Μόνο ένας τρόπος, μόνο ένας δρόμος

Ολες αυτές τις μέρες του προεκλογικού πυρετού έχει ανάψει η συζήτηση για το πού πάμε, πώς θα ανακτήσουμε το χαμένο έδαφος ως κοινωνία, τον χαμένο χρόνο ως πολίτες πια και όχι ως πελάτες.

Ξεκινώντας πάλι από βασικά ερωτήματα που τον τελευταίο καιρό υποβάλλονται, από παντού, αναρωτιόμαστε κι εμείς: πώς γίνεται, μια «αριστερή» κυβέρνηση που υποτίθεται πως θα φρόντιζε τους πολλούς να τους έχει πατήσει κάτω και με μαεστρία να έχει εξασφαλίσει τα πάντα, ως δώρα, στους λίγους και σε κάποιους ημετέρους.

Και κοντά σ’ αυτό έρχεται κι ένα επόμενο, πώς γίνεται ένας αριστερός κι από αριστερή οικογένεια, που λέμε, να προσχωρήσει εις την επάρατον, μετά συγχωρήσεως; Οπως καταλαβαίνει ένας στοιχειωδώς νοήμων συμπολίτης μας δεν πρόκειται για ιδεολογικού τύπου επιλογή ή μετατόπιση, αλλά για την ανάγκη να υλοποιηθεί ένα κυβερνητικό πρόγραμμα αλλαγής πλεύσης για μια χώρα που έφτασε στο χείλος του γκρεμού κι ακόμα δεν έχει εξασφαλίσει τη σωτηρία της. Κάποιοι πρέπει να αναλάβουν να αποδώσουν την Κοινωνική Δικαιοσύνη, που όλο έρχεται και ποτέ δεν φτάνει, την περίφημη πρόοδο, τις κατακτήσεις κι όλα όσα η κλασική ελληνική Αριστερά ευαγγελίστηκε αλλά βέβαια έχει απεμπολήσει από καιρού. Σίγουρα δε, τα τελευταία τέσσερα χρόνια που όλα θα τα μπορούσε και τίποτα δεν έκανε, μόνο τερατώδεις επιλογές, τέτοιες που οι πολίτες, απ’ αυτήν την «Αριστερά», δεν θα περίμεναν ποτέ. Κλοπή εισοδημάτων, περικοπές περισσότερες και χειρότερες από όλους τους προηγούμενους, επίδειξη δολοφονικής αλαζονείας, αμετροέπεια και ρεσιτάλ υποκρισίας. Αλλες αξίες όπως ο σεβασμός στους δημοκρατικούς θεσμούς, η αξιοκρατία, η φροντίδα των αδυνάτων πήγαν περίπατο.

Και μπορεί να γίνει αυτό μέσω της Δεξιάς; Με ρωτάνε κάθε λίγο και λιγάκι: «Μα δεν είναι τεράστια η διαφορά ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά;». Διαλέγω από τις πολλές απαντήσεις την απλούστερη: εδώ και χρόνια η ελληνική Αριστερά έχει πάψει να είναι προοδευτική δύναμη. Ο ρόλος της πια, έτσι όπως συμπυκνώνεται στον λόγο και στον τρόπο κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ, και όχι μόνο, είναι απλούστατος και αποδεικνύεται μετά από τεσσεράμισι χρόνια διακυβέρνησης.

Για να το θέσουμε λοιπόν αλλιώς το ερώτημα: το ζήτημα δεν είναι αν είσαι δεξιός, αριστερός, κεντρώος. Το ζήτημα είναι αν μπορείς, με την έστω ελάχιστη παρουσία σου, να βοηθήσεις αυτή τη χώρα κι αυτή την κοινωνία να πάρει τ’ απάνω της. Εδώ είναι ένα κρίσιμο και καθοριστικό για τη συνέχεια σταυροδρόμι, κι εδώ ακριβώς και για να μη χάσεις και ξεχάσεις όλα τα παραπάνω. Εδώ ακριβώς είναι που αναφωνείς, Φίλοι και Σύντροφοι και Λοιπές Δημοκρατικές Δυνάμεις, πρέπει να συναντηθούμε τώρα, στην πορεία για μια σύγχρονη Ελλάδα, μακριά από παραμύθια και φούμαρα, απέναντι στον λαϊκισμό, στη δημαγωγία, στην εξαπάτηση, στην απάτη. Δεν είναι ζήτημα αριστερής, κεντρώας ή δεξιάς «ιδεολογίας», ιδεοληψίας ή εμμονής, δεν είναι πόλεμος και διχαστικές λογικές του τύπου Ή Εμείς Ή Αυτοί.

Είναι αίτημα της κοινής λογικής, της διασφάλισης της κανονικότητας, της επικράτησης του αυτονόητου, για να γίνει επιτέλους η Ελλάδα μια Κανονική Ευρωπαϊκή Χώρα. Δεν υπάρχει καθόλου χρόνος, έχουμε χάσει ήδη πολύ, και δεν αντέχουμε άλλα πειράματα, έχουμε κάνει πολλά. Το κακό για τη χώρα ξεκίνησε το 2015 με τη λεγόμενη «περήφανη διαπραγμάτευση» που έγινε κατ’ εντολήν των Τσίπρα – Καμμένου σ’ έναν ανεκδιήγητο νάρκισσο που περιφερόταν με ένα ταγάρι στην πλάτη, περιμένοντας να τον πάρουν στα σοβαρά οι εταίροι και δανειστές μας.

Η παρέα του εντολέα του, του απερχόμενου καταληψία, «κατάφερε» το 2015 να σημαδέψει την πορεία της χώρας και των πολιτών για τα επόμενα 40 χρόνια. Οι ανοησίες του τύπου «το νόμισμα δεν είναι φετίχ» μαζί με την προσφυγή σε νέο πρόγραμμα προκάλεσαν εξαΰλωση της αξίας των τραπεζών, ενώ από το τραπεζικό σύστημα «έφυγαν» καταθέσεις 40 δισ. ευρώ.

Από τις ανοησίες και τις ψευτομαγκιές τους επιβλήθηκαν μέτρα 14,5 δισ. ενώ μια «καβάντζα» 11 δισ. που είχε το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας επεστράφη στους δανειστές. Εγκλήματα τεράστια έχουν διαπραχθεί και ευθύνες σύντομα θα αναζητηθούν για ό λ α. Θα τα καταγράψουμε και εδώ για να μην ξεχνιόμαστε. Ομως πρώτα, ανάγκη για όλους μας να δούμε καθαρά και να προχωρήσουμε, με ελευθερία, ασφάλεια, δημοκρατία και ανάπτυξη.  Μακριά από ψεύτες, απατεώνες, τσιρκολάνους.

Ενας μόνο τρόπος υπάρχει να καλύψουμε το καταραμένο κενό, των χαμένων 4½ χρόνων. Κι ένας μόνο δρόμος – και τώρα ελπίζω να βλέπετε και να ξέρετε ποιος.