάντα στο µυαλό του την αγαπηµένη του σέρβικη παροιµία: «Οταν τίποτα δεν πονά, βάλε µια πετρούλα στο παπούτσι σου και ξεκίνα να περπατάς». Κάνε σερβίς, Νόβακ: «Χρειάζεται να αναζητούµε µέσα µας την επαφή µε το θείο φως».

Λατρεύει την Πλατεία Ταξίµ στην Κωνσταντινούπολη και το 2013 πήρε µέρος στις µεγάλες διαδηλώσεις για το πάρκο Γκεζί, αντιδρώντας στην προσπάθεια της κυβέρνησης Ερντογάν να φτιάξει τζαµί στην περιοχή. Η Γκαγιέ Σου Ακιόλ είναι διάσηµη τουρκάλα τραγουδίστρια που συνδυάζει το ψυχεδελικό ροκ µε παραδοσιακούς ρυθµούς της Ανατολίας. «Η µουσική», λέει «πρέπει να αντανακλά τον πόνο και τη χαρά της κουλτούρας σου». Τι σκέφτεται όταν συνθέτει; «Να κάνουµε πόλεµο ενάντια στο κακό, τους φασίστες και τους τρελούς ηγέτες που εξαπλώνονται στον κόσµο σαν καρκίνος».

«Το πένθος» λέει ένας συγγραφέας «είναι το πιο περίεργο αίσθηµα. Είµαστε τόσο αβοήθητοι απέναντί του. Μοιάζει µε παράθυρο που αποφασίζει να ανοίξει µόνο του. Το δωµάτιο παγώνει και το µόνο που µπορούµε να κάνουµε είναι να τρέµουµε. Οµως ανοίγει λίγο λιγότερο κάθε φορά και λίγο λιγότερο, µέχρι να µείνει κλειστό». Το παράθυρο του εθνικού µας πένθους είναι ακόµα ανοικτό. Μάτι, ένας χρόνος µετά.