Η έλξη που ξεπερνάει τα πρόσωπα

Μμπορεί να δει κανείς την περίπτωση από την αθλητική της σκοπιά. Θα έλεγε τότε, για να ερμηνεύσει τη γραμμή Μεϊμαράκη υπέρ της υποψηφιότητας Παπαδημούλη στην αντιπροεδρία του Ευρωκοινοβουλίου, πως ο επικεφαλής των ευρωβουλευτών της ΝΔ φοράει πάντα εκτός συνόρων τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας. Μπορεί όμως και να δει την περίπτωση και από την τουριστική της σκοπιά. Και να πει πως ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης είναι το υπόδειγμα του έλληνα τουρίστα, όχι ακριβώς του πολυταξιδεμένου, που σε εκείνα τα σπάνια ταξίδια του στο εξωτερικό ευφραίνεται όταν ακούει ελληνικά.

Αν θα έπρεπε να εικονοποιήσει κανείς το υπόδειγμα, θα έλεγε πως ο Μεϊμαράκης είναι αυτός που θα φώναζε μέσα στον καθεδρικό του Στρασβούργου «γεια σου, πατριώτη». Μπορεί όμως να δει την περίπτωση και πολιτικά; Ή η πολιτική συνθλίβεται κάτω από το βάρος αυτού του επαρχιώτικου πατριωτισμού που ενσαρκώνει ο Μεϊμαράκης; Θα μπορούσε να ήταν έτσι εάν δεν είχε επιδείξει ως ευρωβουλευτής της ΝΔ το ίδιο συναινετικό πνεύμα απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ που είχε επιδείξει και ως πρόεδρος του κόμματος. Εάν η ΝΔ του Βαγγέλη Μεϊμαράκη δεν ήταν απλώς το είδος της φιλικής αντιπολίτευσης που κάθε κυβέρνηση εύχεται να έχει απέναντί της, αλλά μια αντιπολίτευση ο επικεφαλής της οποίας συμπεριφερόταν περίπου ως γκρούπι του Αλέξη Τσίπρα.

Θα ήταν μάλλον παράδοξο να ασκεί ο Παπαδημούλης στον Μεϊμαράκη την ίδια γοητεία που φαίνεται να του ασκούσε ο Τσίπρας. Αν λοιπόν το πάθος ξεπερνά τα πρόσωπα, τότε οι ρίζες της γοητείας θα πρέπει να αναζητηθούν στην έλξη που ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ στη λαϊκή Δεξιά ή τουλάχιστον σε ένα όχι και τόσο ευκαταφρόνητο τμήμα της. Είναι μια έλξη που ασκεί ως ριζοσπαστική Αριστερά; Οχι ακριβώς. Είναι η έλξη που ασκεί ως εθνικολαϊκιστική Αριστερά. Είναι η Αριστερά που σχεδόν ομογενοποιήθηκε με τους Ανεξάρτητους Ελληνες και, παρά τον θαυμασμό που τρέφει κρυφά, στέκεται κάπως συμπλεγματική, συνήθως αμήχανη και πάντα καχύποπτη απέναντι στην Ευρώπη. Σχεδόν όπως ένας έλληνας τουρίστας στο εξωτερικό που δεν είναι ακριβώς πολυταξιδεμένος.