Υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα μόνο χωρίς φοροδιαφυγή και παραοικονομία

Ελπίζουμε ότι οι  τεχνοκράτες αρμόδιοι υπουργοί της νέας κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη θα επανεξετάσουν το θέμα των πρωτογενών πλεονασμάτων, τα οποία από «παραμύθι» μετά το 1996, δαιμονοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια, σε σημείο μάλιστα να επιδιώκεται, σε συμφωνία με τους δανειστές, η μείωσή τους! Αλλά, τα πρωτογενή πλεονάσματα για μια χώρα με χρέος σε ιλιγγιώδη επίπεδα, στο 181,1% του ΑΕΠ (αρνητικό ρεκόρ όλων των εποχών) αποτελούν, όπως και οι αποκρατικοποιήσεις, η σωστή δημοσιονομική πολιτική και η ισχυρή ανάπτυξη, αναγκαίο διαρθρωτικό μέτρο, αρκεί να λειτουργεί σωστά η οικονομία, να μην κατασπαταλώνται οι εθνικοί πόροι σε επιδόματα και σε επιχορηγήσεις γαλαξία ζημιογόνων δημόσιων επιχειρήσεων, οργανισμών και υπηρεσιών. Δηλαδή, η εξασφάλιση υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων έπρεπε να επιδιωκόταν από κάθε κυβέρνηση υπερχρεωμένης χώρας, ακόμα κι αν δεν επιβαλλόταν από… Μνημόνια!

Δυστυχώς, μετά το 1996 και επί ολόκληρη εξαετία (1996-2001) και τα τελευταία χρόνια (2017 και 2018), όταν εξασφαλίσθηκαν υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, αυτό το διαρθρωτικό μέτρο δεν είχε τα ανάλογα αποτελέσματα στο χρέος ή, τουλάχιστον, δεν επέδρασε ανάλογα στη μείωση του χρέους και εξελίχθηκε σε «παραμύθι», που διεκδικεί μάλιστα παγκόσμια ιδιαιτερότητα, καθώς στην ελληνική οικονομία κακοποιήθηκε ένας ακόμα οικονομικός νόμος και γίνεται το… εντελώς αντίθετο! Διότι, πράγματι, σε υγιείς οικονομίες, δηλαδή σε οικονομίες που λειτουργούν χωρίς μακροοικονομικές ανισορροπίες και χρόνιες στρεβλώσεις, η εξασφάλιση υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων (κρατικά έσοδα μείον κρατικές δαπάνες) συμβάλλει στη δραστική μείωση του δημόσιου χρέους σε απόλυτους αριθμούς και ως ποσοστό επί του ΑΕΠ. Δυστυχώς, το αντίθετο έγινε και το 2013 και το 2017 και το 2018, διότι σπαταλήθηκαν τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα.

Αυτή είναι η μία «σκοτεινή» πλευρά των παρεξηγημένων υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων. Υπάρχει και μια άλλη «σκοτεινότερη», η οποία προκαλεί τη δαιμονοποίησή τους και τον εξορκισμό τους: είναι η εγκληματική αδυναμία όλων των κυβερνήσεων να εφαρμόσουν μιαν ορθή, αποδοτική, σωτήρια και αποτελεσματική στρατηγική, η οποία θα αντιμετωπίσει όλες τις «αθάνατες» στρεβλώσεις, διαρθρωτικές αδυναμίες, αντινομίες και ανισορροπίες και θα περιορίσει την προκλητική φοροδιαφυγή και την «αθάνατη» παραοικονομία. Πως μπορεί να γίνει αυτό; Ας στείλει ο νέος Πρωθυπουργός έναν υφυπουργό του στη Γερμανία ή τη Γαλλία για να του πούνε πώς θα πετύχει τη μέση αποδοτικότητα είσπραξης ΦΠΑ 0,71 του ΟΟΣΑ, έναντι 0,31 της Ελλάδος (πρόσθετα ετήσια  έσοδα 10 δισ. ευρώ!), πώς θα περιοριζόταν η παραοικονομία στα επίπεδα της ΕΕ (πρόσθετα έσοδα 25 δισ. ευρώ) και πώς θα πρέπει να εφαρμοσθεί ένα θαρραλέο πρόγραμμα διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων (πρόσθετα έσοδα 8 δισ. ευρώ!).

Δύσκολα πράγματα, θα μου πείτε! Ε, τότε δεν φταίνε τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα που γίνονται «ματωμένα», διότι μένουν στο απυρόβλητο φοροδιαφυγή και παραοικονομία…