Να κοιταχτούν στον καθρέφτη

Οπως έχει πει ο Κομφούκιος, «το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται». Ξώφαλτσα πήρε το μάτι μου τις προάλλες περισπούδαστο, όσο και δακρύβρεχτο, πόνημα σχετικά με την προοπτική επανόδου της Νέας Δημοκρατίας στην κυβέρνηση. Οτι θα πρόκειται για κάτι το ακατανόητο. Το πρωτοφανές. Παντού σε όλες τις χώρες της Ευρώπης όπου ξέσπασε οικονομική κρίση τα κόμματα που την προκάλεσαν, που είχαν την ευθύνη, αν δεν εξαφανίστηκαν από τον πολιτικό χάρτη, καταβαραθρώθηκαν. Κανένα δεν σήκωσε κεφάλι και πολύ περισσότερο δεν επέστρεψε στην εξουσία. Με συγκεκριμένα παραδείγματα, για του λόγου το αληθές. Που δεν αμφισβητούνται. Κι έτσι είναι. Μοναδική εξαίρεση η Ελλάδα. Και η Νέα Δημοκρατία. Που οσονούπω επιστρέφει.

Κορόιδα

Καταρχήν αυτή η εκτίμηση-ανάλυση, εμμέσως πλην σαφώς, προσβάλλει το εκλογικό σώμα. Οι ψηφοφόροι είναι κορόιδα. Εχουν μνήμη χρυσόψαρου. Είναι μαζοχιστές. Πάσχουν από το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η επιλογή τους να εμπιστεύονται αυτούς που τους κατέστρεψαν; Το φαινόμενο, που πράγματι είναι μοναδικό σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, έχει την εξήγησή του. Και είναι απλή. Είναι η παταγώδης αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι το, άλλα λέω κι άλλα κάνω, του Αλέξη. Είναι η προσδοκία της Αριστεράς που ξέφτισε. Το ηθικό πλεονέκτημα που ξεθώριασε. Η ελπίδα που πήγε απάτη. Τα νταραβέρια με τους μεγαλοεπιχειρηματίες. Η συγκυβέρνηση με τους ακροδεξιούς των ΑΝΕΛ. Η αλαζονεία της εξουσίας. Η έπαρση.

Παράσημα

Δεν είναι ένα και δύο. Είναι πολλά. Είναι τα τέσσερα χρόνια που πήγαν χαμένα. Είναι η προδοσία στις ιδέες και τις αρχές της Αριστεράς. Ο λεκές που θα μείνει στην ιστορική της διαδρομή. Η Αριστερά είχε ψηλά το κεφάλι. Τους αγώνες της, στην πορεία των χρόνων, για δημοκρατία και κοινωνικές κατακτήσεις. Τα παράσημά της. Με τα λάθη της, αλλά πάντα με το κεφάλι ψηλά. Μέχρι που ήρθαν οι Κατρούγκαλοι (φωτογραφία) και οι Φλαμπουράρηδες. Ο Παππάς με τον Μανόλο Πετσίτη. Ο Αλέξης που υποσχέθηκε τα πάντα και δεν έκανε τίποτα. Και δεν είναι ότι απέτυχαν στα δύσκολα. Ή όπως υποκριτικά ισχυρίζονται, υποχρεώθηκαν να συμβιβαστούν. Είναι ότι εν ονόματι της εξουσίας, των υπουργικών Μερσεντές και της καλοπέρασής τους, έδωσαν γην και ύδωρ.

Τυχοδιώκτες

Υπέγραψαν τα πάντα. Εκαναν τα πάντα για να δημιουργήσουν τη δική τους «κατάσταση». Με τους δικούς τους επιχειρηματίες. Ο κόσμος πράγματι τους πίστεψε. Τους εμπιστεύθηκε και με το παραπάνω. Τους ψήφισε τρεις φορές. Δεν ήθελε να πιστέψει ότι την πάτησε. Οτι έπεσε στους πιο σκληρούς, στους πιο αδίστακτους τυχοδιώκτες. Η αποκαλούμενη «δημοκρατική παράταξη» στην Ελλάδα έχει ρίζες. Είναι ισχυρή. Σε σημαντική μερίδα των ψηφοφόρων δεν πάει το χέρι τους να ψηφίσουν Δεξιά. Το 23,8% του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές είναι ένα τεράστιο ποσοστό. Κι εύλογα τους αφήνει ικανοποιημένους. Σε σχέση με την αναντιστοιχία λόγων και πράξεων. Οσο για το come back της Νέας Δημοκρατίας, να μην κατηγορούν το εκλογικό σώμα. Να κοιταχτούν στον καθρέφτη.