Η αγωνία του πρωθυπουργήσιμου

Αυτή τη φορά τίποτε δεν ήταν όπως τότε. Δεν είχε κάμερες με αμήχανες ερωτήσεις στον τηλεοπτικό αέρα, ούτε ενημέρωση από υπηρεσιακούς παράγοντες με αμίλητους υπουργούς γύρω από ένα τραπέζι. Ο,τι έγινε αυτή τη φορά και ό,τι ειπώθηκε, έγινε και ειπώθηκε πίσω από κλειστές πόρτες. Οι διαφορές στη χορογραφία όμως δεν αλλάζουν την ουσία. Οπως τότε στο Μάτι, έτσι και τώρα στο Μαξίμου όπου συνεκλήθη εκτάκτως το ΚΥΣΕΑ, ο σκοπός ήταν ο ίδιος. Ηταν η επικοινωνιακή διαχείριση. Η δραματοποίηση του δράματος.

Το αντιλαμβάνεται κανείς από τη δήλωση του Πρωθυπουργού μετά τη συνεδρίαση του οργάνου. Χρειαζόταν άραγε να συνεδριάσει το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Αμυνας για να μάθουν και να αισθανθούν οι πολίτες πως είναι ασφαλείς; Χρειαζόταν η συνεδρίαση για να επικοινωνήσει ο Πρωθυπουργός με τον πρόεδρο της Κύπρου και να συμφωνήσουν πως θα πρέπει να προετοιμάσουν το έδαφος ώστε να λάβει την επόμενη εβδομάδα η Σύνοδος Κορυφής τις κατάλληλες αποφάσεις, όπως είπε ο Αλέξης Τσίπρας;

Παρενέργειες

Η αλήθεια είναι πως σε μια κενή περιεχομένου δήλωση δεν αντιστοιχεί πάντα μια κοινή περιεχομένου συνεδρίαση. Είναι όμως εξίσου αλήθεια πως στα εθνικά θέματα η δραματοποίηση μπορεί να έχει παρενέργειες. Η επικοινωνιακή εκμετάλλευση δεν είναι πάντα άμοιρη επιπτώσεων. Η έκτακτη σύγκληση ενός τέτοιου οργάνου φτιάχνει κλίμα. Αξίζει το ρίσκο μόνο για να πει ο Αλέξης Τσίπρας πως η Ελλάδα έχει καταφέρει το τελευταίο διάστημα να διαμορφώσει συμμαχίες και ερείσματα στο διεθνές πλαίσιο τόσο ισχυρά όσο ποτέ άλλοτε; Για να αυτοεπιβεβαιωθεί δηλαδή  στον ρόλο του ηγέτη;

Μπορεί να δεχθεί κανείς πως μια τέτοια αγωνία, η αγωνία ενός πρωθυπουργού να αποδείξει πως είναι πρωθυπουργήσιμος, έχει νόημα στην αρχή μιας πρωθυπουργικής θητείας. Δεν έχει νόημα όμως στο τέλος. Κι έχει ακόμη λιγότερο νόημα όταν ο απερχόμενος πρωθυπουργός προέρχεται από μια τόσο οδυνηρή ήττα στις ευρωεκλογές ώστε να προδικάζεται το αποτέλεσμα στις εθνικές κάλπες. Την κρίση, με λίγα λόγια, θα τη χειριστεί ο επόμενος. Κάποιος από τους αρχηγούς των κομμάτων που ο Πρωθυπουργός, αν και απερχόμενος, δεν ενημέρωσε πιθανότατα για να μην τους βάλει στο κάδρο του χειρισμού της κρίσης. Για να μην τους δώσει αξία πρωθυπουργήσιμων.

Προεκλογικά

Η λογική δεν είναι πολιτική, είναι μικροκομματική. «Ο ρόλος της χώρας έχει αναβαθμιστεί, οι συμμαχίες και τα ερείσματά της είναι σημαντικότερα από ποτέ» επανέλαβε σε δεύτερη αποστροφή της δήλωσής του ο Πρωθυπουργός. Για να αποδείξει πως ακόμη και στις 500 λέξεις μιας δήλωσης για ένα εθνικό θέμα, χωράει και λίγη προεκλογική εκστρατεία. Και πως σε καμία κρίση, από το Μάτι και τα Μεσόγεια έως τη Μεσόγειο, ο Πρωθυπουργός δεν αφήνει καμία ευκαιρία για λίγη κυβερνητική προπαγάνδα να πάει χαμένη.

ΠΟΛΙΤΕΥΤΗΣ

Το λάθος που επαναλαμβάνεται παύει να είναι σκέτο λάθος. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν χειρίστηκε το Μακεδονικό σε περιβάλλον εθνικής συνεννόησης αλλά στην αρένα μιας διαμάχης με την αντιπολίτευση, στόχος της οποίας ήταν η διάσπασή της. Ο χειρισμός των ελληνοτουρκικών δεν μπορεί να έχει ασφαλώς τον ίδιο στόχο. Βγάζοντας όμως τους αρχηγούς των υπόλοιπων κομμάτων από το κάδρο, ο Πρωθυπουργός επιμένει να χειρίζεται τα εθνικά θέματα με τον ίδιο τρόπο. Σαν ηγέτης με ψυχή πολιτευτή.