Δεν εκλέχτηκε ούτε ένας αθλητής…

Κοίταξα τις προάλλες από αγνή περιέργεια να δω πόσοι από τους ανθρώπους του αθλητισμού που πολιτεύτηκαν στις τελευταίες εκλογές κατάφεραν να μπουν στη Βουλή. Το πέτυχαν μόλις τρεις – αριθμός εξαιρετικά μικρός αν σκεφτεί κανείς τι συνέβαινε τα προηγούμενα χρόνια. Οι τρεις επιτυχόντες αυτή τη φορά είναι ο Βασίλης Κικίλιας, ο οποίος κατέβηκε με τη ΝΔ, ήταν δεύτερος σε ψήφους στην Α’ Αθηνών και έγινε και υπουργός Υγείας, η επίσης υποψήφια με τη ΝΔ Αννα Καραμανλή, η οποία πριν γίνει δημοσιογράφος υπήρξε εξαιρετική αθλήτρια στον στίβο με ειδικότητα στο άλμα εις μήκος και η κάποτε παγκόσμια ρεκορντγούμαν του ακοντισμού Σοφία Σακοράφα, η οποία αυτή τη φορά εκλέχθηκε ως υποψήφια με το ΜέΡΑ25 στον Νότιο Τομέα Αθηνών. Στο Κοινοβούλιο δεν κατάφεραν να εκλεγούν ούτε ο εκ των ηρώων του 2004 Τάκης Φύσσας, ούτε ο διεθνής μπασκετμπολίστας Δημήτρης Παπανικολάου, οι οποίοι ήταν υποψήφιοι με τη Νέα Δημοκρατία, ούτε και η πρώην πρωταθλήτρια της κολύμβησης, Ελένη Αυλωνίτου που κατέβηκε με τον ΣΥΡΙΖΑ στον Βόρειο Τομέα της Αθήνας, ούτε και ο επίσης πολιτευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Καλαμάτα διαιτητής Πέτρος Κωνσταντινέας. Σκεφτόμουν τι κοινό έχουν αυτοί που τα κατάφεραν και κατέληξα σε κάτι απλό: και οι τρεις ασχολούνται τόσο πολύ με την πολιτική, ώστε οι περισσότεροι έχουμε ξεχάσει την αθλητική τους ιδιότητα. Κι αυτό το θεωρώ στα υπέρ τους.

Τηλεαστέρες

Η ιδιότητα του αθλητή χαρίζει αναγνωρισιμότητα. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ηθοποιούς, τους τραγουδιστές, τους δημοσιογράφους – ειδικά τους τηλεαστέρες. Η διασημότητα είναι σίγουρα ένα καλό διαβατήριο για να ταξιδέψεις στον χώρο της πολιτικής. Σε παλιότερες εποχές αρκούσε να είσαι διάσημος για να καταφέρεις να εκλεγείς: στην απέραντη εκείνη εκλογική περιφέρεια που λεγόταν κάποτε «Β’ Αθήνας» το να είσαι γνωστός ήταν μεγάλο πλεονέκτημα. Το ίδιο ισχύει σήμερα και στις ευρωεκλογές στις οποίες υπάρχει μια και μόνη περιφέρεια: το σύνολο της χώρας. Από τη στιγμή όμως που η Β’ Αθήνας έσπασε και προέκυψαν εκλογικές περιφέρειες μικρότερες το να είσαι γνωστός έχει σχετικά μικρή σημασία: αυτό που μετρά περισσότερο είναι να μοιάζεις πολιτικός. Αν είσαι κιόλας, ακόμα καλύτερα.

Ευκαιρία

Ο αθλητής, αν έχει πολιτική άποψη, ιδεολογική συγκρότηση και μια κάποια απαραίτητη ευστροφία, μπορεί να βρει ένα κόμμα έτοιμο να του δώσει μια ευκαιρία να κατέβει – ειδικά αν είναι και διάσημος το πράγμα γίνεται ευκολότερο. Αλλά πέρα από την ευκαιρία δεν του δίνεται απολύτως τίποτα άλλο. Οχι μόνο. Επειδή είναι δεδομένο ότι θα τραβήξει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, αρχικά τουλάχιστον, θα πρέπει να μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του παιχνιδιού της πολιτικής σε χρόνο ρεκόρ. Πλέον δεν αρκεί η συμπάθεια που προκαλεί η ανάμνηση των κατορθωμάτων του: χρειάζονται άλλες αρετές. Πρέπει π.χ. να αποδείξει ότι είναι καλός γνώστης ζητημάτων που δεν έχουν να κάνουν απαραίτητα με τον αθλητισμό. Πρέπει να μπορεί να πείσει ότι εκτός από το να κάνει ρεκόρ μπορεί και να διοικήσει και έχει το σθένος να πάρει και αποφάσεις. Πρέπει τέλος να ξέρει να χειρίζεται τον κόσμο χωρίς να τρομάζει από αυτόν και χωρίς να δείχνει αμήχανος, όταν κάποιοι χιλιάδες άγνωστοι απαιτούν να τους σφίξει το χέρι.

