Κληρονομιά

Το ένα ερώτημα είναι αν την εποχή του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πράγματι γεμάτα τα γραφεία μέσα στο Μαξίμου με «χασισοκαπνό». Ο δημοσιογράφος – βουλευτής που το βεβαιώνει δεν μπορεί παρά να έχει ιδία πείρα. ‘Η πολύ έμπιστες πηγές. Και πάλι όμως: ήταν μια μόνιμη κατάσταση που επικρατούσε σε όλα τα γραφεία ή το χασίς κυκλοφορούσε μόνο στις γιορτές, στις αργίες και στις επετείους των επαναστάσεων;

Το άλλο ερώτημα είναι τα ντουμάνια ήταν τόσο πυκνά ώστε οι ξένοι ανταποκριτές που επισκέπτονταν τα γραφεία ζαλίζονταν και έγραφαν στη συνέχεια άρθρα που επαινούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι δύσκολη κι εδώ η απάντηση. Πρώτα απ’ όλα, επειδή η ζαλάδα θα μπορούσε θεωρητικά να οδηγήσει και στο αντίθετο ιδεολογικό αποτέλεσμα. Υστερα, επειδή το ότι οι εν Αθήναις ξένοι συνάδελφοι έγραφαν φιλοσυριζαϊκά άρθρα στις εφημερίδες τους δεν σημαίνει σώνει και καλά ότι ήταν μαστουρωμένοι – μπορεί απλώς να τους έπειθαν τα επιχειρήματα του Καρανίκα.

Υπάρχει κι ένα τρίτο ερώτημα: τι γίνεται με αυτούς που έγραφαν θετικά άρθρα για την προηγούμενη κυβέρνηση χωρίς να βρίσκονται στην Ελλάδα; Ο διευθυντής της Libération Λοράν Ζοφρέν, για παράδειγμα, σημείωνε τις προάλλες ότι αποτελεί χονδροειδή αδικία να κατηγορείται ο Αλέξης Τσίπρας για «προδοσία» και ότι στο κάτω κάτω ο πρώην πρωθυπουργός παρέμεινε συνεπής στις ιδέες του. Σε ποια κατηγορία εντάσσεται; Του πήγε πεσκέσι τίποτα εκλεκτά καλαματιανά προϊόντα η ανταποκρίτρια της εφημερίδας του; Πήρε καμιά μίζα; ‘Η είναι απλώς ένας άχρηστος δημοσιογράφος;

Ισως να μη συμβαίνει τίποτα απ’ όλα αυτά. Ισως οι ξένοι δημοσιογράφοι, είτε εργάζονται στην Ελλάδα είτε όχι, να βλέπουν απλώς τα πράγματα με ένα άλλο μάτι. Γι’ αυτούς, ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να μην είναι ο πολιτικάντης που κατέστρεψε τη μεσαία τάξη, πολέμησε τους θεσμούς και ευθύνεται για τις βάρβαρες συνθήκες στα hotspots, αλλά ο ηγέτης που προσπάθησε να βελτιώσει τη θέση των φτωχών, δέχθηκε μεγάλο αριθμό προσφύγων χωρίς να ενισχυθεί η Δεξιά, έκανε κοινωνικές μεταρρυθμίσεις και έλυσε το Μακεδονικό παρά την ασφυκτική πίεση των εθνικιστών.

Μπορεί να διαφωνήσει κανείς μαζί τους. Μπορεί να τους καταλογίσει μονομέρεια, ελλιπή πληροφόρηση ή απλώς βαρεμάρα. Το να τους κατηγορήσει όμως ότι έγλειφαν τα παπούτσια των συριζαίων καπνίζοντας μπάφους παραπέμπει σε ένα ύφος κι ένα ήθος που δεν αρμόζει στον βουλευτή ενός κόμματος το οποίο υπόσχεται να ξεριζώσει την πολακική κληρονομιά. Μόλις λίγων ημερών βουλευτής, ο Μπάμπης Παπαδημητρίου οφείλει να ελέγχει καλύτερα το εκρηκτικό του ταμπεραμέντο. Και φυσικά να είναι καλύτερα πληροφορημένος για το ιδιοκτησιακό καθεστώς των εφημερίδων στις οποίες αναφέρεται, ιδιαίτερα αν το χρησιμοποιεί προς ενίσχυση του – άτοπου έτσι κι αλλιώς για έναν φιλελεύθερο – επιχειρήματος για τους κακούς και ανθέλληνες τραπεζίτες.

Κάτι τελευταίο: η συγγνώμη δεν έχει χρώμα ούτε ιδεολογία. Και αποτελεί ένδειξη ωριμότητας, όχι αδυναμίας.