Τα πολλά κεφάλια ενός φαντάσματος

Εύκολα θα μπορούσε να προσθέσει κανείς τη φράση στη λίστα των πραγμάτων που λέγονται στην πολιτική αλλά δεν γίνονται. Εκλογές τον Δεκαπενταύγουστο; Ούτε κατά διάνοια. Με απλή αναλογική; Θα έμοιαζε με αυτοκτονία. Η δήλωση όμως του Κυριάκου Μητσοτάκη στον Γιάννη Πρετεντέρη δεν είναι κενή σημασίας. Δεν είναι κενή σημασίας όχι μόνο επειδή η λίστα των πραγμάτων που λέγονται αλλά δεν γίνονται και συνήθως είναι υποσχέσεις εμπλουτίστηκε με μια απειλή – την απειλή μιας χαοτικής επαναληπτικής εκλογής. Αλλά κι επειδή με την απειλή ο Μητσοτάκης ξορκίζει το φάντασμα μιας χαλαρής ψήφου.

Είναι ένα φάντασμα με πολλά κεφάλια. Κι αν το ένα είναι η ψήφος που χαλαρώνει επειδή έχει προηγηθεί η ψήφος των ευρωεκλογών, το άλλο είναι η ψήφος που χαλαρώνει επειδή είναι καλοκαίρι. Τα νερά δεν είναι μόνο ζεστά, είναι και αχαρτογράφητα εάν λάβει υπόψη του κανείς ότι αυτές είναι οι πρώτες καλοκαιρινές εκλογές εδώ και δεκαετίες. Και τα πρώτα ψάρια που αδύνατον να πιάσουν οι δημοσκόποι σε τέτοιες συνθήκες είναι τα ψάρια της αποχής. Κανένας δεν ξέρει πόσοι δεν θα πάνε να ψηφίσουν ούτε γιατί δεν θα πάνε. Θα είναι η απογοήτευση που θα τους κρατήσει σπίτια τους ή η θερινή ραστώνη που θα τους στείλει στις παραλίες;

Μια λύση στα αχαρτογράφητα νερά των θερινών εκλογών θα ήταν να κόψει κανείς το τρίτο κεφάλι του φαντάσματος. Η απειλή του Μητσοτάκη δεν έχει μόνο χαρακτήρα αποτροπής της αποχής, αλλά και συσπείρωσης απέναντι στον Βελόπουλο και τη Χρυσή Αυγή. Η ψήφος στα δεξιά της Δεξιάς θα πρέπει να φαντάζει όχι απλώς σαν χαμένη ψήφος, αλλά σαν καταστροφική επιλογή που θα αποτραπεί μόνο εάν δεν εκπροσωπηθεί η μαύρη Δεξιά στη Βουλή σε καμία εκδοχή της. Ούτε Βελόπουλοι ούτε χρυσαυγίτες. Ούτε ναζί ούτε ολίγον ναζί. Είναι η περίπτωση που ο Μητσοτάκης δεν θα έχει μόνο κατακτήσει την αυτοδυναμία. Θα έχει επιπλέον απολυμάνει τη Βουλή από τα ναζιστικά σταγονίδια. Και θα είναι μέσα στο κατακαλόκαιρο.