Το στρίβειν διά της ακινησίας

Δεν είναι και η πιο κομψή διατύπωση. Είναι όμως η πιο συνοπτική. Ετσι ευσύνοπτα, λοιπόν, θα μπορούσε να πει κανείς πως στο ζήτημα του διορισμού της ηγεσίας του Αρείου Πάγου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας «έμεινε Παυλόπουλος». Εμεινε Παυλόπουλος, δηλαδή έμεινε ακίνητος, υπό την έννοια ότι δεν έκανε αυτήν την ελάχιστη κίνηση που απαιτείται για να πιάσει το στυλό και να υπογράψει το διάταγμα της απερχόμενης κυβέρνησης με το οποίο το ανώτατο δικαστήριο θα αποκτούσε νέο πρόεδρο και νέο εισαγγελέα.

Θεσμικά μιλώντας, η ακινησία του Προκόπη Παυλόπουλου δεν προκάλεσε εκείνη τη μάλλον κακή εντύπωση που είχε προκαλέσει στο στούντιο του Ant1 όταν ο Κασιδιάρης εκτόξευε ύβρεις και γροθιές στη Λιάνα Κανέλλη. Η ακινησία ήταν συνταγματικά σύννομη. Οι περισσότεροι συνταγματολόγοι συμφώνησαν πως, έχοντας ανακοινώσει την πρόθεσή της να προσφύγει πρόωρα στις κάλπες, η απερχόμενη κυβέρνηση δεν είχε την πολιτική νομιμοποίηση να επιλέξει τη νέα ηγεσία του Αρείου Πάγου. Είναι δουλειά της επόμενης.

Αλλά πολιτικά; Τι σημαίνει για τη σχέση του με τον Αλέξη Τσίπρα η απόφαση του Προκόπη Παυλόπουλου να μείνει Παυλόπουλος; Τι κόστος θα έχει όχι η τηλεοπτική, αλλά αυτή η θεσμική ακινησία γι’ αυτόν που στη συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση ο Τσίπρας είχε περιγράψει ως πρόεδρο της καρδιάς του και ζητούσε από τη ΝΔ να δεσμευτεί πως θα υπερψηφίσει την ανανέωση της θητείας του;

Δεν ισχύει μόνο στην πολιτική. Είναι κανόνας της ζωής πως η ακινησία οδηγεί σε τέλμα μια σχέση και πως από το τέλμα έρχεται νομοτελειακά το τέλος. Από μια άποψη, είναι το ιδανικό τέλος για κάποιον που, είτε ως υπουργός Εσωτερικών εκείνες τις τρεις νύχτες του 2008 της φλεγόμενης Αθήνας είτε ως φιλοξενούμενος σε ένα τηλεοπτικό στούντιο τέσσερα χρόνια αργότερα, μπορούσε να χαρακτηριστεί μετρ της ακινησίας και πριν μείνει ακίνητος απέναντι στο προεδρικό διάταγμα.

Για τον Αλέξη Τσίπρα όμως τίποτε δεν τσουλάει κανονικά. Κανένα τέλος δεν μοιάζει με ευτυχές τέλος. Η υπερκινητικότητα που επέδειξε ο ίδιος στον χώρο της καραμανλικής Δεξιάς δεν του απέφερε κανένα όφελος. Αντίθετα, πληρώνει έναν μάλλον αλμυρό λογαριασμό. Ο Καραμανλής μίλησε για να εισπράξει από τους συριζαίους μια κριτική που είναι τόσο όψιμη ώστε να ακούγεται κακόηχη. Ο Παπαγγελόπουλος, ο νεοκαραμανλικός εισαγγελέας με ιδεασμούς απηνούς διώκτη της διαφθοράς, εξελίχθηκε σε καρικατούρα του Ιαβέρη. Και ο Παυλόπουλος έμεινε, παρά τις ελπίδες που έτρεφε ο Τσίπρας, Παυλόπουλος.

Τι απέμεινε; Η Κατερίνα Παπακώστα. Αλλά τι ταμείο μπορεί να κάνει κανείς με την Κατερίνα Παπακώστα; Τι μπορεί να περιμένει από κάποιον που μπορεί να κάνει ακόμη και τον Προκόπη Παυλόπουλο να μη μείνει Παυλόπουλος αλλά να φύγει τρέχοντας;

ΑΛΕΠΟΥ

Το είπε ο Νίκος Φίλης με συριζαϊκό παράπονο: «Ολοι μαζί θα διεκδικήσουν να επιστρέψουν, είναι αυταπάτες τα περί διαφοροποιήσεων, η Δεξιά είναι διαχρονικά ενωμένη στη διεκδίκηση της μονοκομματικής διαχείρισης της εξουσίας». Αν δεν ήταν ένα τόσο εύκολο λογοπαίγνιο, θα έλεγε κανείς πως στην ανάγνωση του Φίλη οι δεξιοί δεν πιάνονται φίλοι. Σύμφωνα όμως με μια λιγότερο δακρύβρεχτη ανάγνωση, η σχέση Τσίπρα – Παυλόπουλου επιβεβαίωσε τον μύθο. Στο πολιτικό παιχνίδι η αλεπού έμεινε αλεπού. Και το αλεπουδάκι, αλεπουδάκι.