Ο,τι κάτσει

Είναι μαζεμένη μια παρέα. Για καφέ ή για κανένα τσίπουρο. Ποιο θα είναι το θέμα της συζήτησης; Εννιά φορές στις δέκα ποδόσφαιρο ή πολιτική. Εκτός αν πρόκειται για ψαράδες ή κυνηγούς. Το να μαζευτούν πέντε – έξι και να αρχίσουν να μιλάνε για θέατρο, να αναλύουν ιστορικά γεγονότα ή για τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, δύσκολο. Η πολιτική και το ποδόσφαιρο είναι εύκολα. Προσβάσιμα. Ο καθαείς μπορεί να έχει την (ακράδαντη) πεποίθηση ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια. Να επιχειρηματολογήσει, να υπερασπιστεί το αλάνθαστο της γνώμης του. Εάν ξέρεις (ή έχεις την εντύπωση ότι ξέρεις) ποδόσφαιρο, δεν σημαίνει ότι μπορείς να φορέσεις σώβρακο-φανέλα και να παίξεις ποδόσφαιρο. Εκτός αν πρόκειται για ματς Αμπαλιακού εναντίον Σπείρας στο 5Χ5. Ακόμα και στην ερασιτεχνική κατηγορία να παίξεις ποδόσφαιρο, τα βασικά πρέπει να τα κατέχεις. Και να έχεις και τη στοιχειώδη φυσική κατάσταση να βγάλεις 90 λεπτά.

Εύκολο

Αλλο το κουβεντιάζω για ποδόσφαιρο κι άλλο το παίζω ποδόσφαιρο. Η πολιτική αντιθέτως είναι εύκολη. Για πλάκα βγαίνεις βουλευτής. Εύκολα γίνεσαι αρχηγός κόμματος και μπαίνεις στη Βουλή. Μοναδική προϋπόθεση να είσαι γνωστός. Να σε ξέρουν από την τηλεόραση. Μπαίνοντας κάθε μέρα σε εκατοντάδες χιλιάδες σπίτια γίνεσαι οικείος. Με την οποιαδήποτε ιδιότητα. Τηλεπλασιέ, δημοσιογράφος, καλλιτέχνης, αθλητής. Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Σημαντική μερίδα του εκλογικού σώματος δεν ψάχνει για ικανούς. Τους γνωστούς επιλέγει. Ουδεμία έκπληξη για το 3,7% του Βελόπουλου. Οτι τον εμπιστεύθηκαν 208.805 ψηφοφόροι. Είναι ταυτόχρονα και οι επαγγελματίες πολιτικοί που φρόντισαν να απαξιώσουν τους θεσμούς. Μετά από Καμμένο, Μιχαλολιάκο, δεν θέλει πολύ το συγκεκριμένο target group να στραφεί στον Βελόπουλο. Δεν απέχουν και πολύ. Οι διαφορές είναι δυσδιάκριτες.

Ούτε δίπλωμα

Οσο αληθινές είναι οι επιστολές του Ιησού που εμπορεύεται ο Βελόπουλος άλλο τόσο είναι εφικτή η διαγραφή του χρέους που επαγγέλλεται ο Βαρουφάκης. Βγήκε λοιπόν από τη Βουλή ο γηραλέος και παρωχημένος Λεβέντης και μπήκε ο κομψός και μοντέρνος Γιάνης. Ποτέ κανένας που πούλησε ελπίδα δεν έχασε.

Οταν έφτασε να ξεπεράσει το 10% o Πάνος Καμμένος, όλα γίνονται. Η κρίση γέννησε τέρατα. Η κρίση έβγαλε πολύ κόσμο στην ανεργία. Καλοπληρωμένοι επαγγελματίες αμείβονται με τρεις κι εξήντα. Αν δεν έχεις δουλειά γίνεσαι ταξιτζής για να βγάλεις το μεροκάματο. Ενα (επαγγελματικό) δίπλωμα χρειάζεται. Και κουράγιο. Να βγάλεις δώδεκα (κι ακόμη παραπάνω) ώρες στο τιμόνι. Στην πολιτική (που τα λεφτά μάλιστα είναι πολύ περισσότερα) δεν χρειάζεται τίποτα. Ούτε διπλώματα, ούτε πτυχία, ούτε προϋπηρεσία. Αν όμως έχεις βγάλει το δίπλωμα πριν από τρεις μέρες, κανένας ιδιοκτήτης ταξί δεν σε βάζει στο αμάξι του οδηγό.

Γνωστοί

Δεν σε εμπιστεύεται. Στην πολιτική είναι εύκολο. Πολύ εύκολο. Κανείς δεν σου ζητάει τίποτα. Δεν έχουν απαιτήσεις οι ψηφοφόροι. Κατεβαίνεις και βγαίνεις με τη μία βουλευτής. Κι αν είσαι τυχερός γίνεσαι και υπουργός. Οταν ο Αλέξης έφτασε να κάνει υφυπουργό τον Παύλο Χαϊκάλη, ο καθείς έχει δικαίωμα στο όνειρο. Κάπως έτσι μπήκε στη Βουλή η Ραλλία Χρηστίδου, γνωστή από το Fame Story. Και βγήκε ο Σταθάκης. Γνωστή η Νόνη Δούνια, γνωστός και ο Κλέων Γρηγοριάδης που επίσης εξελέγησαν. Η Σεμίνα Διγενή βγήκε ευρωβουλευτής εκτός γραμμής του ΚΚΕ και γι’ αυτό παραιτήθηκε. Δεν λέμε ντε και καλά ότι πρόκειται σωρηδόν για τενεκέδες. Ο Γιώργος Μαυρωτάς με το Ποτάμι π.χ. είχε μια αξιοπρεπέστατη παρουσία και στάση στη Βουλή. Τι λαμβάνουν υπόψη οι ψηφοφόροι όταν επιλέγουν το αν έχει κάποιος τις προϋποθέσεις και τα προσόντα είναι άγνωστο. Τους αρκεί ότι είναι γνωστός. Από εκεί και πέρα ό,τι κάτσει.