Για γέλια και για κλάματα

Το παγκόσμιο πρωτάθλημα πόλο είναι σε εξέλιξη στην Γκουανζού της Νότιας Κορέας, ωστόσο αυτό που ακόμα απασχολεί τον διεθνή Τύπο είναι τα απίστευτα υψηλά σκορ που σημειώθηκαν στους αγώνες των γυναικών.

Η Ουγγαρία νίκησε τη Νότια Κορέα 64-0, η Ολλανδία τη Νότια Αφρική 33-0 και προφανώς η παγκόσμια κολυμβητική ομοσπονδία… καμάρωνε για τη διοργάνωση. Θέλετε και κάτι άλλο; Στο δεύτερο ματς η Νότια Κορέα αντιμετώπισε τη Ρωσία, ηττήθηκε 30-1, αλλά το ενδιαφέρον εντοπίζεται στους πανηγυρισμούς του προπονητή και των κοριτσιών στον πάγκο όταν σημειώθηκε το μοναδικό γκολ!

Το ερώτημα είναι αν έχουν κάποια αξία όλα αυτά. Αν ανεβάζουν το επίπεδο του αθλήματος και φυσικά ενός παγκόσμιου πρωταθλήματος. Είναι φαινόμενα που δεν συναντώνται μόνο στο πόλο, αλλά και στα υπόλοιπα ομαδικά αθλήματα. Ενα ακόμα παράδειγμα είναι το 13-0 με το οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες νίκησαν την Ταϊλάνδη στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών.

Είναι απόλυτα κατανοητό οι διεθνείς ομοσπονδίες να φροντίζουν για την ανάπτυξη του αθλήματος σε όλες τις χώρες του κόσμου. Ομως, η συμμετοχή αυτών των ομάδων σε μια τόσο μεγάλη διοργάνωση και η αναμέτρησή τους με τα μεγαθήρια του αθλήματος δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα. Αλήθεια, πόσο θα βοηθήσουν το γυναικείο πόλο της Νότιας Κορέας τα 94 γκολ που έχει δεχτεί η Εθνική σε δύο αγώνες;

Ολες οι διεθνείς ομοσπονδίες υποστηρίζουν την αύξηση του αριθμού των ομάδων στα παγκόσμια πρωταθλήματα. Κι αυτό δεν αφορά τόσο την ανάπτυξη όσο τη γενικότερη πολιτική, καθώς όλες οι χώρες – μέλη έχουν δικαίωμα ψήφου στις αρχαιρεσίες. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει άνθρωπος του αθλητισμού ο οποίος θα υποστηρίξει ότι οι νεαρές πολίστριες της Νότιας Κορέας ή της Νότιας Αφρικής αποκόμισαν εμπειρίες από τη βροχή των γκολ που δέχτηκαν. Η πολιτική που πρέπει να ακολουθήσουν οι ομοσπονδίες είναι εντελώς αντίθετη. Μείωση των ομάδων. Η δε ανάπτυξη του αθλήματος σε μια χώρα μπορεί να γίνει με διαφορετικούς τρόπους…