Ασφάλεια και δημοκρατία

Μπορεί να υπάρξει δημοκρατία χωρίς ασφάλεια; Προφανώς, μπορεί να υπάρξει. Αλλά θα είναι μια ανασφαλής δημοκρατία. Ομηρος ομάδων παραβατικότητας αλλά και όσων επιβουλεύονται την ομαλότητα.

Διαβάζω διάφορες αριστερές και «αριστερούλες» κριτικές για τον νέο υπουργό αρμόδιο για τη δημόσια τάξη, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ο οποίος τόνισε τη σημασία της ασφάλειας και εξίσταμαι: είναι δυνατόν ένα συντεταγμένο κράτος να θεωρεί ότι μπορεί να έχουμε «ολίγη ασφάλεια»; Ποιος θεωρεί ότι αν έχουμε κανονικές δομές ασφάλειας, αν έχουμε μια επαρκή αστυνομία, π.χ., που θα κυνηγάει όχι μόνο τους δολοφόνους αλλά και τη χαμηλή εγκληματικότητα που ανθεί, αυτό μπορεί να είναι παρέκκλιση αυταρχισμού και κρατικής αυθαιρεσίας; Ποιος θεωρεί ότι αν καταργηθεί το πανεπιστημιακό άσυλο, προκειμένου το πανεπιστήμιο να ανήκει στους λειτουργούς του (καθηγητές και φοιτητές) και η παραβατικότητα εντός των ορίων του να εξαρθρώνεται, αυτό είναι αντιδημοκρατικό; Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι αντιδημοκρατική η τήρηση του νόμου;

Είναι αλήθεια ότι στη Μεταπολίτευση, ανάμεσα σε πολλές ακόμα παρεξηγήσεις, είχε σχετικοποιηθεί η εφαρμογή του νόμου, ως αντανακλαστική αντίδραση στην εμπειρία της δικτατορίας, όταν η αστυνομία δρούσε ανεξέλεγκτη. Ως πότε όμως θα μας κατατρύχει το φάντασμα της χούντας; Κι ως πότε η «αριστερούλα» αντίληψη για την ελευθερία και για τον νόμο, δηλαδή η σχετικιστική αντίληψη των αριστερών στερεοτύπων, θα καθορίζει την κοινωνική οργάνωση;

Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης είναι το πρόσωπο που έδωσε ένα γερό χαστούκι στη νοοτροπία του σχετικισμού της παραβατικότητας, όταν εξάρθρωσε τους τρομοκράτες της 17 Νοέμβρη – περιώνυμη οργάνωση φαντομάδων του εγκλήματος στο όνομα της ιδεολογίας τους, το δήθεν ηθικό αίτημα των οποίων κατέρρευσε μέσα στη χλεύη. Για την επιτυχία του εκείνη, την απομυθοποιητική και για τη δημοκρατία αλλά και για την Αριστερά, οι φίλοι των τρομοκρατών προσπάθησαν να τον εκδικηθούν. Μια βόμβα που έσκασε στο γραφείο του, σκότωσε τον υπασπιστή του, Γιώργο Βασιλάκη – στον συνοδευτικό φάκελο βρέθηκε αποτύπωμα της παλάμης του κακοποιού Παλαιοκώστα, που ένα τμήμα της «λαϊκής ψυχής» επιχειρεί να τον εμφανίσει ως σύγχρονο Ρομπέν των Δασών, δηλαδή οιονεί αριστερό.

Αυτός είναι ο υπουργός που επέστρεψε – και έχει βάλει στοίχημα να μειώσει το έγκλημα αλλά, κυρίως, να εξαλείψει την ανομία. Η δουλειά που ανέλαβε είναι δύσκολη. Αλλά είναι σύμφωνη με το πνεύμα των νόμων (όσο ο ίδιος και οι μηχανισμοί της τάξης θα σέβονται το πνεύμα των νόμων) και με τους κανόνες της δημοκρατίας.