Από τον διμέτωπο στην ατζέντα

^«Θέλει το Πανεπιστήμιο Πατρών να κάνει Νομική Σχολή; Να την κάνει». Η δήλωση είναι του Γιώργου Παπανδρέου και αν έχει αξία δεν είναι επειδή λύνει με έντεκα λέξεις ένα πρόβλημα. Η αξία της δήλωσης βρίσκεται σε αυτά που λέει για τον φορέα της.

Ως τι μίλησε ο Παπανδρέου; Ως βουλευτής Αχαΐας ασφαλώς. Ως πρώην υπουργός Παιδείας ενδεχομένως. Αλλά πιθανότατα και ως αφοσιωμένο στέλεχος ενός κόμματος που επιχείρησε να ασφαλίσει τον ζωτικό του χώρο απέναντι στους επίδοξους εισβολείς με τη στρατηγική του διμέτωπου. «Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ που πρότεινε το νέο τμήμα, όσο και η ΝΔ που έρχεται τώρα ρεβανσιστικά να το ακυρώσει, κινούνται σε ένα μίζερο παίγνιο “μοιρασιάς” μίας εγχώριας πίτας φοιτητών και πόρων» σχολιάζει πριν προτείνει στη σολομώντεια λύση του.

Ασφαλώς δεν πρόκειται για ευρείας κλίμακας διμέτωπη επίθεση. Αλλά ακόμη ως στρακαστρούκα τοπικής κλίμακας που έσκασε για να ακουστεί κυρίως στην Αχαΐα, η δήλωση Παπανδρέου δείχνει πως η μετεκλογική φυσιογνωμία του κόμματός του δεν άλλαξε σε σχέση με την προεκλογική. Και είναι από αυτήν τη σταθερότητα που τίθεται εκ των πραγμάτων ένα ερώτημα. Μπορεί να υπάρξει το ΚΙΝΑΛ αλλιώς; Μπορεί να φυτρώσει ξανά στις πασοκικές του ρίζες όχι για να εξαπολύει διμέτωπους με τη μία ή την άλλη αφορμή αλλά για να επιβάλλει την ατζέντα της συζήτησης. Για να κινηθούν οι άλλοι γύρω από το ΚΙΝΑΛ και όχι το ΚΙΝΑΛ ως δορυφόρος γύρω από τους άλλους.

Αν είναι μία αλήθεια είναι πως θα ήταν άθλος να επιβάλλει ένα κόμμα του 8% την ατζέντα του, είναι άλλη μία πως κανένας διμέτωπος δεν εγγυάται μακροημέρευση. Κανένα κόμμα δεν μπορεί να υπάρξει για πολύ ως κόμμα διαμαρτυρίας κι ακόμη περισσότερο ως γκρίνιας. Οπως δεν μπορεί να υπάρξει για πολύ ούτε ως κόμμα σολομώντειων λύσεων των έντεκα λέξεων.