Πόλεμος

Μια δημοκρατία είναι πολλά πράγματα. Κάθε δημοκρατία όμως έχει δύο απαράβατες προϋποθέσεις: την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και την ανεξαρτησία του Τύπου.

Από την εποχή του Μουσολίνι και του Χίτλερ έως τα ανελεύθερα καθεστώτα της Λατινικής Αμερικής, η Δικαιοσύνη κι ο Τύπος αποτελούν τους πρώτους στόχους κάθε κυβέρνησης με αυταρχική αντίληψη και αντιδημοκρατική νοοτροπία.

Η απελθούσα κυβέρνηση αμφισβήτησε και τις δύο αυτές προϋποθέσεις.

Θέλησε να ελέγξει και να χειραγωγήσει τη Δικαιοσύνη. Θέλησε να υποτάξει και να σιωπήσει τον Τύπο.

Ευτυχώς απέτυχε και στα δυο. Ηταν κι αυτό μια από τις βασικές αιτίες της ήττας της.

Δυστυχώς όμως το επιχείρησε.

Για τη Δικαιοσύνη, ας μιλήσουν οι δικαστές. Για τον Τύπο, μπορώ να βεβαιώσω ότι στήθηκε η πιο στυγνή επιχείρηση ελέγχου του από το 1974. Και δεν επιδέχομαι διαψεύσεις: το έζησα καθημερινά.

Μια ομάδα αδίστακτων κι αστοιχείωτων ψώνιων επιχείρησε να ράψει τη δημοκρατία στα μέτρα της.

Ακόμη θυμάμαι το κυβερνητικό στέλεχος που το 2017 προσπάθησε να με νουθετήσει ή να μου υποδείξει ότι οφείλουμε να στηρίξουμε την κυβέρνηση επειδή «ανήκουμε (σ.σ.: εμείς κι… αυτοί!) στον δημοκρατικό χώρο».

Ηταν η εποχή που παιζόταν η τύχη αυτών των εφημερίδων, η κυβέρνηση είχε εξαπολύσει έναν φοβερό πόλεμο εναντίον μας κι ενώ το Mega είχε ήδη υποκύψει στον εκβιασμό.

Του απάντησα παραφράζοντας τη γνωστή ρήση του Αντλάι Στίβενσον «ακόμη κι αν πάψετε να λέτε ψέματα για εμάς, εμείς δεν θα πάψουμε να λέμε την αλήθεια για εσάς!».

Δεν είχα να πω κάτι άλλο. Εφυγα με τη βεβαιότητα ότι δεν ήξερε ποιος είναι ο Αντλάι Στίβενσον!

Εκτοτε πέρασαν μήνες. Ο πόλεμος δεν σταμάτησε ποτέ, χρησιμοποίησαν τις χυδαιότερες μεθόδους, τις χειρότερες ύβρεις και συκοφαντίες αλλά έχασαν.

Οι ιστορικές αυτές εφημερίδες είδαν άλλη μια κυβέρνηση να φεύγει. Δεν ξέρω αν θα τους ξαναβρούμε κάποια στιγμή μπροστά μας, αλλά εμείς «είμαστε ακόμα ζωντανοί, στη σκηνή, σαν ροκ συγκρότημα».

Σε ό,τι με αφορά λοιπόν, οι λογαριασμοί έκλεισαν. Κατά τον καλύτερο τρόπο. Οπως δηλαδή πρέπει να κλείνουν οι λογαριασμοί στη δημοκρατία: με την ψήφο των πολιτών.

Των ανθρώπων που μας διαβάζουν, μας ακούν, μας εμπιστεύονται, μας στηρίζουν, ακόμη κι όταν κάνουμε λάθη ή όταν διαφωνούν μαζί μας.

Αν δεν απατώμαι αυτό ονομάζεται «δημοκρατία».

Απλώς για άλλη μια φορά στο βάθος του χρόνου, επιβεβαιώθηκε η απάντηση που έδινε ο Χρήστος Λαμπράκης όταν μπερδεύονταν τα πράγματα κι αναρωτιόμασταν τι πρέπει να γίνει.

– Εμείς θα κάνουμε τη δουλειά μας!

Αυτό ακριβώς.