Η νοοτροπία

Η ιστορία είναι γνωστή και με την ευκαιρία της επετειακής «επανάληψης» του τελικού του Euro 2004 ειπώθηκε ξανά, από τον Φερνάντο Σάντος, αλλά αντικατοπτρίζει σαν πιστό αντίγραφο τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς των ελλήνων ποδοσφαιριστών. Ας τη θυμηθούμε ξανά. Αξίζει τον κόπο:

«Οταν είχα έρθει στην Ελλάδα πρώτη φορά για την ΑΕΚ, έβαλα την πρώτη προπόνηση στις 8.00 το πρωί. Για μένα ήταν αυτό το φυσιολογικό. Ηταν πολύ καλή ιδέα η πρωινή προπόνηση, γιατί έτσι δεν ερχόταν και κανένας δημοσιογράφος. Τότε ήρθε ο Δέλλας και ο Νικολαΐδης και μου είπαν δεν γίνεται προπόνηση στις 8.00. Ρώτησα γιατί, και μου απάντησαν ότι έχει πάρα πολύ κίνηση εκείνη την ώρα για να πάνε μέχρι τους Θρακομακεδόνες. Αλλαξα την ώρα και την έβαλα στις 7.00. Τότε ήρθαν όλοι και μου είπαν “δεν πειράζει μίστερ, ας το αφήσουμε στις 8.00, θα τα καταφέρουμε”. Οι έλληνες παίκτες έχουν ιδιαίτερη νοοτροπία. Κατάλαβα ότι πρέπει να τους εξηγείς τι θέλεις να κάνεις και γιατί» τόνισε.

Για φανταστείτε το! Σχεδόν από τις πρώτες στιγμές της επαφής του με το ελληνικό ποδόσφαιρο, ένας ξένος προπονητής που δεν είχε, μέχρι τότε, καμία επαφή με αυτό, κατάλαβε περί τίνος πρόκειται. Πού πρέπει να σημαδέψει, ποια «κουμπιά» να πατήσει. Ασφαλώς, πριν από τον Σάντος, ο Ρεχάγκελ, είχε κάνει το… εγκεφαλογράφημα των παικτών, είχε βγάλει τα συμπεράσματα, είχε βρει τη «θεραπεία» και μας είχε οδηγήσει όλους στο Εβερεστ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Φυσικά, ρόλο σε αυτό έπαιξε η τεράστια ευφυΐα του, η υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη του αλλά και η ψυχρή λογική του, που σε αγωνιστικό επίπεδο έβγαινε πεντακάθαρη και κρυστάλλινη μέσα στο γήπεδο. Ισως τελικά τα παραδείγματα των δύο προπονητών επί των ημερών των οποίων η εθνική ομάδα μεσουράνησε ανάμεσα στην παγκόσμια ελίτ, ο τρόπος που διαχειρίστηκαν «παικτικά» και ψυχολογικά το υλικό τους, να αποτελούν από μόνα τους και την απάντηση στο ερώτημα «πού οφείλεται η καθίζηση της Γαλανόλευκης τα τελευταία χρόνια».

Η νοοτροπία των παικτών του 2004 και της επόμενης γενιάς που έφτασε μία ανάσα από τα προημιτελικά του Μουντιάλ ουσιαστικά δεν άλλαξε. Είναι ίδια με τη νοοτροπία των σημερινών που τρώνε τρία γκολ από την Αρμενία εντός έδρας. Αυτό που συνέβη είναι ότι αυτή η νοοτροπία ερμηνεύθηκε και απλά μπήκε σε καλούπια από δύο προπονητές που χρησιμοποίησαν ως υλικά την πειθαρχία και τον σεβασμό. Ο,τι δηλαδή δεν υπήρξε από τότε, με εξαίρεση ίσως το πρώτο διάστημα του Σκίμπε. Και ο προπονητής που θα ξαναφτιάξει αυτά τα καλούπια, δυστυχώς, δεν βρίσκεται σήμερα εντός συνόρων.