Πριν από 25 χρόνια ο Φόρεστ έτρεξε και έγινε θρύλος

«Μια μέρα, χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο, αποφάσισα να βγω για ένα τρεξιματάκι. Εφτασα στο τέλος του δρόμου και μετά είπα να τρέξω έως το τέλος της πόλης. Κι όταν έφτασα εκεί, είπα γιατί να μη διασχίσω την κομητεία; Και μετά είπα ότι αφού έτρεξα τόσο, γιατί να μην τρέξω όλη την Αλαμπάμα;»

Είκοσι πέντε χρόνια συμπληρώθηκαν από την ημέρα που το φιλμ του Ρόμπερτ Ζεμέκις βγήκε στις αίθουσες για να γίνει μια από τις πιο αγαπημένες ταινίες σε όλο τον κόσμο και να κερδίσει έξι βραβεία Οσκαρ. Βασισμένο στο μυθιστόρημα του Ουίνστον Γκρουμ και διασκευασμένο από τον Ερικ Ροθ αφηγείται την ιστορία ενός απλοϊκού αλλά σοφού ανθρώπου (τον οποίο υποδύθηκε ο Τομ Χανκς) ο οποίος ως παιδί κατορθώνει να ξεπεράσει την πολιομυελίτιδα προσπαθώντας να ξεφύγει από νταήδες που τον πετροβολούν («Τρέξε, Φόρεστ, τρέξε!») και που, αργότερα, από ένα καπρίτσιο της στιγμής γίνεται δρομέας αντοχής και παρελαύνει στα σημαντικότερα γεγονότα του 20ού αιώνα. Μια μέρα, λοιπόν, ο Φόρεστ αρχίζει να τρέχει και φτάνει από το σπίτι του στην ακτή της Καλιφόρνιας και στη συνέχεια γυρίζει πίσω και διασχίζει την Αμερική φτάνοντας στον Ατλαντικό. Τρέχει πέρα-δώθε ολόκληρη τη χώρα επί 3 χρόνια, 2 μήνες, 14 ημέρες και 16 ώρες. Και εμπνέει και άλλους να τρέξουν μαζί του, τόσο επί της οθόνης όσο και στην πραγματική ζωή.

Οι δρομείς στις ΗΠΑ λάτρεψαν τον Φόρεστ Γκαμπ, ειδικά για αυτή τη «δρομική» σεκάνς των εξίμισι λεπτών· το ίδιο συνέβη και αρκετά χρόνια αργότερα στην Ελλάδα, όταν το δρομικό κίνημα γνώρισε και εδώ μεγάλη άνοδο. Οι περισσότεροι, άλλωστε, έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι με ανθρώπους που δεν μπορούν να καταλάβουν για ποιον λόγο τρέχουμε «αφού δεν σας κυνηγάνε». Ο Φόρεστ Γκαμπ δίνει μια αφοπλιστική απάντηση όταν οι δημοσιογράφοι τον περικυκλώνουν και τον ρωτούν αν τρέχει για την παγκόσμια ειρήνη, τους αστέγους ή τα δικαιώματα των γυναικών ή το περιβάλλον ή για τα ζώα: «Απλά είχα όρεξη να τρέξω!».