Νεποτισμός

Οι αμαρτίες όλου του κόσμου έχουν φορτωθεί κατά καιρούς στην καμπούρα του ποδοσφαίρου. Η παρουσίαση από τον Τύπο της εξάρθρωσης κυκλώματος που χειραγωγούσε αγώνες έχει τα στοιχεία συντέλειας του κόσμου και σαφώς περισσότερη προβολή από τον θάνατο δεκάδων ανθρώπων ύστερα από βομβιστική επίθεση στο Ιράκ.

Μια κακή διαιτησία σε διεθνή αγώνα μπορεί να επηρεάσει ακόμα και τις διπλωματικές σχέσεις των δύο χωρών. Το απρόοπτο εκλαμβάνεται ως ύποπτο και η αγωνιστική αποτυχία ως εθνική τραγωδία.

Το ποδόσφαιρο το βαραίνουν πολλές αμαρτίες. Δεν πρόκειται να γίνει ποτέ Μαγδαληνή. Ετσι είναι η φύση του. Το βάρος που σηκώνει, ωστόσο, είναι δυσανάλογο με αυτό που του αναλογεί.

Μέσα στον βόρβορο υπάρχουν στοιχεία σπάνια που δεν τα συναντάς εύκολα στην κοινωνία.

Οπως για παράδειγμα η έλλειψη νεποτισμού. Οχι γιατί δεν υφίσταται ο «ποδοσφαιρικός σολοικισμός» της επιβολής του γιου ή της κόρης στην ομάδα. Αλλά γιατί το ίδιο το άθλημα δεν ανέχεται την οικογενειοκρατία αν δεν έχει βάσεις αξιοκρατικές.

Είτε λέγεσαι Πελέ, είτε Κρόιφ, είτε Μαραντόνα, όσο και να προσπαθήσεις να επιβάλεις τον συγγενή σου, όσες ευκαιρίες κι αν του δώσεις, αν αυτός δεν αξίζει τη θέση, δεν πρόκειται ποτέ να προοδεύσει.

Ο Ζινεντίν Ζιντάν είναι ο τελευταίος που αντιλήφθηκε με τον δύσκολο τρόπο αυτόν τον κανόνα. Του προσφέρθηκε γη και ύδωρ για να επιστρέψει στη Ρεάλ Μαδρίτης. Ηταν η ευκαιρία του Ζιζού να επιβάλει τη δική του ατζέντα, στην οποία περιλαμβανόταν και ο γιος του Λούκα. Ηθελε να τον προωθήσει ως δεύτερο τερματοφύλακα πίσω από τον Κουρτουά, διώχνοντας ταυτόχρονα τον Κέιλορ Νάβας, με τον οποίο κατέκτησε τρία Τσάμπιονς Λιγκ.

Ο Κοσταρικανός εν τέλει δεν έφυγε και ο Λούκα, ένας καλός πορτιέρο αλλά όχι για το επίπεδο της Ρεάλ, αναγκάστηκε να μαζέψει τα πράγματά του από το Σαντιάγο Μπερναμπέου για να συνεχίσει το ταξίδι του στη Σανταντέρ.

Ο Ζιζού προσπάθησε, αλλά δεν τα κατάφερε να νικήσει τον άγραφο κανόνα του ποδοσφαίρου. Αυτόν που δεν έχει η ανερυθρίαστη πολιτική.