Παραισθήσεις

Να ξεκαθαρίσουμε τα αυτονόητα. Η Ελλάδα δεν είναι προεδρική αλλά κοινοβουλευτική δημοκρατία. Συνεπώς στον προεκλογικό διάλογο μετέχουν τα κοινοβουλευτικά κόμματα που κατεβαίνουν στις εκλογές.

Τι σημαίνει αυτό; Κάτι πολύ απλό.

Οτι η θεσμοθετημένη υποχρέωση διαλόγου αφορά τους αρχηγούς των κοινοβουλευτικών κομμάτων, όλους τους αρχηγούς των κοινοβουλευτικών κομμάτων και μόνο τους αρχηγούς των κοινοβουλευτικών κομμάτων – εξαιρείται η Χρυσή Αυγή επειδή οι άλλοι δεν της μιλάνε…

Ποιοι θα πάνε λοιπόν σε ένα τηλεοπτικό ντιμπέιτ; Κανονικά ο Τσίπρας (ΣΥΡΙΖΑ), ο Μητσοτάκης (ΝΔ), η Γεννηματά (ΚΙΝΑΛ), ο Κουτσούμπας (ΚΚΕ) και ο Λεβέντης (Ενωση Κεντρώων).

Αυτοί και τέλος.

Οποιος άλλος επιθυμεί να μιλήσει με όποιον άλλον μπορεί να τον πάρει τηλέφωνο, να του στείλει SMS ή WhatsApp, να βγούνε για καφέ, ακόμη και να τσακωθούν δημοσίως σε κάποια τηλεόραση της επιλογής τους.

Αν τώρα κάποιος Παπαδημούλης θέλει σώνει και καλά απευθείας διάλογο με τον Τσίπρα, κανένα πρόβλημα. Μπορεί να τον καλέσει σπίτι του να τα λένε μέχρι το πρωί.

Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί ο Μητσοτάκης να επιλέξει για προνομιακό συνομιλητή τον Τσίπρα. Θα περιμένει τι θα βγάλουν οι εκλογές και θα κρίνει ανάλογα με το αποτέλεσμα.

Πολύ φοβούμαι όμως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πέφτει για άλλη μια φορά θύμα παραισθήσεων και ψευδαισθήσεων.

Νομίζει ότι ο Τσίπρας θα κάνει σκόνη τον Μητσοτάκη όπου τον πετύχει. Λάθος. Το αντίθετο αποδεικνύουν τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα και ο Μητσοτάκης έχει επιπλέον τον αέρα του νικητή με το μέρος του.

Νομίζει ότι η ΝΔ έχει κάποιο κρυφό πρόγραμμα και ότι δουλειά του ΣΥΡΙΖΑ είναι να το αποκαλύψει για να τρομάξει ο κόσμος. Λάθος. Δεν ξέρω τι μηχανεύεται κρυφά τα βράδια ο Κυριάκος, αλλά η ΝΔ είναι ό,τι δείχνει. Και ο κόσμος ψηφίζει ή δεν ψηφίζει αυτό που βλέπει.

Νομίζει ότι ο κόσμος φοβάται τη ΝΔ ενώ αντιθέτως αντιμετωπίζει τον ΣΥΡΙΖΑ με επιείκεια επειδή έκανε διάφορα σπουδαία (κατά τη γνώμη του ΣΥΡΙΖΑ) πράγματα. Λάθος και αυτό. Δεν βλέπω να τρομάζει πολλούς η ΝΔ, ενώ αντιθέτως μια μεγάλη πλειοψηφία φωνάζει «φύγετε!» στον ΣΥΡΙΖΑ.

«Τώρα όμως αποφασίζουμε για τη ζωή μας» λένε στον ΣΥΡΙΖΑ και να δεχτώ ότι έχουν δίκιο.

Απλώς η μεγαλύτερη παραίσθησή τους είναι ότι κυκλοφορούν σήμερα πολλοί Ελληνες διατεθειμένοι να εναποθέσουν τη ζωή τους στον Πολάκη, στον Σκουρλέτη, στον Μπίστη, στον Σπίρτζη και σε διάφορα «ορφανά του Ακη και του Γιώργου», όπως ο Μωραΐτης, ο Ραγκούσης και η Μαριλίζα.

Μεταξύ μας, ούτε ο Ακης δεν το πιστεύει!