Η δύναμη της αξιοπιστίας

Λέγεται πως το πολυτιμότερο περιουσιακό στοιχείο ενός πολιτικού προσώπου είναι η αξιοπιστία του. Αν την έχει, μπορεί να αντιμετωπίσει θύελλες και να τις ξεπεράσει. Αν τη χάσει, είναι δυνατόν να πνιγεί και σε μία σταγόνα νερού.

Ενας παλιός αμερικανός πολιτικός είχε πει πως τα ψέματα μπορούν να σε βγάλουν στην αντίπερα όχθη. Αρκεί να μην το καταλάβουν οι πολίτες. Γι’ αυτό απαγορεύεται να δίνει κάποιος υποσχέσεις που δεν μπορεί να υλοποιήσει. Μπορεί όμως να περιγράφει καταστάσεις με σχετική, ή και απόλυτη ακόμη, ανακρίβεια. Αρκεί να μη χρειαστεί να αποδειχθεί η λαθεμένη του άποψη. Αν φανεί το ανακόλουθο των λόγων του, τότε θα είναι αδύνατον να περάσει κι ένα απλό ρυάκι…

Η περίπτωση του έλληνα Πρωθυπουργού αποδεικνύει τα λεγόμενα αυτά. Με ισχυρισμούς ανακριβείς, και εξωπραγματικούς ακόμη, κατόρθωσε να κερδίσει με άνεση τρεις εκλογικές αναμετρήσεις. Τα λόγια του είχαν γεμίσει τα μυαλά των εκλογέων. Που δεν διυλίζουν τους βερμπαλισμούς των πολιτικών και τις διακηρύξεις τους. Συχνά μάλιστα λατρεύουν να αυταπατώνται, εφόσον αυτά που ακούνε είναι αισιόδοξα και δείχνουν να μπορούν να επιτευχθούν δίχως κόπο.

Ηρθε όμως η ώρα του απολογισμού και της υλοποίησης κάποιων από τους λόγους αυτούς. Κι εκεί ο Πρωθυπουργός φάνηκε κατώτερος των λόγων και των περιστάσεων. Οι χάρτινοι πύργοι αισιοδοξίας και ρόδινων προσδοκιών κατέρρευσαν. Το επαχθές πρόσωπο της πραγματικότητας και του άσχημου ρεαλισμού έκανε την εμφάνισή του.

Η γοητεία των ωραίων λόγων έχασε την όποια της ελκυστικότητα. Η αποκρουστική μορφή της προδοσίας των προσδοκιών και η ανατριχιαστική αναξιοπιστία των παλιών υποσχέσεων ήρθε στο προσκήνιο.

Δεν υπάρχει πολιτικό μέλλον χωρίς σταθερότητα απόψεων και ιδιαίτερα δίχως αξιοπιστία. Κάθε νέα υπόσχεση και ρόδινη επαγγελία υποσκάπτει ακόμη περισσότερο το πολιτικό οικοδόμημα του αναξιόπιστου που την επαγγέλλεται. Η σιωπή μπορεί να σώσει κάποια πράγματα. Οι λόγοι και οι φωνές επιτείνουν απλά την καταστροφή…