Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση

Η ποιότητα της αντιπολίτευσης είναι εξαιρετικά σημαντικό στοιχείο της ποιότητας της δημοκρατίας αλλά και της αποτελεσματικότητας του κράτους, της οικονομίας και, τελικά, της ευμάρειας των πολιτών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και όταν πήρε τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ήδη στις δεύτερες εκλογές του 2012, άσκησε ανεύθυνη και επιπόλαιη αντιπαράθεση προς τις κυβερνήσεις που αγωνίζονταν να θέσουν υπό έλεγχο την κρίση και να περιορίσουν τις επιπτώσεις στην κοινωνία και την οικονομία.

Κυρίως έκανε «πεζοδρόμιο». Οπως πολύ σωστά ονόμασαν τη στάση του οι δημοσιογράφοι. Αλλωστε την ίδια έκφραση υιοθέτησαν οι πολίτες, αλλά και οι αγορές που τρόμαξαν με τη βία των διαδηλώσεων και τον ακραίο τρόπο με τον οποίο κυνηγούσαν οι σημερινοί υπουργοί τους τότε υπουργούς.

Σήμερα, που φαίνεται πολύ πιθανή η επιστροφή του ΣΥΡΙΖΑ στα έδρανα της αντιπολίτευσης, πολλοί είναι εκείνοι που με ρωτούν με αγωνία, στις πολύ ενδιαφέρουσες και επιμορφωτικές περιοδείες μου στις γειτονιές του Νότιου Τομέα της Β’ Αθηνών, αν «θα αφήσει ο Τσίπρας την Ελλάδα να προχωρήσει μπροστά». Το ρωτούν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που απασχολεί τα καλοπληρωμένα στελέχη των διεθνών επενδυτικών εταιρειών. Οπως άλλωστε το κάνουν και οι πρεσβευτές των μεγάλων κρατών. Ολοι σημειώνουν πως όταν ο κ. Τσίπρας πέρασε το χειρότερο από τα τρία Μνημόνια και εφήρμοσε την πιο σκληρή φορομπηχτική πολιτική, το «πεζοδρόμιο» έμεινε… σπίτι του, ενώ άλλοι θεωρούν ως εξίσου πιθανόν ότι οι διοργανωτές των συγκρούσεων βρίσκονταν στην κυβέρνηση ή συνεργάζονταν με αυτήν.

Πιστεύω ότι ο κ. Τσίπρας δεν έχει ούτε τη δυνατότητα ούτε θα έχει την αφορμή να επαναλάβει τη διαλυτική και αντικοινωνική δράση του. Το «πεζοδρόμιο» θα καθίσει στα σαλόνια που ανακαινίστηκαν με το πέρασμα από την εξουσία.

Κυρίως γιατί ο λαός δεν θα ανεχτεί επ’ ουδενί την επανάληψη της δολιοφθοράς των περιουσιών, την καταστροφή των προσπαθειών του εμπορίου και ιδίως του τουρισμού να ορθοποδήσουν εν μέσω της μεγάλη κρίσης. Ούτε οι εργαζόμενοι που έχασαν εκατοντάδες χιλιάδες ώρες εργασίας θα ακολουθήσουν. Επιπλέον, κανείς δεν ξέχασε τη θυσία των τραπεζικών της Marfin.

Εξάλλου, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, εφόσον πάρει τη λαϊκή εντολή όπως όλα δείχνουν, δεν πρόκειται να φέρει κανένα μέτρο λιτότητας, αντιθέτως θα εισαγάγει μέτρα ανακούφισης του εισοδήματος των εργαζομένων, μείωσης της χρηματικής αφαίμαξης των ιδιοκτητών ακινήτων και ελάφρυνση των μελλοντικών κερδών, κυρίως όταν επανεπενδύονται αλλά και όταν αμείβουν την ανάληψη του επιχειρηματικού κινδύνου. Αλλά και τα διαρθρωτικά μέτρα που θα προωθήσει είναι προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων. Θα βελτιώσουν το σύστημα υγείας υπέρ των αδυνάτων. Θα αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο να σταματήσει η τροφοδοσία του συστήματος περίθαλψης. Θα απελευθερώσουν την παιδεία από το βαρύ χέρι του υπουργού και θα αποκαταστήσουν το αίσθημα ασφάλειας για τους πολίτες.

Συνεπώς, σε κανέναν τομέα ο κ. Τσίπρας δεν πρόκειται να βρει αφορμές για να βγάλει στο πεζοδρόμιο τα στελέχη του. Επιπλέον, αν τελικά το επιχειρήσει, οι Ευρωπαίοι που τον υπεστήριξαν, ειδικά από τον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας και τα επίλεκτα κέντρα εξουσίας εδώ στην Ελλάδα που τον κράτησαν όρθιο σε δύσκολες στιγμές, θα κατανοήσουν ότι ο λαός γνωρίζει την άδικη συμπεριφορά τους και θα ζητήσει μέτρα εναντίον των καλοπληρωμένων δολοφόνων της ελπίδας που θα βγει από την κάλπη της 7ης Ιουλίου.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και υποψήφιος βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στον Νότιο Τομέα της Β’ Αθηνών