Πρέσπες

Μέσα στη χαλαρότητα των θερινών εκλογών ακούω μια πρωτότυπη άποψη: πως η Συμφωνία των Πρεσπών, εφόσον συμφωνήθηκε, δεν γίνεται να μην εφαρμοστεί.

Την ακούω από εκείνους που θα καταργούσαν το Μνημόνιο με έναν νόμο και ένα άρθρο.

Την ακούω κι από ανόητους πολιτευτές της ΝΔ.

Προφανώς αγνοούν ότι η Ιστορία είναι γεμάτη από συμφωνίες που αφού συμφωνήθηκαν και κυρώθηκαν μετά άλλαξαν, τροποποιήθηκαν, συμπληρώθηκαν, μεταβλήθηκαν ή δεν εφαρμόστηκαν ποτέ.

Και προφανώς δεν διαβάζουν ούτε εφημερίδες. Το Ηνωμένο Βασίλειο αποφάσισε (καλώς ή κακώς, δεν το εξετάζω…) να φύγει από την Ευρωπαϊκή Ενωση, στην οποία μετείχε από το 1973 με δεκάδες συμφωνίες.

Φυσικά μια συμφωνία από τη στιγμή που εφαρμόζεται παράγει έννομα αποτελέσματα. Για παράδειγμα, τα Σκόπια μπήκαν στο ΝΑΤΟ και κανείς δεν μπορεί πλέον να τα διώξει.

Αλλο πράγμα όμως τα έννομα αποτελέσματα μιας νόμιμης συμφωνίας κι άλλο η καταναγκαστική εφαρμογή της.

Πολλοί ανατρέχουν στα λατινικά τους και επικαλούνται την αρχή «pacta sunt servanda», δηλαδή οι συμφωνίες οφείλουν να τηρούνται. Σωστό. Λησμονούν όμως ότι την ίδια αρχή συμπληρώνει η προϋπόθεση «rebus sic stantibus», ισχύει δηλαδή όσο τα πράγματα δεν μεταβάλλονται.

Στην Ελλάδα, αν δεν απατώμαι, έχουμε σύντομα εκλογές και πιθανώς να σχηματίσει κυβέρνηση ένα κόμμα που έχει καταψηφίσει τις Πρέσπες. Αυτό ονομάζεται μεταβολή.

Αντιστοίχως μπορεί να βγει αύριο στα Σκόπια μια κυβέρνηση που θέλει να φύγει από το ΝΑΤΟ. Θα τους κρατήσουμε μέσα με το ζόρι επειδή άλλο συμφωνήθηκε στις Πρέσπες;

Πάμε παρακάτω. Λέμε άραγε ότι η Συμφωνία δεν πρέπει να εφαρμοστεί; Οχι φυσικά.

Λέμε ότι η εφαρμογή της Συμφωνίας, όπως κι η ίδια η Συμφωνία αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Ο τζάμπας πέθανε!

Ως εκ τούτου η νέα κυβέρνηση θα αποφασίσει τι θα κάνει συνεκτιμώντας δύο παράγοντες.

Πρώτον, τα οφέλη που θα αποκομίσει η Ελλάδα ώστε να εφαρμόσει τη Συμφωνία.

Δεύτερον, το κόστος που θα έχει για την Ελλάδα η μη εφαρμογή της.

Αυτό με απλά λόγια ονομάζεται «εθνική πολιτική». Τα άλλα είναι διπλωματία τύπου Κοτζιά – Θεοδωράκη – από τα Lidl…

Υποθέτω ότι η νέα κυβέρνηση θα κάνει τους λογαριασμούς της και θα βρει πώς θα προχωρήσει. Ελπίζω στη βάση εθνικής πολιτικής και σε συνεννόηση με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις – όχι όπως έκανε ο Τσίπρας…

Από εκεί και πέρα, μόνο ανόητοι πολιτευτές προτρέχουν.

Κι εκχωρούν ή θεωρούν δεδομένο ή αυτοανακηρύσσονται προκαταβολικά δεσμευμένοι από κάτι που δεν έχει καν τεθεί σε ένα τραπέζι, στο οποίο δεν έχουν ακόμη κάτσει ούτε οι ίδιοι.