Η τρανς Δημοκρατία της αποχής

Η ζωή μας γεμάτη «μπαμπούλες». Το σκοτάδι, ο παλιατζής, οι άγνωστοι που δίνουν καραμέλες στα παιδάκια, ο κακός ο λύκος. Φοβίες που προκαλούσαν οι μεγάλοι στα παιδιά για να αιχμαλωτίζουν το μυαλό και το σώμα τους.

Στα 18 ανακάλυψα έναν ακόμα «μπαμπούλα», τις εκλογές. Πήρα με καμάρι το εκλογικό μου βιβλιάριο που είχε αύξοντα αριθμό το 78 και ένιωσα δέκα πόντους ψηλότερος.

«Κι αν δεν θέλω να πάω να ψηφίσω;». Τα φυσιολογικά αντιδραστικά «αν» της μετεφηβικής ηλικίας.

«Τι έκανε λέει; Ξέρεις τι θα πάθεις;». Και να ‘σου ο «μπαμπούλας». «Μπορεί να πας φυλακή. Δεν θα σου επιτρέπουν να ταξιδέψεις στο εξωτερικό. Στον στρατό θα σε στείλουν στον Εβρο. Θα σου αφαιρέσουν το εκλογικό σου δικαίωμα. Δεν θα βγάλεις δίπλωμα οδήγησης».

Το μόνο που δεν μου είπαν ήταν πως θα με εκτελέσουν στα δύο μέτρα. Ο «μπαμπούλας» των εκλογών είχε έρθει για να μείνει.

Πίστεψα όλες τις απειλές. Αλλωστε οι περισσότερες απ’ αυτές προβλέπονταν από τον νόμο. Είχαν ξεχάσει βέβαια να μου πουν πως ποτέ δεν είχε εφαρμοστεί.

Μεγαλώνοντας, ο «μπαμπούλας» των εκλογών αντικαταστάθηκε από μια συνειδητή υποχρέωση απέναντι στη Δημοκρατία. Πώς μπορώ να κρίνω το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας την οποία απορρίπτω; Κι εγώ ήθελα να κρίνω. Να διαμαρτύρομαι. Να συμφωνώ και να διαφωνώ.

Δεν ξέρω αν ευθύνεται ο «μπαμπούλας» ή οι πολιτικές μεταπολιτευτικές ζυμώσεις, αλλά μέχρι το 2007, τα ποσοστά αποχής στις εκλογές ποτέ δεν ξεπέρασαν το 25%.

Στις πολωμένες εκλογές του 1985 που έμοιαζαν περισσότερο με σκηνή από γουέστερν σπαγγέτι με πρωταγωνιστές τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, η αποχή ήταν μόλις 15,50%.

Στην τελευταία δεκαετία των Μνημονίων και της κυριαρχίας των social media και των τρολ, η αποχή έγινε μόδα, όπως το «ημιμόνιμο» και το «τζελ ακρυλικό» των νυχιών των κοριτσιών και τα «φέιντ άουτ» και τα «τράιμπαλ» στα κεφάλια των αγοριών.

Για να φτάσει τελικά η αποχή στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές, τον Σεπτέμβριο του 2015, το εντυπωσιακό 43,43%. Μια τρανς Δημοκρατία που δεν αντιλαμβάνεται πως οι αποφάσεις της εξουσίας αφορούν και αυτούς που ακολούθησαν το ρεύμα της μόδας ή δεν θέλησαν να παραδεχτούν το λάθος της προηγούμενης ψήφου τους και απείχαν συνειδητά.

Το εκλογικό βιβλιάριο το φυλάω ακόμα σαν τα μάτια μου. Ο «μπαμπούλας» παραμονεύει. Η τελευταία του σελίδα έχει ημερομηνία 9/4/2000. Μοιάζει με το τέλος μιας άλλης εποχής.