Beatles και πάλι Beatles

«Yesterday» (Αγγλία, 2019). Μουσική ταινία φαντασίας του Ντάνι Μπόιλ. Η αγάπη των δημιουργών αυτής της ταινίας απέναντι στους Beatles έχει γερές σεναριακές βάσεις, οπότε δεν έχουμε μια ταινία – αγιογραφία του συγκροτήματος, αλλά ένα παραμύθι φαντασίας το οποίο ακολουθεί τους όρους του ανεξήγητου: το φαινόμενο που αφαιρεί από τη μνήμη του κόσμου καθετί που σχετίζεται με τους Beatles, όπως συμβαίνει εδώ, παραμένει πράγματι ανεξήγητο. Ενα μπλακάουτ που για μερικά δευτερόλεπτα ακινητοποιεί τον πλανήτη και Beatles… τέλος. Κανείς δεν ξέρει τι εστί Beatles εκτός από έναν ινδό άσημο μουσικό (Xιμές Πατέλ) στην Αγγλία, ο οποίος αποφασίζει να αδράξει την ευκαιρία και να παρουσιάσει τα τραγούδια των Beatles ως δικά του… Το παραπάνω πλαίσιο δίνει στους δημιουργούς του «Yesterday» το πάτημα για να καλλιεργήσουν υπέροχες ιδέες με απρόβλεπτες (ή όχι και τόσο απρόβλεπτες πάντα) εξελίξεις. Μέσα από αυτές τις ιδέες διαφαίνεται το τεράστιο μεγαλείο των Beatles, αποτέλεσμα κυρίως της ιδιοφυούς συνεργασίας στη μουσική και στους στίχους των Τζον Λένον – Πολ ΜακΚάρτνεϊ.

Βαθμολογία: 8

«Το ένστικτο της ζωής» («Animal», Αργεντινή / Ισπανία, 2018). Δραματική του Αρμάντο Μπο. Ο Αντόνιο Ντεκούδ (Γκιγέρμο Φραντσέγια), καλοβαλμένος αστός του Μπουένος Αϊρες, αναζητεί απεγνωσμένα νεφρό, όμως η ασθένειά του δεν είναι παρά η αφορμή της ιστορίας. Το πώς αυτή η προσπάθειά του μεταλλάσσει τον χαρακτήρα του (σε συνάρτηση με την οικογένεια, τους φίλους, τους συναδέλφους αλλά και το νεαρό περιθωριακό ζευγάρι από το οποίο πρόκειται να πάρει το απαραίτητο νεφρό) είναι το πραγματικό θέμα. Να πώς ένας τρυφερός, λογικός, ευσυνείδητος άνθρωπος της καθημερινότητας μπορεί να μεταμορφωθεί σε πεινασμένο, αδίστακτο ζώο, έτοιμο ακόμα και να σκοτώσει προκειμένου να κερδίσει τη ζωή που βλέπει να φεύγει. Μέχρι ενός σημείου ο Αρμάντο Μπο σε κρατά γερά από το χέρι, αλλά όταν λίγο πριν από το τέλος το «Ενστικτο της ζωής» καταφεύγει στην υπερβολική δραματοποίηση των καταστάσεων, χάνει την αρχική του δύναμη. Ποτέ όμως δεν χάνεται μαζί της το ενδιαφέρον.

Bαθμολογία: 7

«Οι αόρατες» («Les invisibles», Γαλλία, 2018). Δραματική του Λουί Ζιλιέν Πετί. Η πάλη άστεγων γυναικών για επιβίωση μέσα στο παγωμένο Παρίσι είναι ένα μάλλον στενάχωρο θέμα για όσους επιθυμούν να ξεσκάσουν βλέποντας σινεμά υπαιθρίως· κάτι που βέβαια δεν αίρει την όποια αξία της. Ουσιαστικό θέμα της ταινίας είναι ο αγώνας κάποιων δημοσίων υπαλλήλων στα κέντρα υποδοχής αστέγων, όπως εδώ του Ενβόλ, το οποίο ύστερα από απόφαση του δήμου πρόκειται να κλείσει. Για να καταφέρουν να αρθεί η απόφαση, οι κοινωνικές λειτουργοί θα πρέπει να κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για την επανένταξη των αστέγων. Αν και η ταινία διακατέχεται από μια κρυφή αισιοδοξία, οι περιστάσεις την τραβούν όλο και πιο βαθιά στην κινούμενη άμμο της απελπισίας και η θλίψη επισκιάζει κάθε άλλο συναίσθημα. Πραγματικές άστεγες πρωταγωνιστούν δίπλα σε επαγγελματίες ηθοποιούς, όπως η Κορίν Μασερό και η Νοεμί Λβοφσκί.

