Η παγίδα που στήνει ο Τραμπ

Θα νόμιζε κάποιος πως συμβαίνει όλη την ώρα. Οτι, μια και προέρχονται από διαφορετικά κόμματα, τα μέλη της Βουλής των ΗΠΑ θα είχαν συνήθειο να καταδικάζουν τον πρόεδρο για κάτι που είπε. Στην πραγματικότητα είναι σπάνιο. Μέχρι προχθές το βράδυ, η Βουλή δεν είχε πάρει τέτοια επίσημη απόφαση από την εποχή που νουθέτησε τον Ουίλιαμ Χάουαρντ Ταφτ πριν από έναν αιώνα. Ετσι ο Ντόναλντ Τραμπ κέρδισε άλλη μια θέση στα βιβλία Ιστορίας, με την επίπληξη από τη Βουλή επειδή είπε σε 4 βουλευτές – όλες μη-λευκές γυναίκες, τρεις εκ των οποίων γεννήθηκαν στις ΗΠΑ και είναι όλες αμερικανίδες πολίτες – να «πάνε πίσω» από εκεί που ήρθαν.

Δεν μπορεί κανείς να διαφωνήσει με το κείμενο της επίπληξης ότι «τα ρατσιστικά σχόλια του προέδρου Τραμπ… νομιμοποιούν και αυξάνουν τον φόβο και το μίσος για νέους Αμερικανούς και έγχρωμους. Ολοι ξέρουν – και όσοι παρακολουθούν τη σειρά του Netflix «When they see us» που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα το θυμούνται – πως ο ρατσισμός του Τραμπ δεν είναι καινούργιος. Στην υπόθεση του 1989 όταν πέντε αθώα μαύρα παιδιά κατηγορήθηκαν λανθασμένα για τον βιασμό μιας γυναίκας στο Σέντραλ Παρκ το 1989. Τότε ο Τραμπ είχε αγοράσει ολοσέλιδες διαφημίσεις σε εφημερίδες ζητώντας να καταδικαστούν τα παιδιά σε θάνατο. Αρα η απόφαση του Κογκρέσου είναι ηθικά σωστή.

Πολιτικά όμως; Τα όσα έγιναν φαίνεται να γεφυρώνουν το χάσμα μεταξύ της Δημοκρατικής προέδρου της Βουλής Νάνσι Πελόζι και των τεσσάρων νεαρών γυναικών και Δημοκρατικών βουλευτών στις οποίες επιτέθηκε ο Τραμπ. Μέχρι τώρα εκείνες έκαναν κριτική από αριστερά στο κόμμα τους, όμως η υπόθεση γεφύρωσε το χάσμα. Αυτό που κάνει ο Τραμπ είναι ότι θέλει να «επιλέξει» τον αντίπαλό του για την προεδρία το 2020. Θα χαρεί να είναι ένας μαχητικός πολιτικός της αριστερής πτέρυγας των Δημοκρατικών επειδή γνωρίζει πως οι θέσεις του δεν θα έχουν απήχηση στους κεντρώους ψηφοφόρους. Ο Τραμπ υπολογίζει ότι μπορεί να επαναλάβει εκείνο που έγινε το 2016. Είχε χάσει στη λαϊκή ψήφο από τη Χίλαρι Κλίντον, κέρδισε όμως στην ψηφοφορία του σώματος των εκλεκτόρων. Και τώρα υπολογίζει ότι μπορεί να κερδίσει τους εκλέκτορες, εάν καταφέρει να εξασφαλίσει τις ψήφους τους στο Μίσιγκαν, το Ουισκόνσιν και την Πενσιλβάνια – πολιτείες όπου η πλειονότητα των κατοίκων είναι λευκοί. Θεωρεί πως θα το επιτύχει εάν είναι κάθε βράδυ η κόντρα του με τις τέσσερις βουλευτές στις τηλεοράσεις.

Το δίλημμα είναι υπαρκτό για τους Δημοκρατικούς και ισχύει όπως και για την παραπομπή: Το ηθικό τους καθήκον είναι να θεωρήσουν υπόλογο τον πρόεδρο για παραβιάσεις του Συντάγματος. Ομως το πολιτικό κόστος θα είναι υψηλό και η προσπάθεια σχεδόν σίγουρα, μάταιη, επειδή χρειάζονται τα 2/3 της Γερουσίας για να καθαιρεθεί, δηλαδή θα πρέπει να στραφούν εναντίον του και Ρεπουμπλικανοί. Οι Δημοκρατικοί πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα στο ηθικά ορθό και το πολιτικά έξυπνο. Οταν έχεις στον Λευκό Οίκο έναν ανήθικο ρατσιστή αυτά τα δύο δεν πάνε πάντα μαζί.