Οι ευθύνες {LF}των δικαστικών ενώσεων

Στις 6 Φεβρουαρίου 2018 ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης ανήγγειλε θριαμβευτικά ότι αποκαλύφθηκε «το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους». Σύντομα όμως, όταν άρχισαν να διαρρέουν οι πληροφορίες για τις τερατώδεις «καταγγελίες» των προστατευόμενων μαρτύρων και τους ανορθόδοξους δικονομικούς χειρισμούς της εισαγγελίας Διαφθοράς, ο μέσος ενημερωμένος πολίτης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η υπόθεση Novartis αποτελούσε τη μεγαλύτερη σκευωρία όλων των εποχών.

Αντίθετα από τότε και έως σήμερα, παρόλο που δεν έχει επιβεβαιωθεί καμία από τις παραπάνω «καταγγελίες» και μάλιστα σε τέσσερις περιπτώσεις αρχειοθετήθηκαν, παρόλο που δύο μάρτυρες έχουν αποκαλύψει ότι οι καταθέσεις τους ελήφθησαν εκβιαστικά και ένας ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός καταγγέλλει μεθόδευση της όλης υπόθεσης από κυβερνητικό παράγοντα σε συνεργασία και εν γνώσει εισαγγελικών λειτουργών, οι δικαστικές ενώσεις παραμένουν σιωπηλές. Και όχι μόνο: στις 10 Απριλίου 2019 η Ενωση Εισαγγελέων Ελλάδος υπερασπίστηκε τις έως τότε ενέργειες της εισαγγελέως Διαφθοράς και προειδοποίησε τους πολιτικούς, οι οποίοι χαρακτήρισαν επίορκους τους εισαγγελείς που χειρίζονται την υπόθεση Novartis, ότι διαπράττουν το κακούργημα της κατάχρησης εξουσίας και λειτουργούν «επικινδύνως για τη δημοκρατία». Την επομένη ημέρα το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο επιβράβευσε την εισαγγελέα Διαφθοράς, ανανεώνοντας τη θητεία της για δύο ακόμη χρόνια.

Ως επαγγελματίες του χώρου, που μάλιστα γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα εκ των ένδον, οι δικαστές και οι εισαγγελείς είχαν από την αρχή πληρέστερη εικόνα για την υπόθεση Novartis από τον μέσο ενημερωμένο πολίτη. Κατάλαβαν ότι επρόκειτο για σκευωρία. Αυτό που, δυστυχώς, δεν κατάλαβαν είναι ότι η ασυδοσία των σκευωρών, η ευκολία με την οποία μπόρεσαν να παραπέμψουν για διερεύνηση κακουργημάτων δύο πρώην Πρωθυπουργούς και οκτώ πρώην υπουργούς, χωρίς κανένα στοιχείο αλλά με την απόλυτη βεβαιότητα ότι το δικαστικό σώμα δεν θα αντιδράσει, πλήττει ολόκληρη τη Δικαιοσύνη και τον καθέναν από αυτούς ξεχωριστά. Συνεπώς, η σιωπή, και σε μια περίπτωση η έμμεση στήριξη, των δικαστικών ενώσεων σε αυτή τη θλιβερή πλεκτάνη κατά αθώων ανθρώπων, επιβαρύνει τα προεδρεία τους με σοβαρότατες ευθύνες έναντι της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, της δημοκρατίας και της ιστορίας.

Ο Μιχαήλ Πασχάλης είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης