Πολιτική κανονικότητα

Δέκα ημέρες πριν τις εκλογές και η Αθήνα είναι πιο ήσυχη πολιτικά από τους προηγούμενους μήνες: όλοι αυτοί οι απίθανοι τύποι που οργάνωναν κάθε τρεις και λίγο διαδηλώσεις στο κέντρο της πόλης και στην πλάτη μας, τρέχουν τώρα να μαζέψουν σταυρούς για τους πολιτικούς πάτρωνες τους – οι επαγγελματίες· οι ερασιτέχνες, αυτοί που αισθάνονται περήφανοι όταν κλείνει η Πανεπιστημίου για χάρη τους και οργασμό όταν ρίχνουν μολότωφ, έφυγαν για διακοπές.

Ούτε αφισοκολλήσεις στους τοίχους και στους στύλους ούτε μεγάφωνα τραγουδούν αγωνιστικά άσματα ούτε ντουντούκες κραυγάζουν μαχητικά συνθήματα ούτε ταχυδρόμοι φέρνουν προεκλογικό υλικό στα γραμματοκιβώτια ούτε μεροκαματιάρηδες μας το μοιράζουν στους δρόμους – ούτε καν στις λαϊκές αγορές.

Είναι και η ζέστη βέβαια, ποιος έχει κουράγιο να τρέχει με 35άρια υπό σκιάν, 40άρια υπό τον ήλιο, ανάμεσα σε καυσαέρια αυτοκινήτων και σε καυτερά ρεύματα που πετούν πάνω μας τα κλιματιστικά των άλλων; Αλλά και οι θερμοκρασίες να μην ήσαν υψηλές, μόνο οι πολιτευόμενοι μου φαίνεται θα ένιωθαν μέσα τους τη θέρμη του πολιτικού αγώνα – που είναι και προσωπικός αγώνας ανάδειξης. Να είσαι ένας από τους 300 της βουλής; Να ανήκεις στην αφρόκρεμα της πολιτικής ελίτ; Να έχεις λόγο, φρουρό, αυτοκίνητο, εξαιρετικό μισθό, γραφείο και πάρκινγκ στην πλατεία Συντάγματος; Να ελπίζεις ότι μπορεί να γίνεις υπουργός – γιατί όχι και πρωθυπουργός; Να σε καλούν όλοι οι σύλλογοι της περιοχής σου, να έχει πρώτο στασίδι στην εκκλησία και πρώτη θέση στις παρελάσεις; Ποιος δεν θα το ήθελε;

Για να το καταφέρεις, πρέπει να κινητοποιήσεις πολλούς – και σήμερα δεν είναι τόσο εύκολο όσο παλιά. Δεν φταίει μόνο η πολιτική κόπωση, το μπούχτισμα από μεγάλα λόγια και άνευ αντικρίσματος υποσχέσεις: μου φαίνεται πως οι χρηματοδότες των φιλόδοξων πολιτικών έχουν κλείσει τα κεμέρια τους, δεν υπάρχει ρευστό να λιπάνει τα γρανάζια της προεκλογικής μηχανής. Όχι μόνο λόγω οικονομικής δυσανεξίας αλλά επειδή οι πολιτικοί δεν έχουν πια μεγάλες ανταποδοτικές δυνατότητες: αυτοί οι άθλιοι τροϊκανοί έβαλαν τάπες στους κρουνούς του δημοσίου χρήματος. Όχι απολύτως στεγανές αλλά πάντως η ροή είναι περιορισμένη, καμιά σχέση με παλιά. Για τούτο ανεβαίνει η φθηνή ροή των tweets, των αναρτήσεων στο facebook, YouTube, Instagram, Viber, Whatsapp και όλων των νέων λέξεων της τελευταίας εικοσαετίας.

Ήτοι, μπορεί και να γινόμαστε «κανονική χώρα»· με ψυχραιμότερη προσέγγιση του πολιτικού φαινομένου και των φαινοτύπων του. Περιμένοντας λιγότερα από τους πολιτικούς και περισσότερα από τους εαυτούς μας. Ίσως γινόμαστε κανονικοί παρά τις προσπάθειες των πολιτικών – τρομερή κατάκτηση.