Σε λίγο θα καταγγείλει και τις Πρέσπες…

Γιατί υπάρχει η προεκλογική εκστρατεία; Για να ενημερωθούν οι πολίτες για το πρόγραμμα των κομμάτων που διεκδικούν την ψήφο τους, αλλά και για να παρακολουθήσουν πολιτικές αντιπαραθέσεις που κάνουν κατανοητό ποιες ακριβώς είναι οι διαφορές των προγραμμάτων. Στην προεκλογική περίοδο των ευρωεκλογών είχαμε όντως πολλές αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους της κυβέρνησης (όχι μόνο τους βουλευτές και τους υπουργούς αλλά και κάμποσους πρόθυμους) και στους εκπροσώπους της ΝΔ, που είναι και το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης. Είχαμε επίσης από την πλευρά του Πρωθυπουργού παροχές και υποσχέσεις, σθεναρή υποστήριξη των πεπραγμένων της κυβέρνησης, τυφλή υπεράσπιση συνεργατών, ασταμάτητες καταγγελίες επιχειρηματικών συμφερόντων και διακηρύξεις σιγουριάς για νίκη – κόντρα στους «κατευθυνόμενους δημοσκόπους». Σήμερα τι έχουμε από την πλευρά της κυβέρνησης; Σχεδόν τίποτα από τα προηγούμενα! Εδώ και καμιά δεκαπενταριά μέρες ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας μοιάζει να κάνει ό,τι μπορεί για να ξεχάσουμε όσα πριν από τις ευρωεκλογές έλεγε. Μιλάει για «αδυναμία κατανόησης της δυσαρέσκειας του κόσμου από τα στελέχη της κυβέρνησης», ζητάει συγγνώμη για τις μετατάξεις και τα ρουσφέτια που έγιναν την τελευταία εβδομάδα που ήταν ανοιχτή η Βουλή, ψελλίζει διάφορα για συνεργάτες του που «ίσως προκάλεσαν τον κόσμο με τη στάση τους», ορκίζεται ότι θα πάρει μέτρα «για την ανακούφιση της μεσαίας τάξης», αυτής που ο συνεργάτης του Χουλιαράκης παραδέχτηκε ότι η κυβέρνηση υπερφορολόγησε κάνοντας μια συγκεκριμένη πολιτική επιλογή.

Ο Τσίπρας λέει ότι δεν αντέγραψε το πρόγραμμα της ΝΔ, αλλά η πραγματικότητα δείχνει άλλα: όχι μόνο έχει αφήσει κατά μέρος κάθε εξαγγελία που να θυμίζει σε κάτι την Αριστερά (από την οποία έχει πάρει διαζύγιο), αλλά ανακάλυψε ακόμα και το παραδοσιακό λεξιλόγιο της Κεντροδεξιάς μιλώντας για την εξωτερική πολιτική της χώρας π.χ. με τρόπους που θα ζήλευε κι ο κάποτε συνεταίρος του Πάνος Καμμένος, που διασχίζει πλέον το Αιγαίο, όχι με καμιά φρεγάτα του Πολεμικού Ναυτικού, αλλά με σκάφος αναψυχής. Ο Τσίπρας που έλεγε ότι «η θάλασσα δεν έχει σύνορα» έγινε στρατάρχης του ΚΥΣΕΑ. Ο άνθρωπος που έτρεχε στον Ερντογάν θυμήθηκε προεκλογικά την εξ ανατολών απειλή. Σε λίγο θα καταγγείλει και τη Συμφωνία των Πρεσπών – τον αρχιτέκτονά της Νίκο Κοτζιά έτσι κι αλλιώς τον έδιωξε!

Ο Τσίπρας, πριν από τις εκλογές, υπόσχεται να μειώσει φόρους, βγάζει λόγους υπέρ της επιχειρηματικότητας, υπερασπίζεται ως επίτευγμα την επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές (χωρίς νταούλια…), θυμήθηκε την αξία της παρουσίας της χώρας στην Ευρώπη (που κάποτε θα την άλλαζε…), μιλάει για την ανάγκη επενδύσεων και προειδοποιεί για εθνικούς κινδύνους. Ωρα είναι να προτείνει στον Κυριάκο Μητσοτάκη να συνεργαστούν μετά τις εκλογές για να προωθήσουν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις! Κάνει ό,τι μπορεί για να δείξει ότι αυτοί που στις ευρωεκλογές ψήφισαν τον Μητσοτάκη μπορούν εύκολα να ψηφίσουν αυτόν – αλλά γιατί να το κάνουν;

Στον Πρωθυπουργό αρέσει να διαλαλεί πως μπορεί να κερδίσει με ανατροπή, όπως έκανε «η Λίβερπουλ που γύρισε το ματς με την Μπαρτσελόνα» – το λέει συνέχεια. Μόνο που του διαφεύγει κάτι. Η Λίβερπουλ γύρισε το ματς γιατί έμεινε σταθερή στις αξίες της: στον δεύτερο αγώνα έπαιξε επιθετικότερα, εκμεταλλεύτηκε την έδρα της, κατέβασε στο γήπεδο χρυσές εφεδρείες, ποντάρισε στο παιχνίδι της. Αν ο Τσίπρας ήθελε δείξει ότι είναι η Λίβερπουλ, έπρεπε να είναι πιο καταγγελτικός, πιο επιθετικός, πιο σκληρός, πιο συνεπής στη στρατηγική που μας έδειξε στις ευρωεκλογές: έπρεπε να δείξει, μετά την ήττα, ότι θα γυρίσει το ματς με την πίστη του στις διακηρύξεις του, αλλά αυτός, ζαλισμένος από την ήττα, έβαλε την ουρά στα σκέλια! Το μόνο που δείχνει με την τωρινή τακτική του είναι ότι βλέπει τον Μητσοτάκη σαν τον Λίο Μέσι: τον εκλιπαρεί π.χ. για ένα debate, ενώ κάτι μήνες πριν του κουνούσε το δάχτυλο κι ορκιζόταν ότι οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας.

Ποιος θα το ‘λεγε ότι ο «άχαστος» που «τελείωσε το παλιό» θα έβλεπε τον «Κούλη» με τέτοιον τρόμο…