Παρερμηνεύοντας τον Αρκά

Τι είναι ο Αρκάς; Κάποιος που έκανε σκίτσα με ζώα, έγραψε κάποιος. Αλλά τώρα; Τώρα προόδευσε, δεν είναι πια απολιτίκ κομίστας, είναι στρατευμένος σκιτσογράφος της Δεξιάς και ως τέτοιος θα αντιμετωπίζεται στο εξής, προειδοποίησε ένας άλλος. Ο Αρκάς εξακολουθεί να σκιτσάρει κάπως έτσι. Παρέα με ένα νέο είδος που θάλλει στην πανίδα των σόσιαλ μίντια. Παρέα με τους ερμηνευτές του και παρέα με τις παρερμηνείες των ερμηνευτών του. Τι εννοούσε, ας πούμε, όταν έβαλε έναν ήρωά του να λέει πως τον είπαν φασίστα και ακροδεξιό όταν του έσπασαν το μαγαζί; Μα είναι φανερό, δεν σχολιάζει τις επιθέσεις με βαριοπούλες στα καταστήματα της Βαλαωρίτου, δικαιολογεί τον φόνο του Ζακ Κωστόπουλου.

Δεν είναι απλώς έλλειψη ανοχής απέναντι στη σάτιρα. Μια τέτοια ακραία παρερμηνεία είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Κάτι πολύ μεγαλύτερο. Ο Αρκάς δεν υποβιβάζεται απλώς σε κομίστα ζώων, δεν «αντιμετωπίζεται» μόνο σαν να πρόκειται για κάποιου είδους απειλή που χρήζει αντιμετώπισης. Δολοφονείται από τους ερμηνευτές του ως υπερασπιστής δολοφόνων. Στηλιτεύεται ο ίδιος ως ακροδεξιός νοικοκυραίος και τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει η φύση του μέσου όπου θάλλει το είδος των ερμηνευτών: η παρερμηνεία αναπαράγεται αστραπιαία, γίνεται η ίδια επιβεβαιωμένο γεγονός, ένα ανεξέλεγκτο fake news.

Εχει τη σημασία του ότι οι ερμηνευτές του Αρκά μιλάνε εξ ονόματος όλων. Είναι η φωνή του λαού, ενός λαού δυσαρεστημένου που κάποτε ταυτιζόταν μαζί του, που τον θεωρούσε δικό του. Ο Αρκάς δεν αρέσει πια στον κόσμο. Δεν μπορεί να είναι αυτός ο Αρκάς. Ο Αρκάς δεν μας αρέσει, ο Αρκάς που αγαπήσαμε μας γύρισε την πλάτη. Σε ποιους; Στους ερμηνευτές του ίδιου που αναγορεύουν συγχρόνως τον εαυτό τους σε ερμηνευτές του λαϊκού συναισθήματος. Στους ερμηνευτές που προσάπτουν πολιτικές θέσεις στον Αρκά λες και θα μπορούσε να λειτουργήσει η σάτιρα σε κοινωνικό και πολιτικό κενό. Λες και το πολιτικό σκίτσο καθαγιάζεται μόνο όταν συμφωνεί με τις δικές τους πολιτικές απόψεις.