Η μεγάλη άρρωστη Ιταλία

H Εθνική Ιταλίας που αντιμετωπίζει σήμερα η ομάδα του Αγγελου Αναστασιάδη για τα προκριματικά του Euro του 2020 είναι μια άρρωστη ομάδα που ψάχνει τρόπο ανάρρωσης – γιατρειά, που λένε. Μετά τον ιστορικό αποκλεισμό τους από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 οι Ιταλοί προσπαθούν να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα, αλλά αυτό δεν είναι εύκολο. Γιατί όσο πιο μεγάλη είναι μια ομάδα τόσο δυσκολότερη είναι συνήθως και η ανάρρωσή της.

Ασθένειες
Μια εθνική ομάδα μπορεί να έχει προβλήματα αν προσβληθεί από τρεις διαφορετικές ασθένειες: την έλλειψη ταλαντούχων παικτών, την έλλειψη παραγόντων που να μπορούν να εξασφαλίσουν στην ομάδα συνθήκες καλής δουλειάς και τη νοσταλγία. Οι Βραζιλιάνοι, που έχουν κι αυτοί τα προβλήματά τους, υποφέρουν από νοσταλγία: παραμένουν δέσμιοι παικτών που δεν υπάρχουν πια – απλά οι μεγαλύτεροι νοσταλγούν τον Πελέ, οι νεότεροι τον Ρονάλντο και οι μεσήλικες τον Ζίκο. Οι Αργεντινοί συνήθως δυσκολεύονται εξαιτίας των ερασιτεχνών που διοικούν την ομοσπονδία τους, ενώ οι Αγγλοι, παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα, δεν έχουν πολύ ταλέντο. Μόνο όμως η τωρινή Εθνική Ιταλίας έχει κολλήσει ταυτόχρονα και τις τρεις ασθένειες! Η ομάδα του Ρομπέρτο Μαντσίνι δεν έχει πολύ ταλέντο – υστερεί μάλιστα σε αμυντικούς πράγμα που για τις ιταλικές παραδόσεις είναι ασυγχώρητο. Δεν έχει επίσης καθόλου παράγοντες: η ιταλική ομοσπονδία διοικήθηκε τελευταία απο κομισάριους διορισμένους από την ιταλική ολυμπιακή επιτροπή και όσοι υπήρξαν εκλεγμένοι είχαν να επιδείξουν μόνο καταστροφικό έργο! Ολα αυτά φυσικά προκαλούν μια τεράστια νοσταλγία, όχι μόνο για τον Ντίνο Τζοφ, τον Σιρέα, τον Μπαρέζι και τον Καναβάρο, αλλά και για τους καιρούς του Αρτέμιο Φράνκι και του Αντόνιο Ματαρέζε που την τέχνη της διοίκησης τη γνώριζαν. Στον Ρομπέρτο Μαντσίνι, τον τωρινό ομοσπονδιακό προπονητή των Ιταλών, έλαχε η δύσκολη αποστολή να πρέπει να κερδίσει όχι ένα τρόπαιο, αλλά την εκτίμηση της χώρας για μια ομάδα που την έχει πληγώσει – πράγμα ασφαλώς πιο δύσκολο.

Περίπτωση
Ο ίδιος ο Μαντσίνι είναι τρομερή περίπτωση: η απόλυτη απόδειξη ότι όταν σε μια ομάδα τα πράγματα δεν πάνε καλά, προκύπτουν πρωταγωνιστές που δύσκολα μπορούσε κάποιος να φανταστεί στο παλκοσένικο της ιστορίας. Οχι ότι δεν είναι καλός προπονητής ο αποκαλούμενος και «Μάντσιο»: ίσα ίσα. Ο τωρινός ομοσπονδιακός των Ιταλών έχει κάνει κατορθώματα και ως παίκτης και ως προπονητής. Ως αρχηγός της Σαμπντόρια κατέκτησε το μοναδικό πρωτάθλημά της κι αυτό λέει πολλά για το τσαγανό του. Ως προπονητής, στα πρώτα του κιόλας βήματα, κατέκτησε προ δεκαπενταετίας με μια Λάτσιο χρεοκοπημένη το Κύπελλο Ιταλίας κι αυτό μαρτυρά ότι δεν φοβάται τα δύσκολα. Είναι επίσης κοσμοπολίτης (αφού έχει δουλέψει και στην Αγγλία οδηγώντας τη Μάντσεστερ Σίτι στο πρώτο πρωτάθλημά της τον καιρό των Αράβων) και είναι αρκετά σεβαστός από τους παίκτες του, αφού οι περισσότεροι αγαπούν την ευθύτητά του. Αλλά παρ’ όλα αυτά είναι παράδοξο να βρίσκεται στον πάγκο της Σκουάντρα Ατζούρα γιατί ως ποδοσφαιριστής έγινε διάσημος αρνούμενος τη φανέλα της!

