Να τοι, να τοι οι αληθινοί πρωταθλητές!

Ετυχε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο να παρακολουθήσω το Φάιναλ Φορ του πανελληνίου πρωταθλήματος με αμαξίδια στον Αλιμο και στην κυριολεξία δεν έχω λόγια!

Δεν τα έχω και δεν τα βρίσκω κιόλας για να εκφράσω τον εντυπωσιασμό μου από αυτούς τους αθλητές οι οποίοι στο μυαλό μου λογίζονται όχι μονάχα ως πρωταθλητές, αλλά και κάτι παραπάνω…

Υπεραθλητές το δίχως άλλο!

Οι ίδιοι βεβαίως είναι πολύ ταπεινοί και πολύ πιο επιεικείς στον αυτοπροσδιορισμό τους: δεν νιώθουν ότι κάνουν κάτι σπουδαίο ή υπερβατικό, αλλά απλώς περνούν την ώρα τους δημιουργικά, βγαίνουν από το καβούκι τους, κοινωνικοποιούνται, μαθαίνουν να καταπολεμούν την κάθε λογής αναπηρία τους και να στέκονται στα πόδια τους…

Σχετικό είναι αυτό, διότι δεν το μπορούν όλοι: οι περισσότεροι είναι καθηλωμένοι πάνω στα καροτσάκια, αλλά εάν τους δει κάποιος να κινούνται πάνω σε αυτά, να πέφτουν, να κουτρουβαλάνε και στο επόμενο κλικ – σαν να μην τρέχει κάστανο – να μαζεύουν τα κομμάτια τους, να ξανασηκώνονται χωρίς βοήθεια και να συνεχίζουν να αγωνίζονται, ε, τότε δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία: θα τους βγάλει το καπέλο, θα υποκλιθεί μπροστά τους και θα δηλώσει θαυμαστής τους!

Τέτοιος δηλώνω και εγώ, το ομολογώ…

Δεν ζητούν πολλά αυτοί οι αθλητές, ούτε βγαίνουν στη ζητιανιά, ούτε κάνουν βούκινο τη χαμένη αρτιμέλειά τους για να προκαλέσουν οίκτο: είναι πολύ αξιοπρεπείς και το μόνο που θέλουν είναι να τους παρασχεθούν καλύτερες συνθήκες ζωής και άθλησης.

Ζητούν στοιχειώδη κατανόηση και σεβασμό στις ανάγκες τους, ράμπες για να ανεβάζουν τα καροτσάκια τους, λίγα και απλά πράγματα για να μπορούν να ζουν κανονικά, να ξεφύγουν από την εσωστρέφεια και να μη νιώθουν παρείσακτοι…

Το Φάιναλ Φορ του πρωταθλήματος το οποίο τίμησε με την παρουσία του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, υπήρξε το δικό τους ειρηνικό και αξιοπρεπές συλλαλητήριο: αγωνίσθηκαν και ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων όλοι τους αισθάνθηκαν αυτό που πραγματικά είναι, απλώς εμείς δεν το ξέρουμε και δεν το καταλαβαίνουμε.

Πρωταθλητές και υπεραθλητές!