Συνηθισμένοι να βλέπουν τον κόσμο να τους αποθεώνει (ή έστω να τους χειροκροτεί) οι αθλητές συχνά πυκνά έχουν ένα πρόβλημα να πλησιάσουν τον ψηφοφόρο ζητώντας την προτίμησή του: πώς να ζητήσεις κάτι όταν το θεωρείς δεδομένο; Ο αθλητής πλέον για να τα καταφέρει πρέπει να γίνει πολιτικός – να αφήσει δηλαδή εκτός της νέας του πραγματικότητας ακόμα και τον παλιό εαυτό του. Δεν είναι καθόλου απλό. Ο Κικίλιας, η Καραμανλή και η Σακοράφα το έχουν κάνει. Ο Κωνσταντινέας, όμως, πώς διάβολο να απαρνηθεί τον ρόλο του «διαιτητή – θύμα του συστήματος» που με κόπο έχει φιλοτεχνήσει;

Ολυμπιονίκες

Σε αυτές τις εκλογές (όπως και στις ευρωεκλογές και στις περιφερειακές) είχαμε και μια απροθυμία μεγάλων αθλητών να κατέβουν στον πολιτικό στίβο. Με σιγουριά μπορώ να σας πω ότι αρνήθηκαν προτάσεις και ο Παναγιώτης Γιαννάκης και ο Αντώνης Νικοπολίδης και ο μόνιμος στόχος Νίκος Γκάλης, αλλά και νεότεροι Ολυμπιονίκες – τα ονόματα των οποίων δεν έχει πλέον και ιδιαίτερη σημασία να αναφέρω αφού οι άνθρωποι δεν έχουν σκοπό να ασχοληθούν με την πολιτική ποτέ τους. Αυτές οι αρνήσεις είχαν ως αποτέλεσμα ο αριθμός των υποψηφίων βουλευτών που προέρχονταν από τον χώρο του αθλητισμού να είναι ο μικρότερος από ποτέ. Από συζητήσεις με κάποιους διαπίστωσα κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον: ότι ένας λόγος που αρνήθηκαν τις προτάσεις είναι και το «λιντσάρισμα», που έγινε πριν από λίγα χρόνια στον μεγάλο Πύρρο Δήμα. Θυμίζω ότι το 2015 και το 2016 κάποιοι αμφισβήτησαν, όχι μόνο τις πολιτικές και ηθικές του αρχές, αλλά και την ίδια την καθαρότητα της αθλητικής του καριέρας – αν θυμάμαι καλά στην «Αυγή» είχαν γράψει ότι ήταν ένας αθλητής που κρυβόταν τα περισσότερα χρόνια και εμφανιζόταν μόνο πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αυτή η έλλειψη σεβασμού είχε ως αποτέλεσμα ο μεν ΣΥΡΙΖΑ να εισπράξει πολλές αρνήσεις εξαιτίας της μικροψυχίας των αρθρογράφων της κομματικής του εφημερίδας, τα δε άλλα κόμματα να μην καταφέρουν να πείσουν όσους θα ήθελαν στα ψηφοδέλτιά τους, γιατί αυτοί τρόμαξαν από εκείνες τις άδικες επιθέσεις σε έναν αθλητή αληθινό θρύλο. Εκείνες οι επιθέσεις κάνουν ακόμα περισσότερο κατανοητή την ανάγκη όποιος αθλητής πολιτεύεται να είναι πρώτα από όλα έτοιμος να αντιδράσει πολιτικά, αλλά τέτοιοι λίγοι είναι. Ο Δήμας π.χ. έπρεπε να χλευάσει δημοσίως τους αστοιχείωτους και φαφλατάδες επικριτές του. Δήλωσε απλά τη θλίψη του και προτίμησε να φύγει στο εξωτερικό για να αναλάβει την Εθνική Αρσης Βαρών των ΗΠΑ. Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε να εκλέξει ούτε έναν άνθρωπο του αθλητισμού από τους ελάχιστους που είχαν το κουράγιο να πολιτευτούν μαζί του, σίγουρα κάνει τον Πύρρο σήμερα να γελάει. Αλλά πικρά.

Πολιτική

Ακριβώς επειδή θεωρώ ότι ο Κικίλιας, η Καραμανλή και η Σακοράφα είναι καιρό τώρα πολιτικοί (έχουν δηλαδή αφήσει στην ίδια την ιστορία την αθλητική τους ιδιότητα), σημειώνω ότι σε αυτές τις εκλογές δεν εκλέχτηκε κανείς αθλητής: ούτε ένας. Αλλά βλέποντας ποιοι κατάφεραν να εκλεγούν δεν ξέρω αν αυτό είναι σημάδι κοινωνικής ωριμότητας ή απλά σημάδι των καιρών. Το καταγράφω ως παράδοξο. Ισως και ως απόδειξη πως οι νεότεροι αθλητές έχοντας πίσω τους μάνατζερ, προσωπικούς γυμναστές, υπεύθυνους επικοινωνίας και φυσικά γονείς που τους πιέζουν να κάνουν καριέρα, δεν έχουν χρόνο για να ασχοληθούν και με την πολιτική με αποτέλεσμα να μην ασχολείται πλέον και η πολιτική μαζί τους…