Η Ελλάδα στον δρόμο {LF}του μαρτυρίου

Η κατάσταση της χώρας από κάθε άποψη είναι και θα παραμείνει αβέβαιη, ακόμη και στην περίπτωση που θα προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Στην απευκταία περίπτωση μη αυτοδυναμίας θα εκπλαγώ εάν σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας ώστε η χώρα να μην οδηγηθεί σε νέες εκλογές την 11^η Αυγούστου με απλή αναλογική. Σε αυτή την περίπτωση σταματούν οι λογικές ακολουθίες ανάλυσης και πρόγνωσης περί του τι μέλλει να επισυμβεί στη χώρα. Ομως ακόμη και στην περίπτωση που σχηματιστεί τελικώς κυβέρνηση, η κυβερνησιμότητα της χώρας είναι επισφαλής.

Παρά τη σημαντική προσαρμογή που επετεύχθη στο δημοσιονομικό πεδίο με μέτρα αντιοικονομικής πολιτικής τα επιτεύγματά της είναι απελπιστικά εύθραυστα, διότι δεν είναι πολιτικά διατηρήσιμα για όποια κυβέρνηση προκύψει. Ο αναιδής ξανά χορός των προεκλογικών παροχών και η παραγωγή με δικαστικές αποφάσεις πλούτου είναι μερικές αποδείξεις ότι η χώρα ρέπει ξανά στη δημοσιονομική ασωτία.

Οι βασικοί λόγοι που η χώρα είναι παγιδευμένη για τα επόμενα χρόνια είναι κυρίως οι εξής:

– Η παρατεταμένη βαθιά αποεπένδυση της οικονομίας.

– Η αδυναμία προσέλκυσης ξένων επενδύσεων.

– Το ναυαγισμένο ασφαλιστικό σύστημα.

– Η ανεπάρκεια των δημοσίων λειτουργών να υποστηρίξουν σύνθετα αναπτυξιακά προγράμματα.

– Ο θεσμικός εκφυλισμός κράτους και κοινωνίας.

– Οι αρρωστημένες μυθοπλασίες που ακινητοποιούν στο παρελθόν τον λαό μας.

– Η βαθιά ποπουλίστικη φύση των σημερινών πολιτικών κομμάτων.

– Η αυτοκατάταξή μας σε μια κοινωνία χαμηλής εμπιστοσύνης, η οποία αδυνατεί να παρακολουθήσει την ευρωπαϊκή ομάδα πλουσίων βιοτικά και πολιτιστικά κοινωνιών που διαθέτουν σημαντικά αποθέματα πολιτικού και πολιτισμικού κεφαλαίου.

– Η άρνηση της ελληνικής κοινωνίας να μην προχωρήσει στις απαιτούμενες ριζοσπαστικές προσαρμογές.

n Φοβούμαι ότι με την πορεία που ήδη σηματοδοτεί το πλάνο τούτο πνεύμα των εκλογών φαίνεται ότι πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά δεν έχουμε τη δυνατότητα να παραμείνουμε στην ευρωζώνη. Το να δηλώνουμε απλώς ότι θέλουμε να μείνουμε σε αυτήν συμπεριφερόμενοι άπραγοι και ταυτόχρονα με αυθάδεια στους θεσμούς της κοινωνίας μας, είναι βαθιά υποκριτικό και επικίνδυνα αυτοπεριθωριοποιητικό.

Για όλους τους παραπάνω λόγους οι κάλπες εκτός από νικητές ψήφων πρέπει να γεννήσουν και οδηγούς που θα διαθέτουν βαθύ πολιτικό σθένος για να λάβουν τις δύσκολες αποφάσεις που θα έρθουν μετά τις εκλογές.

Αυτές τις μέρες αναδύονται και επικίνδυνες παγιδεύσεις της γεωπολιτικής μας ακεραιότητας, αφού στη διακεκαυμένη ζώνη που ως χώρα εφαπτόμεθα επιχειρούνται κρίσιμες ανατροπές και ιστορικές αναδιατάξεις γεωστρατηγικών ισορροπιών και ρόλων με απρόβλεπτες συνέπειες. Εδώ το πολιτικό σθένος και η πολιτική ικανότητα πρέπει να περισσεύει σε αυτούς που θα χειριστούν τους «φακέλους». Θεωρώ σχεδόν αναπόφευκτες τις διευθετήσεις θαλάσσιων χώρων και ποσοστών κατανομής των ενεργειακών κοιτασμάτων. Είναι βέβαιο ότι οι μεγάλες δυνάμεις θα πιέσουν τη χώρα μας στην κατεύθυνση αυτή. Θα προκύψουν άραγε πολιτικά στελέχη τα οποία θα διαθέτουν πολιτικό θάρρος ή θα δούμε ξανά ορισμένους κρυπτόμενους ριψάσπιδες και πελταστές να αποποιούνται των εθνικών τους ευθυνών και να μην υπογράφουν ύστερα από σκληρές διαπραγματεύσεις μια θετική, ή έστω ανεκτή, για τη χώρα συμφωνία; Θα αναλογιστούν τις συνέπειες για τη χώρα ή θα φοβηθούν μήπως κατηγορηθούν από τα αρρωστημένα περιθώρια του πολιτικού μας βίου ως εκποιητές των εθνικών μας συμφερόντων; Τα έχουμε δει αυτά στην ιστορία και τα πληρώσαμε.

Ανασύρω για αυτή την περίσταση το ξεχασμένο μέσα στους αιώνες «ρωμαϊκό νομικό δόγμα». Πρόκειται για το «έσχατο» συγκλητικό Δόγμα ως αυστηρή προειδοποίηση και εσχάτης ευθύνης προς τους Υπάτους να μην ολιγωρήσουν σε περίπτωση κινδύνου της Ρώμης και της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.

«Ας προσέξουν οι Υπατοι ίνα μη θραυστή η κεφαλή της Δημοκρατίας»

Ο Αλέκος Παπαδόπουλος είναι πρώην υπουργός