«Ο φόβος μου είναι μεγάλος, τα όνειρά μου μεγαλύτερα»

«Οι ουλές από τις εγχειρήσεις μού δίδαξαν να αποδέχομαι το σώμα μου και να τιμώ τη δύναμή του. Είναι τα ορατά σημάδια μιας αόρατης ασθένειας. Οι ουλές μου, διηγούνται την ιστορία της ζωής μου». Η Γκάμπριελ (Γκέιμπ) Γκρούνγουολντ έφυγε από τη ζωή πριν από λίγες εβδομάδες, στα 32 της, έπειτα από πολύχρονη μάχη με σπάνιες μορφές μεταστατικού καρκίνου. Η γλυκύτατη ελίτ δρομέας μεσαίων αποστάσεων κέρδισε τις καρδιές χιλιάδων ανθρώπων, τόσο της δρομικής κοινότητας όσο και μη σχετικών με το τρέξιμο, χάρη στο πείσμα με το οποίο αντιμετώπισε την ασθένειά της αλλά και τη δύναμη και το θάρρος να μοιράζεται ανοιχτά την εμπειρία της.

Στα 23 της, το 2009, έμαθε πως πάσχει από αδενοειδές κυστικό καρκίνωμα. Ηταν παραμονή ενός αγώνα 1.500 μέτρων στον οποίο όχι μόνο έτρεξε αλλά έκανε και προσωπικό ρεκόρ. Εναν χρόνο αργότερα διαγνώστηκε με καρκίνο του θυρεοειδούς αδένα. Παρότι η εγχείρηση αφαίρεσής του επηρέασε μόνιμα το χαμόγελό της, εκείνη συνέχισε να χαμογελά πλατιά και να γίνεται όλο και πιο γρήγορη δρομέας. Μέχρι τότε δεν αναφερόταν ιδιαίτερα στην ασθένειά της εστιάζοντας στους δρομικούς της στόχους. Αποφοιτώντας από το κολέγιο, το 2010, αποφάσισε να γίνει επαγγελματίας αθλήτρια μεσαίων αποστάσεων παρ’ όλες τις επιθετικές θεραπείες και σοβαρές εγχειρήσεις τις οποίες έκανε. Συνέχισε να διαπρέπει δρομικά με μεγαλύτερη επιτυχία της τη χρυσή νίκη στο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου των ΗΠΑ, στα 3.000 μέτρα το 2014. Ο καρκίνος όμως επανήλθε δριμύτερος το 2016 και το 2017. Τότε ήταν που αποφάσισε να δεχθεί μια ακόμη μεγάλη πρόκληση: να μιλήσει ανοιχτά γι’ αυτό που ζει.

«Είμαι μια νεαρή γυναίκα με καρκίνο. Δεν είναι εύκολο να μιλάω γι’ αυτό. Δεν πρόκειται για σενάριο τηλεοπτικής σειράς. Είναι η αλήθεια. Και με φοβίζει. (…) Ο καρκίνος με εμποδίζει να κάνω κάποια πράγματα αλλά προτιμώ να εστιάζω σε εκείνα που μπορώ να κάνω. Μπορώ ακόμη να τρέχω. Να βγάζω τον καλύτερο εαυτό μου μέσα από μια δύσκολη κατάσταση. (…) Δεν ξέρω τι μου επιφυλάσσει το μέλλον αλλά ό,τι κι αν είναι δεν αποθαρρύνομαι. Εχω μεγάλους φόβους. Τα όνειρά μου όμως είναι μεγαλύτερα».

Συνέχισε να προπονείται και να συμμετέχει σε αγώνες, φτάνοντας μέχρι τα προκριματικά των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο. Οι γιατροί όμως ανακάλυψαν έναν καινούργιο όγκο στο στομάχι της και προχώρησαν σε αφαίρεση μεγάλου μέρους του συκωτιού. Από το 2017 και ύστερα η ζωή της μοιραζόταν ανάμεσα σε χημειοθεραπείες και προπονήσεις προετοιμασίας για πρόκριση στους Ολυμπιακούς του Τόκιο το 2020. Η μεγάλη ουλή που διέτρεχε τους κοιλιακούς της ήταν το φανερό σημάδι της επιμονής, του κουράγιου και της γενναιότητάς της. To «Βrave like Gabe» («Γενναία σαν την Γκέιμπ») έγινε το σύνθημά της και το όνομα του ιδρύματος το οποίο εμπνεύστηκε με στόχο την ενίσχυση της έρευνας για τη θεραπεία του καρκίνου. Επιπλέον, μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα συνέχισε δυναμικά να ενθαρρύνει άλλους ασθενείς να ελπίζουν και να αντιμετωπίζουν σθεναρά τις δυσκολίες τους μέσω της άσκησης.

«To να είμαι γενναία, σημαίνει να επιμένω να κάνω όλα εκείνα που με κάνουν να αισθάνομαι ζωντανή. Ιδρυσα το Brave Like Gabe ώστε να μοιράζομαι την ιστορία μου και την ελπίδα. Να επικοινωνώ με όσους περνούν αντίστοιχες δύσκολες καταστάσεις και να μαζεύω χρήματα για έρευνα αλλά και οικονομική βοήθεια σε άλλους καρκινοπαθείς».  

Εχοντας πλάι της τον – από το 2013 – σύζυγό της, τον μαραθωνοδρόμο Τζάστιν Γκρούνγουολντ, τους γονείς, τα τέσσερα αδέλφια της, τους φίλους της αλλά και τους χιλιάδες ακολούθους της στα κοινωνικά δίκτυα συνέχισε να παλεύει ακόμη κι όταν οι γιατροί τής είπαν πως έφτασε το τέλος. «Οχι σήμερα» απάντησε και κατάφερε να ζήσει λίγες μέρες ακόμη. Οπως κατάφερε και κάτι ακόμη. Να εμπνέει με το παράδειγμα και τις πράξεις της και να τη  θυμόμαστε χαμογελαστή, αγωνίστρια και υπέροχη δρομέα.

«Ευχαριστώ για τον ανοιχτό ορίζοντα, την εσωτερική γαλήνη που βρήκα στα πιο απρόβλεπτα μέρη και τη χάρη του Θεού στη ζωή μου. Αισθάνομαι ευγνώμων που είμαι δρομέας. Το τρέξιμο με έμαθε πράγματα που με βοήθησαν σε κάθε φάση της ζωής μου κι όλα ξεκίνησαν όταν δήλωσα συμμετοχή σε έναν μαθητικό αγώνα τρεξίματος και έδεσα τα κορδόνια στα αθλητικά μου παπούτσια. Εκείνα τα παπούτσια με οδήγησαν στην ωραιότερη διαδρομή της ζωής μου. Ας εκτιμούμε τα καθημερινά, απλά πράγματα που θεωρούμε δεδομένα. Ας επενδύσουμε σε αυτά: τη δεμένη οικογένεια, τον καθαρό αέρα, τους φίλους, τη στέγη πάνω από τα κεφάλια μας, τα υγιή σώματα, το σπιτικό φαγητό… κι ας ανταποδώσουμε την ευγνωμοσύνη αυτή, υποστηρίζοντας κάποιον καλό σκοπό που να αγγίζει τις καρδιές μας».