Ενας άνθρωπος υπαρκτός και ταυτόχρονα ανύπαρκτος

Μην κοιτάτε τώρα που παραγνωριστήκαμε. Τα πολύ παλιά τα χρόνια είχα κι εγώ έναν φανατικό θαυμαστή, αμέ! Δεν υπήρχε μέρα που να μην περάσει από την εφημερίδα να μου αφήσει  μια χειρόγραφη απειλητική επιστολή γεμάτη σεξουαλικά βασανιστήρια με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Συχνά επιχειρούσε να μιμηθεί το ύφος των κειμένων μου, πράγμα που μου περιποιούσε μεν τιμή αλλά μαζί και τρόμο. Δεν ξέρω κιόλας αν τις νύχτες φορούσε τίποτα ρούχα σαν και τα δικά μου και υπέβαλλε τον εαυτό του σε αλγολαγνικές αιματηρές τελετουργίες σαν κι αυτές που μου υποσχόταν. Το θέμα είναι ότι είχα φοβηθεί πολύ κι ότι έβγαινα από το κτίριο με συνοδεία συναδέλφων, από το αθλητικό κατά προτίμησιν. Κι όμως. Ο εν λόγω ήταν πανεύκολο να εντοπιστεί όχι μόνον επειδή παρέδιδε ιδιοχείρως  το πόνημα της ημέρας στους κλητήρες της εισόδου – «καλοβαλμένος τριανταπεντάρης, με τρόπους» – αλλά και γιατί πάνω στον φάκελο υπήρχε φαρδιά πλατιά το ονοματεπώνυμό του και η επαγγελματική του διεύθυνση. Ολα γνήσια όπως μου εξήγησε ο δικηγόρος στον οποίον προσέτρεξα για να κάνει μια μίνι έρευνα. Ο άνθρωπος αυτός ήταν υπαρκτός και ταυτόχρονα ανύπαρκτος. Υπήρχε μόνον στον βαθμό που του έδινε υπόσταση και περίγραμμα ο τρόμος που μου προξενούσε. Δίνοντας ντεκλαρέ όλα του τα στοιχεία, τρόπον τινά με εμπιστευόταν. Ημουν ο πιο κοντινός του άνθρωπος. Ο σωτήρας του. Ηταν σαν να μου έλεγε: εδώ είμαι, έλα να με σώσεις, κάνε κάτι, στείλε μου τον μπόγια, τον παιδονόμο, άστραψέ μου μια ξανάστροφη, βάλε μου όρια ειδάλλως θα με καταπιεί το χάος μου και θα χαθώ. Ε, κάτι τέτοιο έκανε με αυτές τις εκλογές κι ο Τσίπρας. Σου λέει, αν το παραξηλώσω κι άλλο, αν συνεχίσω τα τσίπουρα με τον Πολάκη, τα κοκτέιλ στα κότερα, το στρίβειν διά της τροπολογίας, τα ο «γιος του αποστάτη» και τα «ανθρώπινο αίμα μου μυρίζει», μόνον ο λύκος της Κοκκινοσκουφίτσας μπορεί να με σώσει. Και τον έσωσε.

Μεσ’ στη χοντρή τριχωτή κοιλία του θηρίου ζει πια με ασφάλεια χωρίς να κινδυνεύει από τον εαυτό του, αφού δεν έχει πλέον στη διάθεσή του εξουσία, δηλαδή όργανα θλώντα και τέμνοντα να τα στρέψει στον εαυτό του. Εξού και καλοχαιρετάει τον διάδοχό του στο έμπα του Μαξίμου, λέει ότι θα σεβαστεί τη λαϊκή ετυμηγορία και φεύγει από την πίσω πόρτα χωρίς τη βαριά σκιά του Τζανακόπουλου πλάι του να προσδίδει στο πλάνο παλιάς κοπής τεστοστερόνη. Βασικά ο άνθρωπός μας ζει πια ανακουφισμένος και του λοιπού θα έχει όλη την άνεση να παίζει με το ωραίο εκλογικό του ποσοστό όσο τραβάει η όρεξή του. Αλλοτε να το παρατάσσει όπως κάνουν τα αγόρια με τα στρατιωτάκια και με τους βόλους τους κι άλλοτε να το πετάει σαν μπαλάκι στο διάφραγμα του λύκου να δει αν κάνει γκελ. Ορεξη να ‘χει, γιατί από χρόνο έχουμε άφθονο.