Επέτειοι

Ηταν η τελευταία φορά που είχαμε γίνει μια γροθιά. Για τους Αμερικανούς είναι η Ημέρα της Ανεξαρτησίας. Για τους Ελληνες η Ημέρα της Ενότητας.

Το Ευρωμπάσκετ του ’87 ήταν η βροχή που έβαλε τέλος στην αθλητική μας ανομβρία. Συμπεριφερθήκαμε, όμως, όπως οι χωριάτες που κατεβαίνουν για πρώτη φορά στην πόλη.

Η 4η Ιουλίου 2004 ήταν κάτι διαφορετικό. Οι απανταχού Ελληνες, από την Αυστραλία μέχρι τον Καναδά και από το Γιοχάνεσμπουργκ μέχρι το Ρέικιαβικ ένιωθαν σαν να ενώθηκαν με μια αόρατη κόλλα.

Μια νίκη σε ένα σπουδαίο αθλητικό γεγονός λειτούργησε ως συγκολλητική ουσία σε ένα έθνος που έχει μάθει να ζει μέσα στη διχόνοια.

Για λίγες ώρες είχαν καταρρεύσει όλα τα ανόητα στεγανά που χωρίζουν τους Ελληνες. Παλιές έχθρες παραμερίστηκαν, άνθρωποι που δεν μιλούσαν αγκαλιάστηκαν, χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους και έστησαν ένα πρωτόγνωρο πανηγύρι.

Μια Ελλάδα χαιρόταν με την καρδιά της. Γελούσε, χόρευε, ατένιζε το μέλλον με αισιοδοξία. Κι όλα αυτά για ένα γκολ, μία νίκη, ένα τρόπαιο.

Η δύναμη του αθλητισμού, μια ανανεώσιμη πηγή κοινωνικής ενέργειας που μπορεί να κάνει θαύματα αλλά εμείς συνεχίζουμε να επιλέγουμε τις ενεργοβόρες, διχαστικές πρακτικές.

Αντιμετωπίζουμε το ποδόσφαιρο ως σκωληκοειδή απόφυση σε κατάσταση οξείας φλεγμονής. Ως απόρριμμα που πρέπει να οδηγηθεί σε παράνομη χωματερή.

Η μεγάλη ειρωνεία. Σήμερα συμπληρώνονται 15 χρόνια από την ενωτική νίκη του αθλητισμού και αύριο τέσσερα χρόνια από το διχαστικό δημοψήφισμα της πολιτικής.

Από την ανόθευτη χαρά στην ιταμή και αγοραία συμπεριφορά. Από τις ανώνυμες κραυγές στο βράδυ των επινικίων, στις κατάρες και τις απειλές προς τους διαφωνούντες.

Πόσο εύκολα μπορεί να ενώσει ένα γκολ ή να προκαλέσει δρόλαπα μια άλογη πολιτική απόφαση.

Δύο κεφάλαια της νεότερης ιστορίας της χώρας που προκάλεσαν ανεξίτηλο σημάδι στη μνήμη. Ενα σημείο έναρξης αταβισμού που θα κληρονομηθεί στους επιγόνους. Ενα δάφνινο στεφάνι για τους αθλητές και ένας λεκές για τους πολιτικούς.