Το εθνικό μας DNA

Δύο αρχαίοι τόποι δονήθηκαν τις τελευταίες ημέρες στο άκουσμα τραγουδιών για τη Ρωμιοσύνη. Το Ηρώδειο, την περασμένη εβδομάδα, όταν ο Νταλάρας ερμήνευσε τη «Σμύρνη»: «Ρωμιοσύνη Ρωμιοσύνη δε θα ησυχάσεις πια / ένα χρόνο ζεις ειρήνη και τριάντα στη φωτιά». Και το Καλλιμάρμαρο, προχθές, όταν η Ελένη Βιτάλη τραγούδησε «τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις – εκεί που πάει να σκύψει / με το σουγιά στο κόκαλο, με το λουρί στο σβέρκο».

Είμαστε ομολογουμένως λίγο μελό ως λαός. Μας αρέσει ο ρόλος του θύματος, του Δαβίδ που τον κυνηγά όχι ένας, αλλά πολλοί Γολιάθ και παρά ταύτα αντιστέκεται, αντέχει και τελικά πετυχαίνει τον στόχο του, γιατί «οι Ελληνες είμαστε φτιαγμένοι από την Ιστορία μας, από το εθνικό μας DNA, ας το πω έτσι, να επιτυγχάνουμε μεγάλους στόχους», όπως τόνισε χθες για πολλοστή φορά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Είναι κληρονομικό το χάρισμα, ματαίως μας επιβουλεύονται οι εχθροί μας, είναι χαμένοι από χέρι.

Πόση απόσταση χωρίζει όλα αυτά τα εθνεγερτικά από τις δηλώσεις του Κωνσταντίνου Κυρανάκη ότι το επίδομα παιδιού που έχει υποσχεθεί η ΝΔ θα δίνεται «μόνο σε Ελληνες»; Οση χωρίζει τον πατριωτισμό από τον εθνικισμό. Γιατί αν ο πρώτος μπορεί συχνά να ακούγεται αφελής, ο δεύτερος μπορεί εύκολα να γίνει επικίνδυνος. Ο υποψήφιος βουλευτής της ΝΔ έδωσε αυτήν τη διευκρίνιση απαντώντας σε σχόλιο χρήστη του Twitter ότι τέτοια επιδόματα «είναι κίνητρα για τους γύφτους». Με τον τρόπο αυτόν όχι μόνο υπαινίσσεται ότι οι «γύφτοι» δεν είναι Ελληνες, αλλά αντικρούει και την εξαγγελία του ίδιου του αρχηγού του, που είναι σαφής: το επίδομα των 2.000 ευρώ θα δίνεται όχι για κάθε «Ελληνόπουλο», αλλά για κάθε παιδί που θα γεννιέται στην Ελλάδα.

Γιατί λοιπόν ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν ανακαλεί στην τάξη τον φέρελπιν νέο; Προφανώς επειδή θεωρεί ότι η νεοδημοκρατική εκδοχή της δημιουργικής ασάφειας έλκει ψήφους από τα υπερσυντηρητικά στρώματα και συμβάλλει στην προσπάθεια να μην μπουν στη Βουλή η Χρυσή Αυγή και η Ελληνική Λύση. Αν η οικειοποίηση των πλέον εθνικιστικών επιχειρημάτων κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών έβγαλε από το παιχνίδι τον Καμμένο, γιατί να μην έχει ανάλογη επιτυχία και η υιοθέτηση ενός ακροδεξιού λόγου για τους μετανάστες;

Εδώ ακόμη και οι δανοί Σοσιαλδημοκράτες στράφηκαν κατά των μεταναστών και κέρδισαν τις εκλογές, θα έλεγε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Σωστό. Αλλά δεν έχει μεγάλη σχέση με το φιλελεύθερο πρόσωπο που θέλει να παρουσιάσει.

Στο κάτω κάτω, μαζί με τη Ρωμιοσύνη που δεν ησυχάζει ποτέ, ο σοφός λαός τραγούδησε στο Ηρώδειο και το άλλο, για την αδελφοσύνη των λαών: «Εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ, όμως κι οι δυο μας αχ και βαχ». Μέσα σε δέκα λέξεις όλη η ουσία, μονολόγησε ο ερμηνευτής. Και αποκατέστησε την κοσμοπολίτικη τάξη.