Καριέρες από μετάξι

Περιττό να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Οι γυναίκες, σαν πολιτική οντότητα, έχουν μειωμένη όρεξη για τα κοινά. Δύσκολα εμπλέκονται αλλά κι όταν συμβεί αυτό, πολύ συχνά γίνεται με όρους φύλου. Αλλοτε ξεπατικώνουν απεχθείς αντρικές συμπεριφορές κι άλλοτε μετακομίζουν στη δημόσια σφαίρα με όλους τους εθισμούς τους αδυνατώντας να ξεχωρίσουν το δημόσιο από το ιδιωτικό. Στη μακραίωνη ζωή μου έχω καβαλήσει όλα τα κύματα του φεμινισμού κανένα όμως δεν με έφερε πιο κοντά στον ρόλο του πολίτη (σ.σ. Πολίτισσα είναι μόνον η Λωξάντρα), όσο τα λόγια ενός καθηγητή μου.

Μας έλεγε λοιπόν ο άνθρωπος, ντάλα χούντα, σε ένα σχολείο – Νταχάου μόνον για θήλεα, ότι δεν θα ήθελε να δει τις μαθήτριές του να προσέρχονται στην εργασία τους με το πλεκτό στην τσάντα και με συνταγές μαγειρικής στον χαρτοφύλακα. «Αν έχετε τελειώσει τη δουλειά σας και δεν υπάρχει τίποτα άλλο να κάνετε, ανοίξτε ένα βιβλίο, κι αν δεν θέλετε ξύστε τα νύχια σας». Εξακολουθώ να σκέπτομαι και να ερμηνεύω διαρκώς αυτό το μότο. Με πολλές δεκαετίες καθυστέρηση, χαιρετίζω από εδώ τον δάσκαλό μου και προσπαθώ να συνεχίσω τη συζήτηση από εκεί που την είχαμε αφήσει. Εύκολο είναι;

Και ένδυμα ουκ έχω και λόγια ουκ έχω για να πω ότι οι βελόνες πλεξίματος τρυπούν την κοινωνία  ακόμα κι όταν δεν φαίνονται. Τις βλέπω, τις αισθάνομαι να εξέχουν και να μπήγονται στο μάτι μου και στα μαλακά μου μόρια ακόμα και τώρα που η Τασία Χριστοδουλοπούλου επέστρεψε στον ιδιωτικό βίο. Το ερώτημα είναι ποιος ο λόγος να πάρεις τους δρόμους όταν συμπεριφέρεσαι παντού σα στο σπίτι σου; Οι μετανάστες που «λιάζονται», το «άει στο διάολο» και το «δώστε πόνο» δεν είναι τίποτα μπροστά στον διορισμό της θυγατρός της, εκεί που παλιά τους έφτιαχναν προικιά με φεστόνι και κοφτό. Δεν είναι μόνον η Χριστοδουλοπούλου. Είναι και η Θεανώ Φωτίου, καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής σύνθεσης να σου πετύχει, που πολιτεύτηκε με το πώς ξεκοιλιάζεις μια ντομάτα και πώς ανασκολοπίζεις μια πιπεριά προκειμένου να συνθέσεις τα πιο τέλεια γεμιστά. Φάγαμε πολλά λαδερά από τα χεράκια της όσο υπηρετούσε τη Δημοκρατία από το πόστο της Αναπληρώτριας Υπουργού Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Δεν είναι μόνον αυτή. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τις εκλεκτές του, επιτέθηκε στην υπόληψη των γυναικών, κυριολεκτικά τους τσάκισε το σβέρκο. Πώς να σηκώσεις κεφάλι, με ποιο τρόπο να συγκρουστείς και να σε πάρουν στα σοβαρά όταν έχουν υπάρξει μια Ζωή Κωνσταντοπούλου, μια Μαεγαλοοικονόμου, μια Αυλωνίτου, μια Δούρου, μια Ραχήλ Μακρή;

Φυσικά έχουμε πάντα τις εξαιρέσεις. Την σοβαρή κυρία Αχτσιόγλου επί παραδείγματι, η οποία συνεχίζει ακάθεκτη την μεταξωτή της πολιτική καριέρα σε καθεστώς προστασίας, ουδεπόποτε εκτεθείσα στην ψήφο του Ελληνικού λαού! Δυο φορές στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας και πάει τώρα να το τριτώσει… Πώς το λέγαμε αυτό κύριε καθηγητά; (Επίκληρος κόρη στο οικιακό Δίκαιο της κλασικής Αθήνας ονομαζόταν η μοναχοκόρη κληρονόμος, η οποία έπρεπε να παντρευτεί τον πλησιέστερο συγγενή του μακαρίτη πατέρα της. Αδελφό, θείο, ξάδελφο, παππού, βάλτε όποια διαστροφή θέλετε αρκεί να μείνουν τα λεφτά στο σπίτι.)