Οι φυλακές {LF}της ανομίας

Θα ήταν πολύ αφελής αν πίστευε κανείς, ότι οι φυλακές θα ήταν δυνατό να μετατραπούν ποτέ σε έναν «κόσμο των αγγέλων και των χερουβείμ»! Οπως έλεγε και ο γερμανός ποιητής Σίλερ «οι αλυσίδες είτε από ατσάλι, είτε από μετάξι, είναι πάντα αλυσίδες»!

Ομως είναι άλλο πράγμα μια τέτοια παραδοχή και είναι άλλο πράγμα ένα πολιτισμένο κράτος να διαθέτει στην επικράτειά του μια «μεσαιωνική» φυλακή (σαν αυτή του Κορυδαλλού) η οποία σταθερά να βρίσκεται υπό την ηγεμονική επίδραση μιας δολοφονικής μαφίας.

Και ας μην ξεχνούμε, ότι ένας παλιότερος εισαγγελέας Εφετών είχε ομολογήσει – με ειλικρίνεια και απελπισία προφανώς – «ότι επί σειρά ετών …οι αρμόδιοι υπηρεσιακοί παράγοντες συνειδητά έκλειναν τα μάτια τους στο πασίδηλο γεγονός του οργίου των παρανομιών οι οποίες ελάμβαναν χώρα στη φυλακή αυτή» (κάτι που επανέλαβε αργότερα και ο Αρειος Πάγος στην απόφασή του 628/2014)!

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο της αθλιότητας και της ανωμαλίας μπορούμε να ερμηνεύσουμε τουλάχιστον και τη «βιντεοσκοπημένη αιματηρή δολοφονία» του αλβανού καταδίκου που είχε συμβεί τον Δεκέμβριο του 2018, αλλά και τα χθεσινά γενικευμένα επεισόδια τα οποία έγιναν στην ανωτέρω φυλακή (όταν ένας γεωργιανής καταγωγής κατάδικος μαχαίρωσε έναν άλλο κουρδικής προέλευσης καταδικασμένο).

Πολλοί ισχυρίζονται, ότι τα χθεσινά επεισόδια έγιναν σκόπιμα, ώστε να δημιουργηθεί το απόλυτο χάος και να διευκολυνθεί κατά συνέπεια μια επιχείρηση απόδρασης των κρατουμένων!

Ομως επειδή η κοινωνία έχει βαρεθεί τις πολλές «αναλύσεις», το κρίσιμο ερώτημα είναι το εξής: Τι φταίει για όλα αυτά και εάν υπάρχει η παραμικρή ελπίδα να αλλάξει κάτι (για να μη βλέπουμε καταδίκους να μαχαιρώνονται στα λεγόμενα σωφρονιστικά καταστήματα);

Ενα πράγμα που απαιτείται για να αλλάξει στοιχειωδώς κάτι, είναι η ύπαρξη «έντιμων σωφρονιστικών υπαλλήλων» (κάτι το οποίο εξαρτάται από τη βούληση της εκάστοτε κυβέρνησης και ο μόνος υπουργός Δικαιοσύνης που είχε καταπολεμήσει σφοδρά αυτά τα σκοτεινά «κυκλώματα» ήταν ο Γιώργος Κουβελάκης παλιότερα).

Επίσης ο «υπερπληθυσμός των φυλακών» (και η αθλιότητα των συνθηκών έκτισης των ποινών) υποθάλπουν τη μαφιόζικη ανομία!

Βεβαίως οι φυλακές δεν αποσυμφορούνται με αποφυλακίσεις που βγάζουν έξω επικίνδυνα στα οκτώ χρόνια έναν μεγαλέμπορο ναρκωτικών, ενώ είχε καταδικαστεί σε είκοσι πέντε χρόνια κάθειρξη (ότι δηλαδή είχε νομοθετηθεί απαράδεκτα από την απερχόμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί τότε η κοινωνία βυθίζεται μέσα στην ανασφάλεια).

Από την άλλη πλευρά, ο καινούργιος Κώδικας Ποινικής Δικονομίας με τους θεσμούς της αποχής από την ποινική δίωξη και του plea bargaining ίσως συμβάλλει σε κάποιο μέτρο στην αποσυμφόρηση των φυλακών.

Το συμπέρασμα; Εάν δεν αλλάξει κάτι στις φυλακές του Κορυδαλλού θα είμαστε οι «παρίες» της Ευρώπης, γιατί «ο πολιτισμός μιας χώρας φαίνεται στο επίπεδο διαβίωσης των φυλακισμένων της» (Ντοστογιέφσκι)!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