Βαθμολογία: 6

Επίσης στις αίθουσες

«Κόλπο γκρόσο» («Ricchi di fantasia», Ιταλία, 2018). Κωμωδία του Φραντσέσκο Μικιτσέ. Δεν μπορούμε να εκφέρουμε άποψη για το «Κόλπο γκρόσο» διότι εξαιτίας τεχνικού προβλήματος σχετικού με τους υποτίτλους δεν παρουσιάστηκε στους δημοσιογράφους. Αρκούμενοι απλώς στην υπόθεση της ταινίας, να πούμε ότι ο Σέρτζιο Καστελίτο πρωταγωνιστεί στον ρόλο ενός μεροκαματιάρη οικογενειάρχη ο οποίος πέφτει θύμα πλάκας νομίζοντας ότι έχει κερδίσει το λαχείο και αργότερα παίρνει την εκδίκησή του με πολύ ιδιαίτερο τρόπο.

Βαθμολογία: _

«Anabelle comes home» (ΗΠΑ, 2019). Θρίλερ του Γκάρι Ντάουμπερμαν. Εύρημα στην τρίτη ταινία της κινηματογραφικής σειράς «Anabelle» (το όνομα μιας στοιχειωμένης κούκλας) είναι ότι το ζευγάρι των μέντιουμ Λορέιν και Εντ Γουόρεν (Βέρα Φαρμίγκα, Πάτρικ Γουίλσον) που συναντάμε σε μια άλλη σειρά ταινιών τρόμου, «Το κάλεσμα», εμπλέκεται στο σενάριο. Μόνο που στα πρώτα 10 λεπτά εξαφανίζεται, οπότε η ταινία σιγά σιγά «εγκλωβίζεται» μέσα σε ένα σπίτι με τρεις κοπέλες (η μία είναι η κόρη των Γουόρεν) και μια στοιχειωμένη κούκλα που τους κάνει τον βίο αβίωτο. Πόρτες ανοιγοκλείνουν, η μουσική στη διαπασών στις σκηνές που προμηνύεται τρόμος και άλλα κλισέ του είδους καταλήγουν ένα εξοντωτικό για τα νεύρα δίωρο που σίγουρα δεν έχει πολλά να προσθέσει στις ταινίες του είδους του.

Βαθμολογία: 2

Επανεκδόσεις

«Πρόσκληση σε γεύμα από έναν υποψήφιο δολοφόνο» («Murder by death», ΗΠΑ, 1976) του Ρόμπερτ Μουρ. Πέντε από τους διασημότερους ιδιωτικούς ντετέκτιβ στον κόσμο προσκαλούνται στο σπίτι ενός εκκεντρικού εκατομμυριούχου και μπαίνουν στη διαδικασία ανεύρεσης ενός δολοφόνου. Εξυπνη παρωδία των αστυνομικών μυθιστορημάτων (Αγκαθα Κρίστι, Αρθουρ Κόναν Ντόιλ , Ρέιμοντ Τσάντλερ κ.ά.) και των ανάλογων ταινιών, η οποία ξεχωρίζει και για το αξιοζήλευτο καστ σε μοιρασμένους ρόλους: Ντέιβιντ Νίβεν, Πίτερ Φολκ, Αλεκ Γκίνες, Πίτερ Σέλερς αλλά και οι συγγραφέας Τρούμαν Καπότε.

Βαθμολογία: 8

«Η πισίνα» («La piscine», Γαλλία, 1969). Ερωτικό θρίλερ του Ζακ Ντερέ. Βρισκόμαστε στο Σεν-Τροπέ, τέλη της δεκαετίας του ’60. Κοσμοπολίτικη ησυχία, υπνωτικός ήλιος και μια πισίνα ως σκηνικός χώρος για το μεγαλύτερο μέρος ενός ατμοσφαιρικού ερωτικού θρίλερ. Ο Αλέν Ντελόν και ο Μορίς Ρονέ είναι η γάτα και ο ποντικός με λάφυρο τη Ρόμι Σνάιντερ, ερωτικής συντρόφου του πρώτου η οποία πολιορκείται από τον δεύτερο. Οι ερωτικές σκηνές των Ντελόν – Σνάιντερ γύρω από την (και μέσα στην) πισίνα απηχούσαν το αληθινό και θρυλικό ειδύλλιό τους, το οποίο έληξε άδοξα. Η ταινία έχει να προβληθεί πάρα πολύ καιρό στις αίθουσες και είναι ό,τι πρέπει για την εποχή.

Βαθμολογία: 8