Τα σύμβολα

Τη θυμάμαι από τα πρώτα νιάτα μου. Η Τασία Χριστοδουλοπούλου ήταν «κινηματική». Προερχόταν από την Αριστερά των κινημάτων. Αγωνιζόταν για κάτι που στο μυαλό της η αλλαγή του ήταν η απόλυτη ηθικοπολιτική προσταγή. Σε αυτήν θα έπρεπε όλες και όλοι να είναι προσηλωμένοι. Οσες και όσοι δεν συμφωνούσαν με τους στόχους και τις μεθόδους υλοποίησής τους ήταν αντίπαλοι. Ποιος καθόριζε την ορθότητα των στόχων; Η ίδια – και ο λενινισμός. Επειδή, μάλιστα, άλλο η αστική ηθική και άλλο η επαναστατική, εκείνη είχε πάντα δίκιο κι όσοι διαφωνούσαν μαζί της ήταν ταξικοί εχθροί ή όργανα των ταξικών αντιπάλων.

Από τότε έως σήμερα, η Τασία Χριστοδουλοπούλου πορεύθηκε με τακτοποιημένη την επαναστατική της συνείδηση. Κι η κόρη της, που έχει τις κατάλληλες γνωριμίες, τη μάνα της, δηλαδή εκείνη, θα βρισκόταν μια χαρά στο εργασιακό περιβάλλον της Βουλής αν κάποιοι ταξικοί αντίπαλοι δεν φώναζαν ζηλόφθονα: γιατί αυτή κι όχι εμείς; Στο τέλος, όμως, η αστική ηθική επικράτησε της λενινιστικής και η Τασία Χριστοδουλοπούλου ζήτησε συγγνώμη από τους συντρόφους της και έφυγε να αναδιοργανώσει τα κινήματα. Αυτοκριτική με συνέπειες, σπάνιο πράγμα για το περιβάλλον του λενινισμού.

Και τον Νίκο Βούτση τον θυμάμαι από τα νιάτα μου. Ηταν γραμματέας του Ρήγα Φεραίου, είχε δηλαδή γραφείο σε όροφο στην οδό Σολωμού και μπορούσε να οργανώνει τους εθελοντές του κόμματος κρύβοντας τη σοφία του πίσω από το επιβλητικό μουστάκι του. Σε αντίθεση με την Τασία Χριστοδουλοπούλου, ο Νίκος Βούτσης ήταν πολύ πιο ευέλικτος – και όταν αποτύγχαναν τα λενινιστικά εργαλεία, εύρισκε άλλα. Γι’ αυτό, άλλωστε, δεν έχει υποχρέωση αυτοκριτικής. Οθεν, η φράση που είπε χθες στη Βουλή, «δεν αισθάνομαι ούτε ίχνος ενοχής και ευθύνης […] ότι γίναμε ίδιοι».

Η αλήθεια είναι ότι δεν έγιναν ίδιοι. Εγιναν χειρότεροι. Οι προηγούμενοι όταν έκαναν εξυπηρετήσεις, και ιδίως όταν έκαναν εξυπηρετήσεις σε πολύ δικά τους παιδιά, κρύβονταν. Χάρη στους προηγούμενους, άλλωστε, λειτουργεί το ΑΣΕΠ που εξαντικειμενοποιεί τους διορισμούς και καθιερώθηκε η Διαύγεια – χωρίς την οποία, όλα αυτά για τα οποία συζητάμε τώρα απλώς δεν θα τα ξέραμε.

Αν εξαιρέσουμε, πάντως, τις λεπτές διαφορές των επιμέρους λενινιστικών θεωρήσεων, η υπόθεση με τα οικογενειακά ρουσφέτια των συριζαίων της Βουλής πλήττει ιδιαίτερα ακόμα μια φορά το λεγόμενο ηθικό πλεονέκτημα του ΣΥΡΙΖΑ. Το δημοψήφισμα του 2015 ή η καταστροφή της μεσαίας τάξης δεν τους έκαναν τη ζημιά που υπέστησαν από τα επικοινωνιακά τεχνάσματα μετά την καταστροφή στο Μάτι και, κυρίως, μετά την καταγγελία από τον Τσίπρα των ελίτ από το κότερο των ελίτ. Εκεί έγινε κατανοητό με τι σύστημα εξουσίας, με τι ανθρώπους έχουμε να κάνουμε. Τα σύμβολα αποδείχθηκαν ισχυρότερα της πραγματικότητας.

Γι’ αυτό αισθάνεται ματαίωση η Τασία Χριστοδουλοπούλου, γι’ αυτό έχει ξινό ύφος ο Πρόεδρος της Βουλής, γι’ αυτό ο Πρωθυπουργός επαναλαμβάνει τη στρατηγική της εχθροπάθειας. Αν είχαν πάρει την εξουσία και όχι μόνο την κυβέρνηση, αν δηλαδή δεν υπήρχε η «λεπτομέρεια» της δημοκρατίας και των εκλογών, όλα αυτά θα συνέβαιναν εν κρυπτώ και παραβύστω, ως ειδικό προνόμιο μιας νομενκλατούρας.