Η συμμαχία των βουβών

Υπάρχουν εξηγήσεις που δίνονται για να μην εξηγηθεί τίποτε. Πώς, ας πούμε, εξηγείται η σιωπή του ΣΥΡΙΖΑ για τον Καραμανλή; Μια εξήγηση του είδους θα έλεγε πως ο Καραμανλής εξασφάλισε τη σιωπή του ΣΥΡΙΖΑ διά της δικής του σιωπής. Αφού δεν μιλούσε εκείνος όλα αυτά τα χρόνια, τι να πουν οι συριζαίοι; Μόνοι τους να μιλάνε; Θα ήταν σαν να μιλάνε στον τοίχο. Αλλά τώρα που έσπασε τη σιωπή του ο Καραμανλής, έσπασε τη σιωπή του για τον Καραμανλή και ο Φίλης. Ο Καραμανλής; «Μα αυτός οδήγησε στην ξέρα την ελληνική οικονομία, όχι και να σώσει τη χώρα ο άνθρωπος που ευθύνεται για την οικονομική καταστροφή». Μίλησε; «Ηταν αναμενόμενο, όλοι μαζί θα διεκδικήσουν να επιστρέψουν, είναι αυταπάτες τα περί διαφοροποιήσεων, η Δεξιά είναι διαχρονικά ενωμένη στη διεκδίκηση της μονοκομματικής διαχείρισης της εξουσίας».

Η εξήγηση που δίνει ο ίδιος ο Φίλης και δεν εξηγεί τίποτε είναι πως η σιωπή του ΣΥΡΙΖΑ για τον Καραμανλή δεν οφείλεται στη σιωπή του Καραμανλή αλλά σε «διάφορες ψευδαισθήσεις» που είχαν οι συριζαίοι για τον «ρόλο του Καραμανλή». Ο Φίλης δεν επεκτάθηκε – «η συζήτηση πονάει» εξήγησε, χωρίς και πάλι να εξηγήσει τίποτε. Γι’ αυτό δεν μπορεί κανείς παρά να επιστρατεύσει το είδος των εξηγήσεων που εξηγούν αναζητώντας μια εξήγηση στα συμφραζόμενα του Φίλη. Εκεί όπου προκύπτει πως αν η μία ομολογημένη αυταπάτη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η κατάργηση των μνημονίων με έναν νόμο και ένα άρθρο, η άλλη ήταν η διάσπαση της Κεντροδεξιάς με έναν Καραμανλή και μερικούς καραμανλικούς. Η αυταπάτη όμως υπήρξε. Αν γεννήθηκε μια συμμαχία ανάμεσα σε βουβούς, ήταν επειδή θεμελιώθηκε σε ένα αλισβερίσι ανάμεσα σε κάποιον που είχε πολλούς λόγους να μείνει στο απυρόβλητο και κάποιον που φαίνεται πως είχε λόγους να αρδεύσει από την καραμανλική Δεξιά διάφορους Ρασπούτιν.

Ηταν αυτός, ο μη ομολογημένος, τρίτος πόλος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, ο πόλος των Αντώναρων. Οχι πως ο «ρόλος Καραμανλή» που λέει ο Φίλης ήταν οι Αντώναροι. Ο ρόλος ήταν οι Ρασπούτιν. Οι Ρασπούτιν φαίνεται να εξηγούν και όχι οι φιλοσυριζαίοι νεοκαραμανλικοί γιατί στο αντιμεταπολιτευτικό αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ δεν βρήκε ποτέ θέση η περίοδος 2004 – 2009. Αλλά εάν ο Καραμανλής εξασφάλισε ένα ηχομονωμένο περιβάλλον το οποίο είχε κάθε λόγο να μη διαταράξει ούτε η ΝΔ επειδή κανένας δεν θέλει να μιλάνε για τις παλιές του αμαρτίες, οι συριζαίοι τι ακριβώς εξασφάλισαν; Σε τι ωφελήθηκαν από αυτή τη συμμαχία των βουβών; Τι κέρδισαν πέρα από τους αντιθεσμικούς ρασπουτινισμούς του Ρασπούτιν; Αν ο στόχος ήταν ο πολακικά διατυπωμένος «να βάλουν κάποιους φυλακή για να ξανακερδίσουν τις εκλογές», μάλλον δεν κέρδισαν τίποτε.

Πίκρα

Ο Φίλης έχει δίκιο, η συζήτηση είναι πικρή. Κι αυτό είναι το άλλο πρόβλημα της σιωπής που σπάει με χρονοκαθυστέρηση. Να ανοίξουν τώρα το στόμα τους οι συριζαίοι. Αλλά τι να πουν; Τι να πουν που να μην ακουστεί σαν εξήγηση που δεν εξηγεί τίποτε ή – ακόμη χειρότερα – σαν φτηνή δικαιολογία; «Στο DNA της κρίσης είναι η πολιτική Καραμανλή που μας οδήγησε στη χρεοκοπία» λέει τώρα ο Φίλης. Αλλά δεν ακούγεται σαν κριτική. Κάνοντας κριτική στην κυβέρνηση Καραμανλή, οι συριζαίοι είναι σαν να κάνουν την αυτοκριτική τους.