Ποιος θα έλεγε «όχι» στο θέαμα;

«Αυτή η φωνή πρέπει να είναι στη Βουλή». Δεν χρειάστηκε να το πουν πολλοί, όπως συνέβη στην περίπτωση του Ευάγγελου Βενιζέλου. Στην περίπτωση του Γιάνη Βαρουφάκη, το είπε ο ίδιος ο Βαρουφάκης για τον εαυτό του. Το μότο μπορεί να το δει κανείς στις αφίσες του κόμματος που κοσμούν τους δρόμους με τον επικεφαλής στην οικεία πόζα του γεμάτου αυτοπεποίθηση μεσσία. Τι έχει μείνει όμως να πει ο Βαρουφάκης που δεν έχει πει μέχρι σήμερα; Τι έχει να προσφέρει ο ναρκισσιστικός μεσσιανισμός του πέρα από την ακατάσχετη φλυαρία τού φορέα του, μια φλυαρία που έχει ήδη αποτυπωθεί σε αναρίθμητα άρθρα, άλλες τόσες συνεντεύξεις, ένα βιβλίο και μία ταινία;

Αν θα έπρεπε να αναγνωρίσει κανείς κάτι στον Γιάνη Βαρουφάκη, αυτό είναι πως χρησιμοποιεί την ακατάσχετη φλυαρία του μόνο για να επαναλαμβάνεται. Ο Βαρουφάκης δεν ανανεώθηκε. Προσφέρει αμέτρητες κόπιες του εαυτού του, του ίδιου παραδοξολόγου νάρκισσου, για να υπενθυμίσει πως εκείνος δεν άλλαξε, πως έμεινε σταθερός στις απόψεις του. Με αυτήν τη σταθερότητα, τη σταθερότητα με την οποία, τηρουμένων των αναλογιών, επιβιώνει το ΚΚΕ, ο Βαρουφάκης δημιουργεί ένα πολιτικό κεφάλαιο που είναι πιθανό να του εξασφαλίσει την είσοδο στη Βουλή, όπου θα αναπαραγάγει κι άλλες, ατελείωτες κόπιες του εαυτού του.

Είναι αυτή η ακάματη, σχεδόν βιομηχανική υπερπαραγωγή του εαυτού του που μπορεί να κάνει τον Βαρουφάκη να επαναλαμβάνεται ως αντιμνημονιακό απολίθωμα, αλλά να μη μοιάζει απολιθωμένος. Να μη θυμίζει τον Λαφαζάνη ή τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και καθόλου το ΚΚΕ. Από αυτήν την άποψη, ο Βαρουφάκης μπορεί να γίνει η αριστερή αντιπολίτευση ΣΥΡΙΖΑ που ο ΣΥΡΙΖΑ θα προτιμούσε να ξορκίσει. Μπορεί να υποδύεται τον ασυμβίβαστο ΣΥΡΙΖΑ, έναν ΣΥΡΙΖΑ σε εκδοχή Ντόριαν Γκρέι, που αντίθετα από τον κακογερασμένο αυθεντικό εκείνος διατηρεί το νεανικό του σφρίγος. Η φωνή του Βαρουφάκη δεν χρειάζεται στη Βουλή. Δύσκολα όμως θα έλεγε «όχι» κανείς σε ένα τέτοιο θέαμα.