Ηρθε η ώρα {LF}της επιστροφής;

Κατακαλόκαιρο. Ο υδράργυρος τρεμοπαίζει λίγο πάνω από τους 37 βαθμούς. Η πρωτεύουσα, αφόρητη. Οι ηλικιωμένοι προσπαθούν να μένουν στη σκιά. Οι μεσήλικοι, αν μπορούν να αποφύγουν τις (άσκοπες) μετακινήσεις. Και τα παιδιά;

Εδώ, δεν υπάρχει επιλογή. Αδιέξοδο. Αν δεν έχουν ξεχυθεί να συναντήσουν το γαλαζοπράσινο χαλί των ελληνικών θαλασσών, έχουν φορτωθεί με βιβλία και σχολικά μπαγκάζια προκειμένου να προετοιμαστούν για τις προσεχείς πανελλαδικές εξετάσεις. Ο ιδρώτας, ποτάμι. Ενα μπουκάλι νερό και μπόλικη υπομονή είναι τα εφόδια που απαιτούνται τούτη τη χρονική στιγμή. Τα λεγόμενα «Θερινά» έχουν την τιμητική τους. Για τους γνωρίζοντες, κύριο συστατικό της επιτυχίας ή εν πάση περιπτώσει ένα καλό μαξιλαράκι ασφαλείας. Πηγαίνουν, έρχονται δίχως σταματημό. Τα βιβλία υπό μάλης. Τα φυλλάδια, βουνό. Ενας πακτωλός γνώσεων πάνω σε χαρτί ή σε σκόρπιες σημειώσεις.

Την ίδια ώρα, κάπου στο κέντρο της Αθήνας, ορκωμοσία. Τα μεταπτυχιακά τμήματα δίνουν τα διπλώματά τους. «Δεν το αφήσαμε για μετά τις διακοπές, ώστε οι νέοι πτυχιούχοι να κάνουν με χαμόγελο, ύστερα από τόσο κόπο, τις διακοπές τους. Ανέμελοι. Και μετά να κοιτάξουν τη νέα σελίδα της ζωής τους», αναφέρει ο πρύτανης. Πού, ποιος, μικρή σημασία έχει σε τούτο το σημείωμα.

Τα «μπράβο» σε όλα τα παιδιά έρχονται αληθινά αφειδώλευτα. Για την αγόγγυστη και αέναη προσπάθειά τους με φόντο το «αύριο» που ευελπιστούν να είναι ανέφελο. Αλλά αυτά τα «μπράβο» ανάγκη είναι να φυτρώσουν. Να πιάσουν ρίζες. Μετά, το πόσο θα ψηλώσει ο εκάστοτε μαθητής, η ζωή των έργων του θα το δείξει.

Παιδιά σε εφηβική ή μετεφηβική ηλικία σηκώνουν τον δικό τους σταυρό. Και η κυβέρνηση; Οι στρατηγικές της επιλογές, οι στόχοι όπως και οι άμεσες προτεραιότητες αναλύθηκαν δεξιοδικά τις προηγούμενες ημέρες. Ολα αυτά κλείστηκαν στους περιλάλητους μπλε φακέλους, όπως ακριβώς μπαίνει ένα πανάκριβο άρωμα σε μικρό μπουκάλι. Το άρωμα της γνώσης… Οι μαθητές του καιρού μας αξίζουν τους επαίνους. Για τη μεθοδικότητά τους. Την αντοχή τους. Την πίστη τους πως κάτι μπορεί να αλλάξει. Γιατί, όντως, φτάσαμε στην άκρη του γκρεμού.

Εδώ και κάμποσο διάστημα όλοι σιγοντάρουν το ρεφρέν πως «έφυγαν έξω τα καλύτερα μυαλά και χρέος μας είναι τα φέρουμε πίσω όπως παλιά». Με τι τρόπο, αλήθεια; Η κυβέρνηση με τις εξαγγελίες της έδωσε ένα μήνυμα προς αυτή την κατεύθυνση. Η υπουργός Παιδείας, Νίκη Κεραμέως, το ίδιο. Αν κρίνουμε από το χρώμα του σακακιού (κόκκινο) που φόρεσε στην ορκωμοσία, έχει το πάθος να πετύχει. Τον έρωτα για το αντικείμενο με το οποίο καταπιάνεται εδώ και λίγα 24ωρα. Η δημόσια παιδεία χρειάζεται τομές. Να εμπιστευθεί ξανά ο κόσμος το σχολείο και τους καθηγητές. Το δημόσιο Πανεπιστήμιο αξίζει να αναβαθμιστεί. Οντως, ο θεσμός των πρότυπων και των επαγγελματικών σχολείων χρήσει ανάγκης ενίσχυσης, όπως και να ιδρυθούν πρότυπα επαγγελματικά λύκεια. Ολα αυτά είναι μέρος ενός φιλόδοξου προγράμματος που επ’ ουδενί πρέπει να μείνει στα λόγια. Παράλληλα, για να κοιτά κάποιος τους πάντες στα μάτια, δεν αρκεί μόνο να είναι κανονικά στην ώρα τους βιβλία και εκπαιδευτικοί στο καθιερωμένο «ραντεβού τον Σεπτέμβρη», αλλά και να υφίσταται πλήρης οδηγός και όχι αιφνιδιασμός για το εξεταστικό σύστημα, αυτό του προσεχούς καλοκαιριού που δεν είναι πλέον και τόσο μακριά.

Ας τα έχουμε όλα αυτά υπόψη μας. Ενα νεύμα πως «κάτι άλλαξε» θέλουν να δουν τα ελληνικά νιάτα και να αποφασίσουν την παλιννόστηση. Ναι, για τη φορτωμένη με πτυχία γενιά της σύγχρονης εποχής που αναζητεί μια χαραμάδα για να ξεπηδήσει στο ξέφωτο και να προσφέρει, ισχύει η θεωρία του «δούναι και λαβείν»: θέλει πραγματικά να τα δώσει όλα. Γιατί πολύ απλά, ζητεί να τα νιώσει, να τα γευτεί όλα!