Πολυτέλεια

Για κοίτα η Ελλαδίτσα! Την ώρα που μεγάλες χώρες όπως η Ιταλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες υποκύπτουν στις σειρήνες του λαϊκισμού, εκείνη ξεμπερδεύει μαζί του και προχωράει παρακάτω. Την ώρα που ώριμες χώρες όπως η Γερμανία βλέπουν με τρόμο να αναβιώνει ο νεοναζισμός και αναζητούν τρόπους να τον αντιμετωπίσουν, εκείνη τον πετάει έξω από το Kοινοβούλιο και ετοιμάζεται να τιμωρήσει τους τοξικούς του εκπροσώπους.

Για κοίτα οι νέοι! Σύμφωνα με στοιχεία της Singular Logic, η εικόνα στην ηλικιακή ομάδα 17-34 ετών είναι αντίθετη προς τον μέσο όρο: ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε εδώ πρώτος με 36,8%, έναντι 30,6% για τη Νέα Δημοκρατία. Η κατά τεκμήριο πιο δυναμική ομάδα του ελληνικού πληθυσμού δείχνει να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα, ακολουθώντας μια τάση που παρατηρήθηκε στις πρόσφατες ευρωεκλογές στη Γαλλία και τη Γερμανία. Μόνο που εκεί αυτή η τάση εκδηλώθηκε με την ενίσχυση ενός άφθαρτου σχήματος (των Πρασίνων), ενώ εδώ κατευθύνθηκε προς τους φθαρμένους.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν μερικά ακόμη στοιχεία για αυτή την ηλικιακή κατηγορία. Τρίτο ήρθε το ΜέΡΑ25 με 6% (έναντι 3,4% στην επικράτεια), τέταρτο το ΚΙΝΑΛ με 5,7% (έναντι 8,1%), ενώ η Χρυσή Αυγή έλαβε 4,7% (έναντι 2,99%). Αν μπορεί να βγει κάποιο συμπέρασμα από αυτά τα στοιχεία, είναι ότι οι νέοι διαβάζουν πολύ διαφορετικά τους «-ισμούς» από τους μεγαλυτέρους τους. Ο λαϊκισμός και ο νεοναζισμός δεν τους φοβίζουν και τόσο. Ή πάντως όχι όσο ο παλαιοκομματισμός. Αν ήταν στο χέρι τους, ο Αλέξης Τσίπρας θα ανακοίνωνε χθες τη νέα του κυβέρνηση και οι χρυσαυγίτες θα έκαναν πάρτι για τη νέα κοινοβουλευτική τους τετραετία. Γιατί; Είναι θέμα ελλιπούς ενημέρωσης ή διαφορετικής στάσης ζωής;

Η περίπτωση του Γιάνη Βαρουφάκη έχει μια ιδιαιτερότητα. Ο πρώην υπουργός Οικονομικών θα μπορούσε να έχει καταστρέψει το 2015 την Ελλάδα βγάζοντάς την από το ευρώ, είτε συνειδητά είτε από ατύχημα. Η αλαζονική του στάση στα ευρωπαϊκά όργανα είχε ως αποτέλεσμα την απομόνωση τόσο του ίδιου όσο και της χώρας. Κι όμως, τέσσερα χρόνια μετά χαίρει εκτίμησης τόσο στο εξωτερικό (ακόμη κι από αυστηρά φιλελεύθερα έντυπα όπως το «Economist») όσο και στο εσωτερικό (εντάξει, όχι όσο ο Βελόπουλος). Γιατί; Αν η kolotoumba έγινε αντικείμενο διεθνούς χλευασμού, η τυφλή πορεία προς τον τοίχο δεν θα έπρεπε να έχει γίνει αντικείμενο συλλογικής καταδίκης;

Δεν είναι αυτή όμως η λογική μιας δημοκρατικής ψήφου. Δίπλα στη δίψα για κανονικότητα υπάρχει η ανάγκη για έλεγχο της εξουσίας. Δίπλα στην επιθυμία της τιμωρίας υπάρχει ένας κρυφός θαυμασμός της ανταρσίας. Το θέμα είναι πού κλίνει κάθε φορά η ζυγαριά. Η Ελλάδα πειραματίστηκε, δοκιμάστηκε, υπέφερε, γνώρισε το χάος, αλλά έμεινε όρθια. Και σήμερα, μαζί με τη μεγάλη διόρθωση, έχει την πολυτέλεια να δίνει μικρότερο ή μεγαλύτερο ρόλο και στους επίδοξους εμπρηστές.

Τουλάχιστον γλιτώσαμε από τη Χρυσή Αυγή.