Σχέσεις
Ο Μαντσίνι δεν είχε απλά κακές σχέσεις με την Εθνική Ιταλίας: τις διαφήμιζε κιόλας! Πιτσιρικάς κλήθηκε από τον Εντσο Μπέαρζοτ σε μια αποστολή της Εθνικής Ιταλίας που είχε πάει στη Νέα Υόρκη για δυο φιλικά ματς με τους Αμερικανούς. Το έσκασε από το ξενοδοχείο, βρήκε τον μπελά του με την τοπική αστυνομία, αποκλείστηκε από την Εθνική για μια διετία – που στην πορεία έγινε τριετία αφού ο Μπέαρζοτ δεν τον συγχώρεσε. Ο ίδιος έχει πει ότι όταν είσαι κάτω από είκοσι χρονών και βρεθείς στη Νέα Υόρκη νομίζεις πως δεν θα επιστρέψεις σε αυτή ποτέ και η ιδέα μιας βραδινής βόλτας μεγαλώνει μέσα σου. Θα είχε τα δίκια του αν δεν φρόντιζε στην πορεία η σχέση του με την Εθνική να γίνει ακόμα χειρότερη.
Το 1994 μολονότι είχε συμβάλει καθοριστικά στην πρόκριση της ομάδας του Αρίγκο Σάκι στα τελικά του Μουντιάλ των ΗΠΑ αρνήθηκε να βοηθήσει την ομάδα δηλώνοντας πως θα παίξει στην Εθνική μόνο αν του επιτρέψουν να αγωνιστεί με τη φανέλα της Σαμπντόρια! Σαν να μην έφτανε η δική του άρνηση, έπεισε και τον τότε συμπαίκτη του στη Σαμπ, Ατίλιο Λομπάρντο, να πει στον Σάκι όχι κι αυτός. Ολα αυτά τα έκανε όταν ήταν πια μεγάλο παιδί, δηλώνοντας μάλιστα ότι η μοναδική Εθνική του ομάδα είναι η Σαμπντόρια. Το πώς του τα συγχώρεσαν όλα και του έδωσαν την Εθνική, δείχνει απλά το μέγεθος της απελπισίας της ιταλικής ομοσπονδίας. Που μετά τον αποκλεισμό από το Μουντιάλ δεν χρειαζόταν απλά έναν ικανό προπονητή να κρατήσει το τιμόνι της ομάδας, αλλά και κάποιον αρκετά τρελό για να αναλάβει μια αποστολή εξαιρετικά δύσκολη: για την τρέλα του Μαντσίνι δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία.

Σημάδι
Οι Ιταλοί θα παίξουν απόψε για να κερδίσουν όχι απλά γιατί έχουν ανάγκη τους βαθμούς για να προκριθούν, αλλά και γιατί θέλουν να πείσουν τον εαυτό τους ότι παραμένουν μεγάλοι, σημαντικοί και αξιοσέβαστοι. Ο αποκλεισμός τους από το Μουντιάλ από τη Σουηδία του Μπεργκ ήταν ένα εθνικό τραύμα από αυτά που είναι δύσκολο να κλείσουν. Το ποδόσφαιρό τους έχει προβλήματα αξιοποίησης παικτών: το μεγαλύτερο σημάδι παρακμής του κάποτε σπουδαίου ιταλικού πρωταθλήματος είναι ότι πλέον μοιάζει αδύνατο να το χάσει η Γιουβέντους. Που με τη σειρά της δεν έχει ούτε καν πέντε ιταλούς παίκτες ικανούς να παίξουν στην Εθνική: μιλάμε για το απόλυτο αδιέξοδο. Κυρίως προκαλεί τρομερή εντύπωση η έλλειψη αξιόπιστων αμυντικών, ικανών να διαδεχτούν όχι τον Σιρέα, τον Μπαρέζι, τον Νέστα και τον Καναβάρο, αλλά έστω τον Κελίνι, τον Μπαρτζάλι και τον Μπονούτσι που με την Εθνική δεν κέρδισαν τίποτα. Πλέον στο Καμπιονάτο οι καλύτεροι αμυντικοί είναι οι ξένοι. Ο Κουλιμπαλί, που παίζει στη Νάπολι, ο Μανωλάς που αγωνίζεται στη Ρόμα, ο Μπενατιά, που άφησε τη Γιουβέντους για να πάει στη Σαουδική Αραβία, ο Ντε Βριλ και ο Σκρίνιακ που βρίσκονται εδώ κι ένα χρόνο στην Ιντερ. Ολους αυτούς ο Μαντσίνι αν μπορούσε θα τους είχε στην Εθνική και θα έτριβε και τα χέρια του από ικανοποίηση.

Ευκαιρία
Δεν είναι στα καλύτερά της και η δική μας ομάδα. Οι πιο πολλοί παίκτες του Αναστασιάδη έρχονται από αγωνιστική απραξία, ο Μήτρογλου που είναι ο μόνος με σταθερή σχέση με το γκολ λείπει, μερικοί από τους καλύτερους που έχουμε ψάχνουν σε ποια ομάδα θα αγωνίζονται του χρόνου. Αλλά έχουν μια σπάνια ευκαιρία να κάνουν αποτέλεσμα κόντρα στη μεγάλη άρρωστη Ιταλία. Που δύσκολα θα την ξαναβρούμε σε τέτοια κατάσταση, αφού αργά ή γρήγορα θα βρει τον δρόμο της…